Księga III, Rozdział 121
Że co do rzeczy cielesnych i zmysłowych prawo Boże kieruje człowiekiem za pomocą jego rozumu
Jak rzeczy cielesne i zmysłowe mogą podnosić umysł człowieka do Boga, jeżeli ich odpowiednio używa ku czci Bożej, tak też nadużywanie ich albo całkowicie odrywa umysł od Boga, gdy wola cel swój zakłada w niższych rzeczach; albo też opóźnia dążenie umysłu do Boga, gdy więcej niż to jest potrzebne, do tych rzeczy się przywiązujemy. Na to zaś przede wszystkim dane zostało prawo Boże, by człowiek łączył się z Bogiem (R. CXV). Do prawa Bożego należy więc kierowanie człowiekiem odnośnie do przywiązania się i używania rzeczy cielesnych i zmysłowych.
Co więcej. Jak umysł człowieka podporządkowany jest Bogu, tak ciało podporządkowane jest duszy, a niższe władze rozumowi. Należy to zaś do opatrzności Bożej, którą człowiek poznaje jako nadane mu przez Boga prawo Boże, by poszczególne rzeczy zachowywały swój porządek. W ten sposób więc powinno prawo Boże kierować człowiekiem, by niższe władze podległe były rozumowi, ciało duszy, i by rzeczy zewnętrzne służyły potrzebom człowieka.
Co więcej. Wszelkie prawo, należycie przedstawione, prowadzi do cnoty (tamże). Cnota zaś polega na tym, by rozum kierował tak uczuciami wewnętrznymi, jak używaniem rzeczy cielesnych. Powinno to więc być przepisane przez prawo Boże.
Oprócz tego. Wszelki prawodawca powinien to ustanawiać prawem, bez czego niepodobna zachować prawa. Skoro zaś prawo przedstawia się rozumowi, nie poddałby się człowiek prawu, gdyby wszystko, co w nim jest, nie podlegało rozumowi. Jest więc rzeczą prawa Bożego, nakazywać, by wszystko co jest w człowieku, podlegało rozumowi.
Stąd powiedziano (Rz 12, 1): „rozumna służba wasza” i (1 Tes 4, 3): „ta jest wola Boża, poświęcenie wasze”.
W ten sposób usuwa się błąd tych, którzy twierdzą, że tylko to jest grzechem, co bliźniego obraża, lub gorszy.
Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.