Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Summa contra gentiles

św. Tomasz z Akwinu

Księga III

  1. Wstęp
  2. Że wszelki czynnik działa dla celu
  3. Że wszelki czynnik działa dla jakiegoś dobra
  4. Quod malum est praeter intentionem in rebus
  5. Że zło nie jest żadną istotnością
  6. Argumenty, które pozornie dowodzą, że zło jest pewną naturą lub rzeczą
  7. Że przyczyną zła jest dobro
  8. Że zło ma podstawę w dobru
  9. Że zło nie niszczy dobra całkowicie
  10. Że zło ma w pewien sposób przyczynę
  11. Że zło jest przyczyną przypadłościową
  12. Że nie istnieje najwyższe zło
  13. Że dobro jest celem każdej rzeczy
  14. Że wszystko skierowane jest do jednego celu, którym jest Bóg
  15. W jaki sposób Bóg jest celem rzeczy
  16. Że wszystko dąży do tego, by się upodobnić do Boga
  17. W jaki sposób rzeczy naśladują dobroć bożą
  18. Że rzeczy z natury dążą do upodobnienia się do Boga w tym, że Bóg jest przyczyną
  19. Że w różny sposób zostają rzeczy skierowane do swych celów
  20. Że ruch niebios pochodzi od pierwiastka umysłowego
  21. W jaki sposób dobra pożądają także te rzeczy, którym brak poznania
  22. Że poznawanie Boga jest celem każdej substancji rozumnej
  23. Czy szczęście polega na akcie woli
  24. Że szczęście człowieka nie polega na rozkoszach cielesnych
  25. Że szczęście nie polega na chwale
  26. Że szczęście człowieka nie polega na sławie
  27. Że szczęście człowieka nie polega na bogactwach
  28. Że szczęście nie polega na posiadaniu władzy ziemskiej
  29. Że szczęśliwość nie polega na dobrach ciała
  30. Że szczęśliwość człowieka nie polega na zmysłach
  31. Że ostateczne szczęście człowieka nie polega na aktach cnót moralnych
  32. Że ostateczne szczęście nie znajduje się w akcie roztropności
  33. Że szczęśliwość nie polega na uprawianiu jakiejś sztuki
  34. Że ostateczna szczęśliwość człowieka polega na kontemplacji Boga
  35. Że szczęśliwość ludzka nie polega na tym poznaniu Boga, które większość ludzi zwykle posiada
  36. Że szczęśliwość człowieka nie polega na tym poznaniu Boga, które zdobywamy za pomocą dowodzenia
  37. Że szczęśliwość ludzka nie polega na poznaniu Boga przez wiarę
  38. Czy człowiek w tym życiu może przy pomocy badań i roztrząsań nauk spekulatywnych poznać substancje oddzielone
  39. Że nie możemy w tym życiu poznać substancyj oddzielonych, jak to twierdzi Aleksander
  40. Że nie możemy w tym życiu rozumieć substancyj oddzielonych, jak to twierdził Averroes
  41. Że ostateczna szczęśliwość człowieka nie polega na poznaniu substancyj oddzielonych, jak to mylnie podają powyższe teorie
  42. Że nie możemy w tym życiu rozumieć substancyj oddzielonych
  43. Że dusza w tym życiu nie poznaje się sama przez siebie
  44. Że nie możemy w tym życiu widzieć Boga w Jego istotności
  45. Że ostateczna szczęśliwość człowieka nie jest w tym życiu
  46. Że substancje oddzielone nie oglądają Boga w Jego istotności, przez to, że Go poznają przez własną istotność
  47. Że naturalne poznanie Boga, jakie posiadają substancje oddzielone, nie zaspokaja pragnienia ich natury
  48. W jaki sposób można oglądać Boga w Jego istotności
  49. Że żadna substancja stworzona nie może własną mocą dojść do oglądania istotności Boga
  50. Że rozum stworzony potrzebuje pewnej pomocy światła bożego, by oglądać istotność bożą
  51. Argumenty, które pozornie dowodzą, że nie można oglądać istotności Boga, oraz rozwiązanie tych argumentów
  52. Że rozum stworzony nie obejmuje substancji bożej
  53. Że żaden rozum stworzony, oglądając Boga, nie ogląda wszystkiego, co w nim widzieć można
  54. Że każdy rozum jakiegokolwiek by był stopnia, może uczestniczyć w oglądaniu Boga
  55. Że z pośród tych, którzy oglądają Boga, jeden może Go oglądać doskonalej niż drugi
  56. W jaki sposób ci widzą wszystko, którzy widzą substancję bożą
  57. Że ci, którzy oglądają Boga, widzą w Nim wszystko równocześnie
  58. Że ten, kto ogląda Boga, staje się uczestnikiem życia wiecznego
  59. Że ci, którzy widzą Boga, będą Go zawsze oglądać
  60. W jaki sposób w owej ostatecznej szczęśliwości spełnia się wszelkie pragnienie człowieka
  61. Że Bóg przez swą opatrzność rządzi rzeczami
  62. Że Bóg zachowuje rzeczy w bycie
  63. Że tylko działając przez moc bożą, może jakaś rzecz dawać byt
  64. Że Bóg jest przyczyną działania dla wszystkich, którzy działają
  65. Że Bóg jest wszędzie
  66. O zdaniu tych, którzy odmawiają rzeczom w przyrodzie właściwych im czynności
  67. W jaki sposób ten sam skutek pochodzi od Boga i od czynnika naturalnego
  68. Że Opatrzność boża nie usuwa całkowicie zła w rzeczach
  69. Że opatrzność boża nie wyklucza przypadłości rzeczy.
  70. Że opatrzność boża nie wyklucza wolności woli.
  71. Że opatrzność boża nie wyklucza losu i przypadku.
  72. Że opatrzność Boża odnosi się do poszczególnych rzeczy przypadłościowych
  73. Że opatrzność Boża opiekuje się bezpośrednio wszystkimi rzeczami poszczególnymi
  74. Że przyczyny drugorzędne są czynnikami wykonującymi opatrzność Bożą
  75. Że Bóg przez stworzenia rozumne rządzi innymi stworzeniami.
  76. Że wyższe substancje rozumne rządzą niższymi.
  77. O wzajemnym stosunku aniołów
  78. O wzajemnym stosunku ludzi do siebie i do innych rzeczy
  79. Że Bóg rządzi niższymi ciałami przez ciała niebieskie
  80. Zakończenie powyższych zagadnień
  81. Że ciała niebieskie nie działają na nasz rozum
  82. Że ciała niebieskie nie są przyczyną naszych aktów woli i wyboru
  83. Że skutki cielesne wśród ciał niższych nie wynikają koniecznie z działania ciał niebieskich
  84. Że ruch ciała niebieskiego nie jest przyczyną naszych aktów wyboru przez działanie jego duszy, jak to niektórzy twierdzą
  85. Że stworzone substancje oddzielone nie mogą być bezpośrednio przyczyną naszych aktów wyboru i woli, lecz, że może nią być tylko Bóg
  86. Że Bóg jest przyczyną ruchu woli, nie tylko władzy woli
  87. Że wybór i wola ludzka podlega opatrzności bożej
  88. W jaki sposób sprawy ludzkie sprowadza się do wyższych przyczyn
  89. W jaki sposób się mówi, że ktoś ma szczęście i w jaki sposób go wspomagają wyższe przyczyny
  90. O losie, czy istnieje i czym jest
  91. O pewności opatrzności Bożej
  92. Że niezmienność opatrzności Bożej nie wyklucza pożytku modlitwy
  93. W jaki sposób rozporządzenia opatrzności Bożej mają swoje powody
  94. W jaki sposób Bóg może i w jaki sposób nie może działać poza porządkiem swej opatrzności
  95. Że Bóg może działać poza porządkiem nadanym rzeczom, wywołując skutek z pominięciem przyczyn najbliższych
  96. Że to, co Bóg czyni poza porządkiem natury, nie sprzeciwia się naturze
  97. O cudach
  98. Że tylko Bóg czyni cuda
  99. Że substancje duchowe wykonują dzieła cudowne, które nie są prawdziwie cudami
  100. Że czyny czarnoksiężników nie zostają wykonane jedynie pod wpływem ciał niebieskich
  101. Skąd pochodzi skuteczność czynności czarnoksiężników
  102. Że substancja rozumna, od której zależy skuteczność sztuk czarnoksięskich, nie jest dobrą etycznie
  103. Że substancja rozumna, której pomocy używają praktyki czarnoksięskie, nie jest złą co do swej natury
  104. Argumenty, które, jak się wydaje dowodzą że w szatanach nie może być grzechu
  105. Że może być grzech w szatanach, i w jaki sposób być może
  106. Rozwiązanie powyższych trudności
  107. Że stworzenia rozumne podlegają Opatrzności bożej w pewien szczególny sposób
  108. Że opatrzność rządzi stworzeniami rozumnymi dla nich samych, a innymi stworzeniami ze względu na stworzenia rozumne
  109. Że Bóg stworzenie rozumne kieruje do jego czynów nie tylko w tym co dotyczy gatunku, ale także odnośnie do tego, co jest odpowiednie dla osobnika
  110. Że Bóg nadaje ludziom prawa
  111. Że prawo boże przede wszystkim kieruje człowieka ku Bogu
  112. Że celem prawa bożego jest miłość Boga
  113. Że prawo boże kieruje nas do miłości bliźniego
  114. Że prawo boże obowiązuje człowieka do prawdziwej wiary
  115. Że przedmioty zmysłowe kierują myśl naszą ku Bogu
  116. Że kult zwany latria należy oddawać tylko Bogu
  117. Że co do rzeczy cielesnych i zmysłowych prawo Boże kieruje człowiekiem za pomocą jego rozumu
  118. Z jakiego powodu nierząd jest wedle prawa bożego grzechem, i że małżeństwo jest zgodne z naturą
  119. Że małżeństwo ma być nierozerwalne
  120. Że małżeństwo powinno być związkiem jednego mężczyzny z jedną niewiastą
  121. Że bliscy krewni nie powinni zawierać małżeństwa
  122. Że nie każde obcowanie płciowe jest grzechem
  123. Że nie jest grzechem samym przez się spożywanie jakiegokolwiek pokarmu
  124. W jaki sposób prawo boże kieruje stosunkiem człowieka do bliźniego
  125. Że niektóre uczynki ludzkie są dobre z natury, a nie jedynie z nakazu prawa
  126. O radach, które daje prawo boże
  127. Że błądzą ci, którzy zwalczają dobrowolne ubóstwo
  128. O sposobach życia tych, którzy dobrowolnie obierają ubóstwo
  129. W jaki sposób ubóstwo jest dobre
  130. Rozwiązanie zarzutów powyższych stawianych ubóstwu
  131. Zarzutów stawianych przeciwko różnym sposobom życia tych, którzy obierają dobrowolne ubóstwo
  132. O błędnym mniemaniu tych, którzy zwalczają zupełną wstrzemięźliwość
  133. Przeciwko tym, którzy zwalczają śluby
  134. Że ani zasługi ani grzechy nie są równe
  135. Że Bóg karze lub nagradza czyny ludzkie
  136. O różnicy i o porządku kar
  137. Że nie wszystkie nagrody i kary są równe
  138. O karze, która się należy grzechowi śmiertelnemu i powszedniemu, ze względu na cel ostateczny
  139. Że grzech śmiertelny na wieki pozbawia człowieka celu ostatecznego
  140. Że karą za grzechy jest także doznawanie cierpienia
  141. Że sędziom wolno nakładać kary
  142. Że człowiek potrzebuje pomocy boskiej, by osiągnąć wieczną szczęśliwość
  143. Że pomoc łaski bożej nie zmusza człowieka do cnoty
  144. Że człowiek nie może zasłużyć sobie na pomoc bożą
  145. Że powyższa pomoc nazywa się łaską, i czym jest łaska poświęcająca
  146. Że łaska poświęcająca powoduje w nas miłość Bożą
  147. Że łaska boża powoduje w nas wiarę
  148. Że łaska boża powoduje w nas nadzieję
  149. O darach łaski darmo danej; w czym o wróżbach demonów
  150. Że człowiek potrzebuje pomocy bożej, by wytrwać w dobrem
  151. Że ten kto odpada od łaski przez grzech, może znowu się podnieść przez łaskę
  152. Że tylko łaska może człowieka uwolnić od grzechu
  153. W jaki sposób człowiek zostaje uwolniony od grzechu
  154. Że chociaż człowiek nie może się nawrócić do Boga bez łaski, to jednak słusznie się mu przypisuje winę, gdy się nie nawraca
  155. Że człowiek żyjący w grzechu, nie może bez łaski uniknąć grzechu
  156. Że Bóg niektórych uwalnia od grzechu, a niektórych pozostawia w grzechu
  157. Że Bóg nie jest dla nikogo przyczyną grzechu
  158. O przeznaczeniu, odrzuceniu i wybraniu przez Boga