Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga III, Rozdział 157

Że tylko łaska może człowieka uwolnić od grzechu

Z tego co powiedziano, można wykazać, że człowiek może powstać z grzechu ciężkiego tylko przez łaskę.

Przez grzech ciężki odwraca się bowiem człowiek od celu ostatecznego. Do ostatecznego celu kieruje zaś tylko łaska. (R. 147). A zatem człowiek może powstać z grzechu tylko przez łaskę.

Co więcej. Obrazę gładzi tylko miłość. Lecz przez grzech ciężki człowiek obraża Boga, powiedziano bowiem, (Syr 12, 6): „Najwyższy nienawidzi grzeszników”, jako że ich chce pozbawić ostatecznego celu, który przygotowuje dla tych, których miłuje. Może więc człowiek powstać z grzechu śmiertelnego tylko przez łaskę, która powoduje niejako przyjaźń pomiędzy Bogiem a człowiekiem.

Do tego wniosku przywieść mogą także argumenty podane powyżej o konieczności łaski.

Dlatego powiedziano u (Iz 43, 25): „Jam jest sam, który zgładzam nieprawości twoje dla mnie”, i w (Ps 85, 3): „odpuściłeś nieprawość ludu twego, zakryłeś wszystkie jej grzechy”.

W ten sposób zbija się błąd Pelagianów, którzy powiedzieli, że człowiek przez wolną wolę może powstać z grzechu.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.