Księga III, Rozdział 163
O przeznaczeniu, odrzuceniu i wybraniu przez Boga
Ponieważ wykazano, że działaniem bożym zostają jedni skierowani do ostatecznego celu z pomocą łaski, drudzy zaś pozbawieni tej pomocy, odpadają od ostatecznego celu, wszystko zaś co Bóg czyni, odwiecznie zostało przez Jego mądrość przewidziane i uporządkowane, jak to powyżej okazano, wynika stąd, że musiał Bóg owo rozróżnienie ludzi od wieków postanowić. Według tego więc, że dla niektórych odwiecznie z góry postanowił, że mają zostać skierowani do ostatecznego celu, mówi się, że ich przeznaczył. Stąd mówi Apostoł do Efezjan (Ef 1, 5): „Który nas przeznaczył ku przysposobieniu za synów... według postanowienia woli swojej”. O tych zaś, o których odwiecznie postanowił, że im łaski nie udzieli, mówi się, że ich odrzucił, lub ma w nienawiści, według słów Malachiasza (Ml 1, 2-3): „umiłowałem Jakuba, a Ezau miałem w nienawiści”. Ze względu zaś na to rozróżnienie, o ile jednych odrzucił a drugich przeznaczył, mówimy o wybraniu przez Boga, o czym powiedziano (Ef 1, 4): „wybrał nas w nim przed założeniem świata”.
Tak więc widzimy, że przeznaczenie i wybranie i odrzucenie są częściami opatrzności bożej, ze względu na to, że opatrzność boża kieruje człowieka do ostatecznego celu. Można więc przez nie okazać, że przeznaczenie i wybranie nie wprowadzają konieczności w ten sam sposób, w jaki wykazano powyżej, że opatrzność boża nie odbiera rzeczom ich natury przypadłościowej.
Że zaś przeznaczenie i wybranie nie są spowodowane żadnymi zasługami ludzkimi, można okazać nie tylko przez to, że łaski bożej, która jest skutkiem przeznaczenia, nie wyprzedzają zasługi człowieka, lecz ona wyprzedza wszystkie zasługi ludzkie, jak to wykazano, lecz także przez to, że wola i opatrzność boża jest pierwszą przyczyną wszystkiego, co się dzieje: nic zaś nie może być przyczyną woli i opatrzności bożej, chociaż spośród skutków działania opatrzności bożej, jak i przeznaczenia jeden może być przyczyną drugiego.
Jak bowiem mówi Apostoł (Rz 11, 35-36): „Kto Mu pierwej dał, a będzie mu oddano? Albowiem z Niego i przezeń i w Nim jest wszystko: Jemu chwała na wieki. Amen”.
Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.