Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga III, Rozdział 19

Że wszystko dąży do tego, by się upodobnić do Boga

Rzeczy stworzone, przez to, że nabywają bożej dobroci, stają się podobnymi do Boga. Jeśli więc wszystkie rzeczy dążą do Boga, jako do ostatecznego celu, aby nabyć Jego dobroci, wynika stąd, że ostatecznym celem rzeczy jest upodobnić się do Boga.

Co więcej. Mówi się, że czynnik jest celem skutku, o ile skutek zmierza do podobieństwa czynnika. Stąd forma rodzącego jest celem rodzenia (2 Phys.). Lecz Bóg jest w ten sposób celem rzeczy, że jest również ich pierwszym czynnikiem. Wszystko więc zmierza jako do ostatecznego celu do upodobnienia się do Boga.

Podobnie. W rzeczach widać z całą oczywistością, że z natury pożądają bytu (9 Ethic), stąd chociaż podlegają rozkładowi, z natury sprzeciwiają się temu, co powoduje ich rozkład, i dążą tam, gdzie się mogą utrzymać w bycie; na przykład ogień zmierza ku górze, a ziemia w dół. Wedle tego zaś ma każda rzecz byt, że upodabnia się do Boga, który jest bytem Samym przez się istniejącym, a wszystko inne tylko uczestniczy w bycie. Wszystko więc pożąda upodobnienia się do Boga jako ostatecznego celu.

Oprócz tego. Wszystkie rzeczy stworzone są pewnymi obrazami pierwszego czynnika, mianowicie Boga; czynnik bowiem sprawia coś podobnego sobie (1 de Gen). Jest zaś doskonałością obrazu, by przedstawiał wzór przez swe podobieństwo do niego, na tym bowiem polega obraz. Wszystkie więc rzeczy mają osiągnąć podobieństwo boże, jako swój cel ostateczny.

Co więcej. Każda rzecz przez swój ruch lub działanie dąży do czegoś dobrego jako do celu, jak to powyżej wykazano (R. 16). O tyle zaś coś uczestniczy w dobru, o ile upodabnia się do pierwszej dobroci, którą jest Bóg. Wszystko więc przez ruch i działanie zmierza do upodobnienia się do Boga jako do ostatecznego celu.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.