Księga III, Rozdział 28
Że szczęście nie polega na chwale
Z tego co powiedziano widać, że najwyższe dobro człowieka, którym jest szczęście, nie polega także na chwale.
Ostatecznym bowiem celem człowieka i jego szczęściem jest jego najdoskonalsze działanie, jak widać z tego, co powyżej powiedziano. Chwała zaś nie polega na działaniu człowieka, lecz na działaniu drugiego w stosunku do niego, który mu okazuje uszanowanie. Nie należy więc opierać szczęśliwości człowieka na chwale.
Co więcej. To co jest dobrem i pożądanym z powodu czegoś drugiego, nie jest celem ostatecznym. Taką zaś jest chwała; okazuje się bowiem komuś cześć tylko dla jakiegoś drugiego dobra istniejącego w nim. I dlatego ludzie pragną chwały, jakoby pragnąc mieć świadectwo jakiegoś dobra istniejącego w nich; dlatego też bardziej się ludzie cieszą czcią okazywaną przez wielkich i uczonych. Nie należy więc pokładać szczęścia człowieka na chwale.
Co więcej. Do szczęścia dochodzi się przez cnotę. Czyny cnotliwe zależą zaś od wolnej woli, inaczej nie należałoby ich chwalić. Musi więc szczęście być pewnym dobrem, do którego człowiek dochodzi przez swą wolę. Dostąpienie chwały nie jest zaś w mocy człowieka, lecz raczej w mocy tego, który cześć oddaje. Szczęście człowieka nie polega więc na chwale.
Podobnie. Chwały godnym może tylko być ktoś dobry. Chwalić można zaś także złych. Lepiej jest więc stać się godnym chwały niż być chwalonym. Chwała nie jest więc najwyższym dobrem człowieka.
Oprócz tego. Najwyższym dobrem jest dobro doskonałe. Najdoskonalsze zaś dobro nie znosi żadnego zła. To zaś, w czym nie ma żadnego zła, nie może być złem. Nie może więc być zło, któremu by towarzyszyło najwyższe dobro. Może zaś ktoś zły dostąpić chwały. Chwała nie jest zatem najwyższym dobrem człowieka.
Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.