Księga III, Rozdział 29
Że szczęście człowieka nie polega na sławie
Widać stąd także, że najwyższe dobro człowieka nie polega także na sławie, która jest uznaniem dobrego imienia.
Sława bowiem według Tuliusza, jest częstym wspominaniem o kimś wraz z pochwałą; a według Ambrożego być sławnym znaczy być znanym i chwalonym. Dlatego zaś ludzie pragną być znani i chwaleni, aby ci, którzy się o ich sławie dowiedzą, cześć im oddawali. Szuka się więc sławy dla czci. Jeśli więc ta cześć nie jest najwyższym dobrem, tym bardziej nie jest nim sława.
Co więcej. Dobrami pochwały godnymi są te, które kogoś kierują do jego celu. Kto zaś zostaje skierowany do celu, jeszcze ostatecznego celu nie osiągnął. Nie oddaje się więc pochwały temu, kto już osiągnął cel ostateczny, lecz raczej cześć, jak mówi Filozof w I Ethic. Nie może więc sława być najwyższym dobrem, skoro polega głównie na pochwałach.
Co więcej. Poznawać jest czymś szlachetniejszym niż być poznawanym; poznają bowiem tylko najszlachetniejsze spośród rzeczy; a zostają poznawane najniższe. Nie może więc sława być najwyższym dobrem człowieka, polega ona bowiem na tym, by być znanym.
Podobnie. Znanym pragnie się być tylko ze swych dobrych stron, a złe pragnie się ukryć. A zatem być znanym jest czymś dobrym i pożądania godnym z powodu tych dóbr, które się w kimś poznaje. Te dobra są więc lepszymi. Nie jest więc sława, która polega na tym, by ktoś został poznanym, najwyższym dobrem człowieka.
Oprócz tego. Najwyższe dobro powinno być doskonałe, gdyż zaspakaja pożądanie. Uznanie zaś dobrego imienia, na czym polega sława człowieka, jest niedoskonałe, wiele w nim bowiem jest niepewności i błędów. Nie może więc taka sława być najwyższym dobrem.
Podobnie. To co jest najwyższym dobrem człowieka, musi być najtrwalszym w rzeczach ludzkich; z natury bowiem pragnie się stałej dóbr trwałości. Sława zaś, polegająca na dobrym imieniu, jest najmniej trwałą, nie ma bowiem nic bardziej niestałego od opinii i pochwały ludzkiej. Sława taka nie jest więc najwyższym dobrem człowieka.
Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.