Księga III, Rozdział 30
Że szczęście człowieka nie polega na bogactwach
Widać stąd, że i bogactwa nie są najwyższym dobrem człowieka.
Bogactw bowiem pragnie się dla czegoś drugiego: same przez się bowiem nic dobrego nie przynoszą, lecz tylko gdy ich używamy, czy to dla podtrzymania ciała, czy dla czegoś podobnego. Co zaś jest najwyższym dobrem, tego pragnie się dla niego samego, a nie dla czegoś innego. Bogactwa nie są więc najwyższym dobrem człowieka.
Co więcej. Posiadanie lub zachowanie rzeczy, których główna zaleta polega na tym, że się je wydaje, nie może być najwyższym dobrem człowieka. Bogactwa zaś dają przede wszystkim to, że je można wydawać; na tym bowiem polega ich używanie. Nie może więc posiadanie bogactw być najwyższym dobrem człowieka.
Co więcej. Akt cnoty jest godnym pochwały, o tyle, że prowadzi do szczęścia. Bardziej są zaś pochwały godnymi odnoszące się do pieniędzy akty wspaniałomyślności i hojności, przy których wydaje się pieniądze, niż akty przy których pieniądze się zachowuje; stąd też pochodzą nazwy tych cnót. Szczęście człowieka nie polega więc na posiadaniu bogactw.
Podobnie. To, czego osiągnięcie jest najwyższym dobrem człowieka, musi być lepszym od człowieka. Człowiek jest zaś lepszym od bogactw, są one bowiem pewnymi rzeczami przeznaczonymi do użytku człowieka. Nie na bogactwach polega więc najwyższe dobro człowieka.
Oprócz tego. Najwyższe dobro człowieka nie podlega przypadkowi; rzeczy przypadkowe przydarzają się bowiem bez pracy rozumu, musi więc człowiek osiągnąć właściwy swój cel przez rozum. W zdobywaniu bogactw najczęściej zachodzi zaś przypadek. Szczęście człowieka nie polega więc na bogactwach.
Co więcej. Staje się to oczywistym dlatego, że niechętnie się bogactwa traci; i że mogą je posiąść źli, którzy nie mogą posiadać najwyższego dobra; i że bogactwa są nietrwałe, i tym podobne argumenty, które można z powyższych zebrać.
Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.