Księga III, Rozdział 31
Że szczęście nie polega na posiadaniu władzy ziemskiej
Podobnie także nie może najwyższym dobrem człowieka być władza ziemska, skoro zdobycie jej zależy często od przypadku; i dlatego, że jest nietrwała i że nie podlega woli człowieka i że często zdobywają ją źli; a to sprzeciwia się najwyższemu dobru, jak widać z tego, co powiedziano powyżej.
Podobnie. Człowieka nazywa się dobrym przede wszystkim o tyle, o ile dosięga najwyższego dobra. O ile zaś ma władzę, nie nazywa się go ani dobrym ani złym; nie jest bowiem dobrym każdy, który może dobro czynić, ani nie jest też złym ktoś dlatego, że może czynić zło. Najwyższe dobro nie polega więc na tym żeby być potężnym.
Co więcej. Wszelka władza odnosi się do czegoś drugiego. Najwyższe dobro nie odnosi się zaś do czegoś drugiego. Władza nie jest więc najwyższym dobrem człowieka.
Co więcej. To czego można używać i źle i dobrze, nie może być najwyższym dobrem człowieka; lepszym dobrem jest bowiem to, czego nikt nie może źle używać. Władzy można zaś używać i dobrze i źle; rozumowe władze mogą bowiem być używane do rzeczy przeciwnych. Nie jest zatem władza ludzka najwyższym dobrem człowieka.
Oprócz tego. Jeśli jakaś władza jest najwyższym dobrem, musi ona być najdoskonalszą. Władza ludzka jest zaś najbardziej niedoskonałą; opiera się bowiem na woli i opinii ludzi, które są bardzo nietrwałe. Im większą zaś ktoś ma władzę, tym od większej ilości ludzi zależy, a należy to także do jej słabości, skoro, gdy coś zależy od wielu rzeczy, może być zniszczone w różny sposób. Najwyższe dobro człowieka nie polega więc na władzy ziemskiej.
Szczęście człowieka nie polega więc na żadnym dobru zewnętrznym, skoro wszystkie dobra zewnętrzne, które nazywają się dobrami losu, zawarte są w tych dobrach, które powyżej omówiono.
Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.