Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Księga III, Rozdział 35

Że ostateczne szczęście nie znajduje się w akcie roztropności

Widać stąd, że ostateczne szczęście człowieka nie polega także na akcie roztropności.

Akt roztropności odnosi się bowiem tylko do tego, co należy do cnót moralnych. Szczęście ostateczne człowieka nie polega zaś na aktach cnót moralnych. Nie polega więc także na akcie roztropności.

Co więcej. Ostateczna szczęśliwość człowieka polega na najdoskonalszym jego działaniu. Najdoskonalsze zaś działanie człowieka, według tego co jest właściwym człowiekowi, odnosi się do najdoskonalszych przedmiotów. Czynności roztropności nie odnoszą się zaś do najdoskonalszych przedmiotów rozumu lub umysłu, nie odnoszą się bowiem do rzeczy koniecznych, lecz tylko do mogących się zdarzyć rzeczy praktycznych. Ostateczna szczęśliwość człowieka nie polega więc na czynnościach roztropności.

Co więcej. To co się odnosi do czegoś drugiego jako do celu, nie jest ostatecznym celem człowieka. Czynności roztropności odnoszą się zaś do czegoś drugiego jako do celu, czy to dlatego, że wszelkie poznanie praktyczne, do którego się odnosi roztropność, kieruje się do działania; czy to także dlatego, że roztropność sprawia, iż człowiek we właściwy sposób się odnosi do tych rzeczy, które należy wybrać dla celu, jak to widać u Arystotelesa. Ostateczne szczęście człowieka nie polega więc na czynnościach roztropności.

Podobnie. Zwierzęta bezrozumne nie uczestniczą w szczęśliwości, jak tego dowodzi Arystoteles. Niektóre zaś z nich uczestniczą nieco w roztropności, jak to mówi tenże. Szczęśliwość nie polega zatem na czynnościach roztropności.

Przekład: Summa filozoficzna (Contra gentiles), Kraków 1930 do 1935, staraniem redakcji „Wiadomości Katolickich”; pisownia uwspółcześniona.