Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 18 › Życiorysy › Święta Weronika Giuliani

Święta Weronika Giuliani
Kliknij, aby powiększyć
×
Święta Weronika Giuliani
Święta Weronika Giuliani. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTA · OPATKA

Święta Weronika Giuliani

Dzień wspomnienia
9 lipca
Okres
Wiek 18
Śmierć
1727

Życie

Święta Weronika Giuliani, z imienia chrzestnego Urszula, urodziła się 27 grudnia 1660 roku w Mercatello sul Metauro w prowincji Urbino, jako najmłodsza z siedmiu córek Francesca Giulianiego i Benedetty Mancini. Już w najwcześniejszym dzieciństwie wykazywała oznaki świętości i wielkie współczucie dla ubogich, dzieląc się z nimi jedzeniem i odzieżą. Gdy jej matka umierała, wezwała swoich pięć córek i każdej powierzyła jedną z ran Chrystusa; małej Urszuli przypadła rana w boku Jezusa, co na zawsze naznaczyło jej drogę duchową.

Choć ojciec, który został zarządcą finansów w Piacenzi, oferował jej wspaniałych świeckich zalotników, Urszula stanowczo trwała w swoim pragnieniu życia zakonnego. Po ciężkiej chorobie ojciec dał jej wreszcie zgodę i w 1677 roku w wieku siedemnastu lat wstąpiła do surowego klasztoru klarysek kapucynek w Città di Castello w Umbrii, przyjmując imię Weronika na pamiątkę męki Jezusa. Podczas jej wstąpienia miejscowy biskup proroczo powiedział opatce: „Powierzam wam tę novą córkę, ponieważ pewnego dnia będzie wielką świętą”.

W klasztorze wykonywała prace kucharki, pielęgniarki i furtianki, a przez pełne trzydzieści cztery lata była mądrą mistrzynią nowicjatu. W 1716 roku została wybrana na przełożoną, rozbudowała klasztor i doprowadziła wodociąg, wykazując niezwykłą roztropność praktyczną. Jednak jej wnętrze było miejscem najgłębszych cierpień mistycznych. W Wielki Piątek 1697 roku otrzymała święte rany stygmatów Pana na rękach, nogach i boku, a na głowie ślady korony cierniowej.

Z powodu tych zjawisk została poddana surowym badaniom kościelnym: przez pięćdziesiąt dni przebywała zamknięta w izolatce jak oszustka, pozbawiona mszy świętej, komunii i rozmów z siostrami. Wszystkie te zniewagi zniosła z niewzruszonym posłuszeństwem i radością, powtarzając, że pragnie cierpieć za zbawienie grzeszników. Z posłuszeństwa spowiednikowi napisała ogromny dziennik duchowy na ponad dwudziestu tysiącach stron. Zmarła w Città di Castello 9 lipca 1727 roku.

Cuda

Święta Weronika nosiła widoczne stygmaty męki Chrystusa przez pełne trzydzieści lat. Podczas sekcji zwłok po jej śmierci lekarze stwierdzili, że jej serce było dosłownie przebite, a na mięśniu sercowym znaleźli wyciśnięte kontury krzyża i narzędzi męki, dokładnie tak, jak sama je wcześniej narysowała.

Kult i patronat

Świętą ogłosił ją papież Grzegorz XVI dnia 26 maja 1839 roku, po tym jak Pius VII beatyfikował ją w 1804 roku. Jej wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 9 lipca. Jej ciało spoczywa pod głównym ołtarzem kościoła sióstr kapucynek w Città di Castello. Przedstawiana jest w habicie klaryski z koroną cierniową na głowie i krucyfiksem w ramionach.

Tego samego dnia, 9 lipca, wspomina się również