Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 1 › Życiorysy › Najświętsza Maryja Panna

Najświętsza Maryja Panna
Kliknij, aby powiększyć
×
Najświętsza Maryja Panna
Najświętsza Maryja Panna. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

KRÓLOWA WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH · MATKA BOŻA I MATKA KOŚCIOŁA

Najświętsza Maryja Panna

Dzień wspomnienia
1 stycznia
Okres
Wiek 1

Życie

Błogosławiona Dziewica Maryja, Boża Rodzicielka i Matka Kościoła, zajmuje wyjątkowe i najbardziej wzniosłe miejsce w historii zbawienia rodzaju ludzkiego. Cały Stary Testament poprzez swoje proroctwa, obrazy i prawzory wskazuje na Jej przyjście oraz na owoc Jej łona, Zbawiciela świata Jezusa Chrystusa. Już na samym początku dziejów ludzkości, po upadku prarodziców, Bóg wypowiedział Protoewangelię, obietnicę zwycięstwa nad złem: „Położę nieprzyjaźń między tobą, a między niewiastą: i między nasieniem twem, a nasieniem jéj: ona zetrze głowę twoję, a ty czyhać będziesz na piętę jéj.” (Rdz 3,15Położę nieprzyjaźń między tobą, a między niewiastą: i między nasieniem twem, a nasieniem jéj: ona zetrze głowę twoję, a ty czyhać będziesz na piętę jéj.). Tą niewiastą trwającą w ustawicznej i całkowitej nieprzyjaźni ze starodawnym wężem, diabłem, jest Błogosławiona Dziewica Maryja, a Jej potomstwem jest Chrystus Pan, który przez swoją śmierć i zmartwychwstanie na zawsze złamał potęgę grzechu i piekła. Prorok Izajasz na wieki naprzód zapowiedział królowi Achazowi Jej dziewicze macierzyństwo: „Oto, panna pocznie i porodzi syna, i nazowią imię jego Emanuel.” (Iz 7,14Przetóż da wam sam Pan znamię. Oto, panna pocznie i porodzi syna, i nazowią imię jego Emanuel.). Prorok Micheasz wskazał miejsce narodzenia Zbawiciela oraz rolę Maryi w dopełnieniu obietnicy: „A ty, Bethlehem Ephrata! malutkiś jest między tysiącmi Judzkimi, z ciebie mi wynidzie, który będzie panującym w Izraelu, a wyjścia jego od początku, ode dni wieczności. Przeto da je aż do czasu, którego rodząca porodzi” (Mi 5,1-2Teraz zburzona będziesz, córko zbójce! oblężenie położono na nas, laską będą bić w gębę sędziego Izraelskiego.). Starotestamentowe prawzory, takie jak krzew gorejący, który płonie, a nie spala się (Wj 3,2I ukazał mu się Pan w płomieniu ognistym z pośrodku krza: i widział, iż kierz gorzał, a nie zgorzał.), runo Gedeona zroszone niebiańską rosą (Sdz 6,37-38Położę to runo wełny na bojewisku: jeźli rosa będzie na saméj wełnie, a na wszystkiéj ziemi suchość, będę wiedział, że przez rękę moję, jakoś rzekł, wyzwolisz Izraela.) oraz Arka Przymierza powleczona szczerym złotem, w której spoczywała Boża obecność, żywo zapowiadały Jej nienaruszoną czystość, świętość i Boże macierzyństwo.

Według niezmiennej tradycji Kościoła, przekazanej przez wczesnych Ojców i świętych pisarzy, takich jak Jan Damasceński i Grzegorz z Nyssy, rodzicami Maryi byli święty Joachim i święta Anna, pobożni małżonkowie z królewskiego rodu Dawida. Przez długi czas nie mieli potomstwa i dopiero w podeszłym wieku, poprzez wytrwałą modlitwę, post i łzy, wyprosili u Boga dar dziecka. Z ich świętego małżeństwa narodziła się Maryja, uprzednio zachowana od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego ze względu na zasługi przyszłego Odkupiciela rodzaju ludzkiego. W wieku trzech lat rodzice przyprowadzili Ją do Świątyni Jerozolimskiej i tam ofiarowali Panu, gdzie w modlitwie, ukryciu i poświęceniu wzrastała przed obliczem Najwyższego aż do swej dojrzałości. Z Bożego zrządzenia została poślubiona sprawiedliwemu Józefowi, również potomkowi sławnego rodu Dawida, aby Dziewica i Jej poczęte Dziecię mieli prawnego opiekuna i żywiciela (Łk 1,27Do panny poślubionéj mężowi, któremu było Józeph, z domu Dawidowego: a imię panny Marya.; Mt 1,18-25A narodzenie Chrystusowe tak było: Gdy była poślubiona matka jego Marya Józephowi, pierwéj niźli się zeszli, naleziona jest w żywocie mająca z Ducha Świętego.).

W pełni czasów Bóg posłał archanioła Gabriela do galilejskiego miasta Nazaret, do Dziewicy Maryi. Anioł wszedł do Niej i pozdrowił Ją słowami, które rozbrzmiewają przez całą wieczność: „Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą!” (Łk 1,28I wszedłszy Aniół do niéj, rzekł: Bądź pozdrowiona łaski pełna, Pan z tobą, błogosławionaś ty między niewiastami.). Na anielską zapowiedź, że za sprawą Ducha Świętego pocznie i porodzi Syna Najwyższego, Maryja w głębokiej pokorze i doskonałym posłuszeństwie wiary odpowiedziała: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa!” (Łk 1,38I rzekła Marya: Oto służebnica Pańska, niechaj mi się stanie według słowa twego. I odszedł od niéj Aniół.). W tym momencie Odwieczne Słowo Boże stało się ciałem w Jej dziewiczym łonie. Święta Dziewica udała się następnie z pośpiechem w góry Judzkie, aby nawiedzić swoją krewną Elżbietę, która w starości poczęła Jana Chrzciciela (Łk 1,39-40A powstawszy Marya w onych dniach, poszła na górę z kwapieniem do miasta Judzkiego.). Gdy tylko Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a ona sama została napełniona Duchem Świętym i wykrzyknęła: „Błogosławionaś ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota twego. A skądże mnie to, że przyszła matka Pana mego do mnie?” (Łk 1,42-43I zawołała głosem wielkim i rzekła: Błogosławionaś ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota twego.). Na te słowa Maryja wypowiedziała swój wspaniały hymn uwielbienia Boga: „Wielbij, duszo moja, Pana, i rozradował się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim. Iż wejrzał na niskość służebnice swojéj; albowiem oto odtąd błogosławioną mię zwać będą wszystkie narody” (Łk 1,46-48I rzekła Marya: Wielbij, duszo moja, Pana,).

Z powodu cesarskiego dekretu o spisie ludności, Maryja wraz ze świętym Józefem udała się z Nazaretu do Betlejem, miasta Dawidowego (Łk 2,1-5I stało się w one dni, wyszedł dekret od Cesarza Augusta, aby popisano wszystek świat.). Tam, ponieważ nie było dla nich miejsca w gospodzie, w ubogiej pasterskiej grocie wydała na świat swego Pierworodnego, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie (Łk 2,6-7I stało się, gdy tam byli, wypełniły się dni, aby porodziła.). Aniołowie zwiastowali pasterzom chwałę Bożą, a ze wschodu przybyli mędrcy prowadzeni przez gwiazdę, aby oddać pokłon nowo narodzonemu Królowi i złożyć Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę (Mt 2,1-11Gdy się tedy narodził Jezus w Bethlehem Juda, we dni Heroda króla: oto Mędrcy ze wschodu słońca przybyli do Jerozolimy,). Gdy upłynęło czterdzieści dni, Święta Rodzina udała się do Świątyni w Jerozolimie, aby ofiarować Dziecię Panu (Łk 2,22A gdy się wypełniły dni oczyszczenia jéj według zakonu Mojżeszowego, przynieśli go do Jeruzalem, aby go stawili Panu,). Tam spotkał ich sprawiedliwy starzec Symeon, który wziął Jezusa w ramiona i błogosławił Boga, a Maryi przepowiedział Jej zjednoczenie z ofiarą Zbawiciela: „Oto ten położon jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. I duszę twą własną przeniknie miecz, aby myśli z wiela serc były objawione.” (Łk 2,34-35I błogosławił im Symeon i rzekł do Maryi, matki jego: Oto ten położon jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą.).

Wkrótce potem bezwzględny król Herod postanowił zgładzić Dziecię, toteż anioł nakazał we śnie Józefowi, aby wziął Dziecię oraz Jego Matkę i uciekał do Egiptu (Mt 2,13-14Którzy gdy odjechali, oto Aniół Pański ukazał się we śnie Józephowi, mówiąc: Wstań a weźmij dziecię i matkę jego, a uciecz do Egiptu i bądź tam, aż ci powiem; albowiem będzie, że Herod szukać będzie dziecięcia, aby je zatracił.). Święta Rodzina znosiła trudy tułaczki i wygnania aż do śmierci Heroda, po czym powróciła do Nazaretu (Mt 2,19-23A gdy Herod umarł, oto Aniół Pański ukazał się we śnie Józephowi w Egipcie, mówiąc:). Gdy Jezus miał dwanaście lat, udali się na święto Paschy do Jerozolimy (Łk 2,41-42A rodzicy jego chodzili na każdy rok do Jeruzalem na dzień uroczysty Paschy.). W drodze powrotnej chłopiec pozostał w mieście bez wiedzy rodziców; Maryja i Józef szukali Go przez trzy dni z bólem serca, aż wreszcie odnaleźli Go w Świątyni, gdzie siedział pośród nauczycieli, przysłuchiwał się im i zadawał pytania (Łk 2,43-46A skończywszy dni, gdy się wracali, zostało dziecię Jezus w Jeruzalem, a nie obaczyli rodzicy jego.). Na pytanie Maryi, dlaczego im to uczynił, Jezus odpowiedział: „Cóż jest, żeście mię szukali? Nie wiedzieliście, iż w tych rzeczach, które są Ojca mego, potrzeba żebym był?” (Łk 2,49I rzekł do nich: Cóż jest, żeście mię szukali? Nie wiedzieliście, iż w tych rzeczach, które są Ojca mego, potrzeba żebym był?). Maryja wiernie zachowywała i rozważała wszystkie te wydarzenia i słowa w swoim sercu, podczas gdy Jezus czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi (Łk 2,51-52I zstąpił z nimi i przyszedł do Nazareth, a był im poddany. A matka jego wszystkie te słowa zachowała w sercu swem.).

Na początku publicznej działalności Zbawiciela Maryja uczestniczyła w weselu w Kanie Galilejskiej (J 2,1-2A dnia trzeciego były gody małżeńskie w Kanie Galilejskiéj; a była tam matka Jezusowa.). Zauważywszy zakłopotanie nowożeńców, wstawiła się za nimi z matczyną troską u swego Syna, mówiąc: „Nie mają wina” (J 2,3A gdy nie stawało wina, rzekła matka Jezusowa do niego: Wina nie mają.). Następnie zwróciła się do sług ze słowami, które pozostają trwałym testamentem dla każdego chrześcijanina: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2,5Rzekła matka jego sługom: Cokolwiek wam rzecze, czyńcie.). Na Jej prośbę Jezus przemienił wodę w wyborne wino i objawił swoją Boską chwałę, i uwierzyli w Niego Jego uczniowie (J 2,11Ten początek cudów uczynił Jezus w Kanie Galilejskiéj i okazał chwałę swą, i uwierzyli weń uczniowie jego.).

Maryja wiernie towarzyszyła Jezusowi na Jego odkupieńczej drodze, słuchając Jego nauczania i będąc świadkiem Jego dzieł. Szczyt Jej ziemskiego cierpienia dokonał się na Kalwarii. Podczas gdy uczniowie się rozproszyli, Maryja niezłomnie stała pod krzyżem swego ukrzyżowanego Syna, jednocząc swój matczyny ból z Jego nieskończoną ofiarą pojednania za grzechy świata (J 19,25I stały podle krzyża Jezusowego matka jego i siostra matki jego, Marya Kleophasowa, i Marya Magdalena.). W tych najtrudniejszych chwilach Jezus spojrzał z krzyża na swoją Matkę i umiłowanego ucznia Jana, mówiąc do Matki: „Niewiasto, oto syn twój!”, a następnie do ucznia: „Oto Matka twoja!” (J 19,26-27Gdy tedy ujrzał Jezus matkę i ucznia, którego miłował, stojącego, rzekł matce swojéj: Niewiasto, oto syn twój.). Tymi słowami Pan w osobie apostoła Jana powierzył Maryi cały rodzaj ludzki i swój Kościół, czyniąc Ją duchową Matką wszystkich wierzących.

Po chwalebnym zmartwychwstaniu Chrystusa i Jego wniebowstąpieniu Maryja trwała z apostołami w Wieczerniku w Jerozolimie: „Ci wszyscy trwali jednomyślnie na modlitwie z niewiastami i z Maryą, matką Jezusową, i z bracią jego.” (Dz 1,14Ci wszyscy trwali jednomyślnie na modlitwie z niewiastami i z Maryą, matką Jezusową, i z bracią jego.). Swoją modlitwą i matczyną miłością wspierała młody Kościół w oczekiwaniu na Obietnicę Ojca, aż w dniu Pięćdziesiątnicy Duch Święty zstąpił w językach ognia na zgromadzonych (Dz 2,1-4A gdy się spełniały dni Pięćdziesiątnice, byli wszyscy wespółek na temże miejscu.).

Po Pięćdziesiątnicy Maryja żyła pod synowską opieką apostoła Jana w Jerozolimie, a według tradycji przebywała także przez pewien czas w Efezie. Gdy zbliżał się kres Jej ziemskiego życia, według tradycji apostolskiej ze wszystkich stron świata w Jerozolimie w cudowny sposób zgromadzili się apostołowie, aby Ją pożegnać. Błogosławiona Dziewica słodko zasnęła w Panu, a Jej dziewicze ciało złożono w grobie w ogrodzie Getsemani. Gdy na prośbę spóźnionego apostoła Tomasza otwarto później grobowiec, apostołowie zastali pusty grób, z którego rozchodziła się woń kwiatów. Po dopełnieniu biegu ziemskiego życia Boża Rodzicielka została z duszą i ciałem wzięta do niebieskiej chwały, gdzie ukoronowano Ją na Królową nieba i ziemi, by stała po prawicy swego Syna jako nieustanna orędowniczka rodzaju ludzkiego.

Cuda

Cudowne dzieła wszechmocnej łaski Bożej towarzyszyły Błogosławionej Dziewicy Maryi od samej chwili Jej poczęcia. Największy cud historii zbawienia dokonał się w Jej łonie, gdy za sprawą Ducha Świętego w całkowicie nadprzyrodzony sposób poczęła wcielonego Syna Bożego, pozostając Dziewicą przed porodem, w porodzie i na zawsze po porodzie. Pierwszy publiczny cud Pana naszego Jezusa Chrystusa, przemiana wody w wino na weselu w Kanie Galilejskiej, dokonał się właśnie na Jej matczyną prośbę i wstawiennictwo (J 2,1-11A dnia trzeciego były gody małżeńskie w Kanie Galilejskiéj; a była tam matka Jezusowa.). W ten sposób Pan już na ziemi poświadczył moc orędownictwa swojej Najświętszej Matki.

W ciągu długich dziejów Kościoła Boża Rodzicielka nieustannie objawiała się jako troskliwa Matka, pocieszycielka i wspomożycielka ludu chrześcijańskiego, nawiedzając ziemię w licznych objawieniach, które Kościół wnikliwie zbadał i potwierdził jako autentyczne źródła łaski. W 1531 roku objawiła się w Meksyku na wzgórzu Tepeyac ubogiemu tubylcowi, świętemu Juanowi Diego, jako Matka Boża z Guadalupe. Jako trwały znak i niewytłumaczalny cud na jego płaszczu z włókien agawy pozostał utrwalony Jej niebiański wizerunek, który do dziś w nienaruszonym stanie odbiera cześć w tamtejszej bazylice, a objawienie to przyniosło cudowne i błyskawiczne nawrócenie milionów rdzennych mieszkańców na wiarę katolicką.

W 1858 roku we francuskim Lourdes, w grocie Massabielle, Najświętsza Dziewica objawiła się osiemnaście razy świętej Bernadecie Soubirous, wyjawiając swoje imię słowami: „Jestem Niepokalane Poczęcie”. Na polecenie Matki Bożej Bernadeta rozgrzebała dłońmi ziemię, z której wytrysnęło źródło wody; przy nim po dziś dzień dokonują się niezliczone cudowne uzdrowienia cielesne z nieuleczalnych chorób, a także niezliczone nawrócenia duchowe, potwierdzane przez rygorystyczne komisje lekarskie i władze kościelne jako nadprzyrodzone dzieła Boże.

W 1917 roku w portugalskiej Fatimie Matka Boża objawiła się trojgu pastuszkom: Łucji, Franciszkowi i Hiacyncie, wzywając ludzkość do modlitwy różańcowej, pokuty i poświęcenia się Jej Niepokalanemu Sercu dla uproszenia pokoju na świecie i nawrócenia grzeszników. Podczas ostatniego objawienia, 13 października 1917 roku, na oczach ponad siedemdziesięciu tysięcy świadków dokonał się słynny Cud Słońca, kiedy słońce zawirowało na niebie, mieniło się barwami i gwałtownie zniżało ku ziemi, wysuszając w mgnieniu oka przemoczonych do suchej nitki ludzi oraz błotnistą ziemię, co poświadczyli nawet ówcześni antyreligijni dziennikarze.

Kościół uznał także inne wielkie objawienia, takie jak w La Salette w 1846 roku, objawienia Cudownego Medalika świętej Katarzynie Labouré w Paryżu w 1830 roku oraz objawienia w Beauraing i Banneux w Belgii w latach trzydziestych dwudziestego wieku. We wszystkich sanktuariach maryjnych na całym świecie i wśród narodu chorwackiego od stuleci odnotowuje się niezliczone cuda: niewidomi odzyskują wzrok, chromi chodzą, umierający dostępują uzdrowienia z nieuleczalnych chorób, a zatwardziali grzesznicy we łzach żałują i powracają do sakramentów świętych dzięki Jej potężnemu wstawiennictwu.

Kult i patronat

Katolicki kult Błogosławionej Dziewicy Maryi opiera się na niewzruszonych fundamentach Pisma Świętego i tradycji apostolskiej, a Kościół przypieczętował go uroczyście czterema wielkimi dogmatami maryjnymi. Pierwszym jest dogmat o Bożym Macierzyństwie, uroczyście zdefiniowany na Soborze Efeskim w 431 roku, orzekający, że Najświętsza Dziewica jest prawdziwie Bożą Rodzicielką (Theotokos), gdyż w swoim łonie poczęła i wydała na świat drugą Osobę Boską, wcielonego Syna Bożego. Drugim jest dogmat o Jej Wiecznym Dziewictwie, wyznający, że Maryja pozostała dziewicą przed porodem, w porodzie i po porodzie. Trzeci dogmat, o Niepokalanym Poczęciu, ogłosił uroczyście papież Pius IX bullą Ineffabilis Deus 8 grudnia 1854 roku, potwierdzając, że Błogosławiona Dziewica Maryja od pierwszej chwili swego poczęcia, na mocy szczególnej łaski i przywileju Boga, ze względu na zasługi Jezusa Chrystusa, została zachowana nienaruszona od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego. Czwarty dogmat, o Wniebowzięciu Maryi z duszą i ciałem, ogłosił papież Pius XII konstytucją apostolską Munificentissimus Deus 1 listopada 1950 roku, pieczętując tym samym odwieczną wiarę Kościoła w uwielbienie Matki Bożej. Święty papież Paweł VI ogłosił Maryję także Matką Kościoła, podkreślając Jej nieustanną macierzyńską opiekę nad całym ludem Bożym.

Rok liturgiczny Kościoła rzymskokatolickiego przeplatany jest świętami ku czci Błogosławionej Dziewicy Maryi. Najbardziej uroczysta celebracja przypada na 1 stycznia, w oktawie Narodzenia Pańskiego, jako Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi. W ciągu roku Kościół z wielką pobożnością obchodzi Zwiastowanie Pańskie 25 marca, Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny 31 maja, Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny 15 sierpnia, Narodzenie Najświętszej Maryi Panny 8 września oraz Niepokalane Poczęcie 8 grudnia. Ze szczególnym oddaniem celebruje się także wspomnienia Matki Bożej z Lourdes 11 lutego, Matki Bożej Fatimskiej 13 maja, Matki Bożej z Góry Karmel 16 lipca, Matki Bożej Śnieżnej 5 sierpnia, Niepokalanego Serca Maryi, Imienia Maryi 12 września, Matki Bożej Bolesnej 15 września oraz Matki Bożej Różańcowej 7 października.

Wśród najbardziej umiłowanych modlitw ludu chrześcijańskiego wyróżnia się różaniec święty, rozważanie radosnych, światła, bolesnych i chwalebnych tajemnic życia Chrystusa i Maryi, za sprawą którego wyproszono tak wiele zwycięstw nad złem w historii chrześcijaństwa. Codziennie rano, w południe i wieczorem dzwony kościołów katolickich wzywają wiernych do modlitwy Anioł Pański, upamiętniając chwilę Wcielenia. W Litanii loretańskiej wierni od stuleci wysławiają Matkę Bożą najwznioślejszymi tytułami, nazywając Ją Matką najczystszą, Matką dobrej rady, Zwierciadłem sprawiedliwości, Stolicą mądrości, Przybytkiem Ducha Świętego, Różą duchowną, Wieżą Dawidową, Domem złotym, Arką przymierza, Bramą niebieską, Gwiazdą zaranną, Uzdrowieniem chorych, Ucieczką grzesznych, Pocieszycielką strapionych, Wspomożeniem wiernych i Królową pokoju.

Na całym świecie wzniesiono wspaniałe sanktuaria maryjne, do których pielgrzymują miliony wiernych, takie jak bazylika Santa Maria Maggiore w Rzymie, sanktuaria w Guadalupe w Meksyku, w Lourdes we Francji, w Fatimie w Portugalii, w Częstochowie w Polsce, w Loreto we Włoszech oraz w Aparecidzie w Brazylii.

Naród chorwacki w sposób szczególny przywiązany jest do Matki Bożej, którą od dawien dawna z czułością i bezgranicznym szacunkiem nazywa po prostu „Gospa”. Przez wieki ciężkich cierpień, wojen, najazdów tureckich i prześladowań wiary Chorwaci znajdowali w Matce Bożej swoją najpewniejszą obronę i ucieczkę, nadając Jej prastary zaszczytny tytuł: ”Advocata Croatiae, fidelissima Mater„ (Orędowniczka Chorwacji, najwierniejsza Matka). Prawie nie ma chorwackiego miasta, wsi czy wzgórza, gdzie nie wznosiłby się kościół lub kaplica poświęcona Matce Bożej.

Centralnym narodowym sanktuarium maryjnym jest Marija Bistrica w regionie Hrvatsko Zagorje, gdzie czcią otaczana jest starodawna, cudowna figura Czarnej Madonny z Mariji Bistricy, przed którą biskupi i naród chorwacki na przestrzeni dziejów składali śluby wierności Bogu i Kościołowi. Na wybrzeżu adriatyckim dumnie wznosi się prastare miejsce pielgrzymkowe na Trsacie nad Rijeką, Matka Boża Trsacka, gdzie według tradycji w 1291 roku przebywał Święty Domek z Nazaretu. W Dalmacji jaśnieje sanktuarium Cudownej Matki Bożej z Sinja, pod której cudownym orędownictwem obrońcy Sinja w 1715 roku pokonali przeważające wojska osmańskie, a Jej obraz został ukoronowany złotą koroną na znak wiecznej wdzięczności. W Slawonii wierny lud z miłością pielgrzymuje do Aljmaša do Matki Bożej Schronienia, do Voćina do Matki Bożej Voćińskiej u podnóża góry Papuk oraz do innych starodawnych miejsc odpustowych, takich jak sanktuaria Matki Bożej z Wyspy w Solinie, Matki Bożej Płaczącej w Pleternicy, Matki Bożej z Krasna na Welebicie, Matki Bożej z Remete w Zagrzebiu, zwanej Orędowniczką Chorwacji, oraz Matki Bożej z Zečeva w Ninie.

Szczególne miejsce w sercu chorwackiego ludu katolickiego zajmuje Medziugorie w Hercegowinie, gdzie od 24 czerwca 1981 roku Matka Boża czczona jest jako Królowa Pokoju. Na Wzgórzu Objawień i na Križevacu, na którym parafianie wznieśli w 1933 roku potężny krzyż, a także w kościele parafialnym św. Jakuba miliony pielgrzymów z całego świata odmawiają różaniec, przystępują do spowiedzi świętej i adorują Najświętszy Sakrament, przez co Medziugorie słusznie nazywane jest konfesjonałem świata. Stolica Apostolska notą Dykasterii Nauki Wiary „Królowa Pokoju” z 19 września 2024 roku wydała pozytywną ocenę doświadczenia duchowego Medziugoria (nihil obstat), podkreślając jego obfite owoce: nawrócenia, powrót do sakramentów, liczne powołania duchowne i odnowę modlitwy w rodzinach, zachęcając wiernych do pielgrzymowania i modlitwy o pokój. Dla Chorwatów Medziugorie to dom modlitwy i pokoju, miejsce, gdzie Matka gromadzi swoje dzieci.

W sztuce chrześcijańskiej Boża Rodzicielka ukazywana jest na niezliczone sposoby: jako młoda Dziewica w chwili Zwiastowania, jako Matka z Dzieciątkiem Jezus na ręku błogosławiącym świat, jako Matka Boża Bolesna (Pieta) trzymająca na kolanach martwe ciało swego Boskiego Syna zdjętego z krzyża, bądź też jako Niepokalana i Królowa Niebios obleczona w słońce, z księżycem pod stopami i koroną z dwunastu gwiazd na głowie, depcząca głowę piekielnego węża (Ap 12,1I ukazał się znak wielki na niebie: Niewiasta obleczona w słońce a księżyc pod jéj nogami, a na głowie jéj korona z gwiazd dwunaści:). Jej tradycyjne barwy to biel, symbol dziewiczej czystości, oraz błękit, symbol niebiańskiej chwały i łaski.

Błogosławiona Dziewica Maryja jest patronką całego rodzaju ludzkiego, Kościoła powszechnego, niezliczonych diecezji, państw, miast i narodów, rodzin chrześcijańskich, matek, kobiet w ciąży, dzieci, wspólnot zakonnych, misjonarzy, podróżnych, marynarzy, lotników, chorych i umierających. O Jej macierzyńskie wstawiennictwo chrześcijanie zabiegają w każdej potrzebie życia, przekonani o prawdziwości odwiecznej modlitwy świętego Bernarda, że nigdy nie słyszano, aby ktokolwiek, kto się do Niej uciekał, Jej pomocy wzywał i Jej wstawiennictwa prosił, został bez pomocy.

Tego samego dnia, 1 stycznia, wspomina się również