ŚWIĘTY · PREZBITER I PUSTELNIK
Święty Bruno Kartuz
- Dzień wspomnienia
- 6 października
- Okres
- Wiek 12
- Śmierć
- 1101
Życie
Święty Bruno urodził się w Kolonii oko 1030 roku w szlacheckiej rodzinie Hartenfaust. Pierwsze wykształcenie zdobył w rodzinnym mieście przy kolegium św. Kuniberta, a następnie udał się do Reims, przyciągnięty sławą tamtejszej szkoły biskupiej. Tam ukończył studia klasyczne i z wielkim zapałem oddał się naukom świętym, przede wszystkim Pismu Świętemu i dziełom świętych Ojców. Stał się niezwykle wykształcony zarówno w sprawach ludzkich, jak i boskich. Około 1055 roku przyjął święcenia kapłańskie w Kolonii, lecz już w następnym roku biskup Gerwazy wezwał go z powrotem do Reims, aby pomagał w prowadzeniu szkoły. W 1057 roku Bruno przejął kierownictwo szkoły biskupiej, posługę tę sprawując przez prawie dwie dekady z wielkim uznaniem. Wśród jego uczniów był także Odo de Châtillon, późniejszy papież Urban II.
W 1075 roku został mianowany kanclerzem kościoła w Reims. Gdy stolicę biskupią zajął niegodny Manasses de Gournay, Bruno odważnie sprzeciwił się jego symonii i przemocy. Na synodzie w Autun w 1077 roku doprowadził do zawieszenia złego biskupa, przez co musiał znosić wygnanie i utratę majątku. Gdy biskup został ostatecznie złożony z urzędu w 1080 roku, duchowieństwo i lud pragnęli Bruna na swojego pasterza, lecz on miał zupełnie inny zamiar. Już w 1077 roku, w rozmowie z dwoma przyjaciółmi kanonikami, wiedziony gorącą miłością do Boga i pragnieniem dóbr niebieskich, złożył ślub, że opuści świat i poświęci się życiu zakonnemu.
Po krótkim pobycie u świętego Roberta w Molesme, Bruno wraz z sześcioma towarzyszami udał się do biskupa świętego Hugona w Grenoble. Biskup w 1084 roku osobiście zaprowadził ich do dzikiej i niedostępnej alpejskiej doliny Chartreuse, otoczonej urwistymi skałami i śniegiem. Tam wznieśli skromny klasztor i rozpoczęli życie w całkowitej samotności, ubóstwie, ustawicznej modlitwie i przepisywaniu ksiąg, łącząc pustelnicze odosobnienie ze wspólnotą zakonną. Tak powstał zakon kartuzów.
Po sześciu latach pokoju papież Urban II pozwał swojego dawnego nauczyciela do Rzymu, aby pomógł mu w trudnych potrzebach Kościoła i walce przeciw antypapieżowi. Bruno posłuchał, choć serce krwawiło mu za samotnością. W Rzymie wiernie służył Papieżowi, działając w ukryciu jako zaufany doradca do spraw odnowy kleru. Gdy opustoszała stolica arcybiskupia w Reggio Calabria, chciano ustanowić go arcybiskupem, lecz Bruno stanowczo odmówił i wyprosił pozwolenie na ponowne wycofanie się na pustynię.
Z nowymi towarzyszami zamieszkał w Kalabrii, w lesistej dolinie diecezji Squillace. Tam wznieśli kościółek i skromne chaty. Książę normański Roger podarował im ziemię i często odwiedzał świętego pustelnika, szukając jego rad duchowych. Tam wyrósł klasztor świętego Szczepana. Czując, że zbliża się godzina jego przejścia do wieczności, Bruno zgromadził braci i złożył przed nimi uroczyste wyznanie wiary katolickiej, szczególnie podkreślając wiarę w Trójcę Przenajświętszą i rzeczywistą obecność Chrystusa w Najświętszej Eucharystii. Zmarł w Panu 6 października 1101 roku. Pozostawił po sobie cenne komentarze do Psalmów i Listów świętego Pawła.
Cuda
Pan wywyższył swojego wiernego sługę wieloma cudami. Już podczas pobytu w Alpach, na modlitwę Bruna ze suchej skały wytrysnęło źródło czystej wody na potrzeby braci. Gdy hrabia Roger polował w kalabryjskich lasach, jego psy gończe wyczuły domostwo Bruna, lecz zamiast zaatakować, spokojnie położyły się przed świętym sługą Božim, który był zatopiony w zachwycającej modlitwie. Po śmierci świętego Bruna na jego grobie na pustelniczym cmentarzu działy się niezliczone cuda uzdrowienia chorych, a nade wszystko cudowne uwolnienia opętanych od złych duchów, które na wezwanie jego świętego imienia opuszczały dręczonych ludzi.
Kult i patronat
Wspomnienie świętego Bruna obchodzone jest 6 października. Papież Leon X zatwierdził jego kult dla zakonu kartuzów w 1514 roku, a papież Grzegorz XV rozszerzył go na cały Kościół w 1623 roku. Jego relikwie spoczywają w kartuzji świętego Szczepana w Kalabrii, dokąd w Poniedziałek i Wtorek Zielonoświątkowy pielgrzymują rzesze wiernych, niosąc jego moce w procesji. Jest głównym patronem zakonu kartuzów oraz patronem Kalabrii. Wierni wzywają go szczególnie w walkach duchowych i przeciw pokusom złego ducha. W ikonografii przedstawiany jest z czaszką w ręku, z księgą i krzyżem, zwieńczony siedmioma gwiazdami lub ze zwojem z napisem: „O Bonitas” (O Dobroci).
Tego samego dnia, 6 października, wspomina się również
- Błogosławiona Maria Róża Durocher, dziewica Wiek 19
- Błogosławiony Adalbero z Würzburga, biskup Wiek 11
- Święta Maria Franciszka od Pięciu Ran Jezusa, dziewica Wiek 18
- Święta Wiara z Agen, dziewica i męczennica Wiek 4
- Święty Artald z Belley, biskup Wiek 13
- Święty Franciszek Trần Văn Trung, męczennik Wiek 19
- Święty Iwy, diakon i mnich Wiek 7
- Święty Magnus z Oderzo, biskup Wiek 7
- Święty Pardulf z Guéret, opat Wiek 8
- Święty Renat z Sorrento, biskup Wiek 5
- Święty Roman z Auxerre, biskup Wiek 6
- Święty Sagar z Laodycei, biskup i męczennik Wiek 2
- Błogosławiony Franciszek Hunot, prezbiter i męczennik Wiek 18
- Święty Jan Ksenos, zakonnik Wiek 11