Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 12 › Życiorysy › Święty Bruno Kartuz

Święty Bruno Kartuz
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Bruno Kartuz
Święty Bruno Kartuz. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · PREZBITER I PUSTELNIK

Święty Bruno Kartuz

Dzień wspomnienia
6 października
Okres
Wiek 12
Śmierć
1101

Życie

Święty Bruno urodził się w Kolonii oko 1030 roku w szlacheckiej rodzinie Hartenfaust. Pierwsze wykształcenie zdobył w rodzinnym mieście przy kolegium św. Kuniberta, a następnie udał się do Reims, przyciągnięty sławą tamtejszej szkoły biskupiej. Tam ukończył studia klasyczne i z wielkim zapałem oddał się naukom świętym, przede wszystkim Pismu Świętemu i dziełom świętych Ojców. Stał się niezwykle wykształcony zarówno w sprawach ludzkich, jak i boskich. Około 1055 roku przyjął święcenia kapłańskie w Kolonii, lecz już w następnym roku biskup Gerwazy wezwał go z powrotem do Reims, aby pomagał w prowadzeniu szkoły. W 1057 roku Bruno przejął kierownictwo szkoły biskupiej, posługę tę sprawując przez prawie dwie dekady z wielkim uznaniem. Wśród jego uczniów był także Odo de Châtillon, późniejszy papież Urban II.

W 1075 roku został mianowany kanclerzem kościoła w Reims. Gdy stolicę biskupią zajął niegodny Manasses de Gournay, Bruno odważnie sprzeciwił się jego symonii i przemocy. Na synodzie w Autun w 1077 roku doprowadził do zawieszenia złego biskupa, przez co musiał znosić wygnanie i utratę majątku. Gdy biskup został ostatecznie złożony z urzędu w 1080 roku, duchowieństwo i lud pragnęli Bruna na swojego pasterza, lecz on miał zupełnie inny zamiar. Już w 1077 roku, w rozmowie z dwoma przyjaciółmi kanonikami, wiedziony gorącą miłością do Boga i pragnieniem dóbr niebieskich, złożył ślub, że opuści świat i poświęci się życiu zakonnemu.

Po krótkim pobycie u świętego Roberta w Molesme, Bruno wraz z sześcioma towarzyszami udał się do biskupa świętego Hugona w Grenoble. Biskup w 1084 roku osobiście zaprowadził ich do dzikiej i niedostępnej alpejskiej doliny Chartreuse, otoczonej urwistymi skałami i śniegiem. Tam wznieśli skromny klasztor i rozpoczęli życie w całkowitej samotności, ubóstwie, ustawicznej modlitwie i przepisywaniu ksiąg, łącząc pustelnicze odosobnienie ze wspólnotą zakonną. Tak powstał zakon kartuzów.

Po sześciu latach pokoju papież Urban II pozwał swojego dawnego nauczyciela do Rzymu, aby pomógł mu w trudnych potrzebach Kościoła i walce przeciw antypapieżowi. Bruno posłuchał, choć serce krwawiło mu za samotnością. W Rzymie wiernie służył Papieżowi, działając w ukryciu jako zaufany doradca do spraw odnowy kleru. Gdy opustoszała stolica arcybiskupia w Reggio Calabria, chciano ustanowić go arcybiskupem, lecz Bruno stanowczo odmówił i wyprosił pozwolenie na ponowne wycofanie się na pustynię.

Z nowymi towarzyszami zamieszkał w Kalabrii, w lesistej dolinie diecezji Squillace. Tam wznieśli kościółek i skromne chaty. Książę normański Roger podarował im ziemię i często odwiedzał świętego pustelnika, szukając jego rad duchowych. Tam wyrósł klasztor świętego Szczepana. Czując, że zbliża się godzina jego przejścia do wieczności, Bruno zgromadził braci i złożył przed nimi uroczyste wyznanie wiary katolickiej, szczególnie podkreślając wiarę w Trójcę Przenajświętszą i rzeczywistą obecność Chrystusa w Najświętszej Eucharystii. Zmarł w Panu 6 października 1101 roku. Pozostawił po sobie cenne komentarze do Psalmów i Listów świętego Pawła.

Cuda

Pan wywyższył swojego wiernego sługę wieloma cudami. Już podczas pobytu w Alpach, na modlitwę Bruna ze suchej skały wytrysnęło źródło czystej wody na potrzeby braci. Gdy hrabia Roger polował w kalabryjskich lasach, jego psy gończe wyczuły domostwo Bruna, lecz zamiast zaatakować, spokojnie położyły się przed świętym sługą Božim, który był zatopiony w zachwycającej modlitwie. Po śmierci świętego Bruna na jego grobie na pustelniczym cmentarzu działy się niezliczone cuda uzdrowienia chorych, a nade wszystko cudowne uwolnienia opętanych od złych duchów, które na wezwanie jego świętego imienia opuszczały dręczonych ludzi.

Kult i patronat

Wspomnienie świętego Bruna obchodzone jest 6 października. Papież Leon X zatwierdził jego kult dla zakonu kartuzów w 1514 roku, a papież Grzegorz XV rozszerzył go na cały Kościół w 1623 roku. Jego relikwie spoczywają w kartuzji świętego Szczepana w Kalabrii, dokąd w Poniedziałek i Wtorek Zielonoświątkowy pielgrzymują rzesze wiernych, niosąc jego moce w procesji. Jest głównym patronem zakonu kartuzów oraz patronem Kalabrii. Wierni wzywają go szczególnie w walkach duchowych i przeciw pokusom złego ducha. W ikonografii przedstawiany jest z czaszką w ręku, z księgą i krzyżem, zwieńczony siedmioma gwiazdami lub ze zwojem z napisem: „O Bonitas” (O Dobroci).

Tego samego dnia, 6 października, wspomina się również