Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 16 › Życiorysy › Błogosławiona Ludwika Sabaudzka

Błogosławiona Ludwika Sabaudzka
Kliknij, aby powiększyć
×
Błogosławiona Ludwika Sabaudzka
Błogosławiona Ludwika Sabaudzka. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

BŁOGOSŁAWIONA · ZAKONNICA

Błogosławiona Ludwika Sabaudzka

Dzień wspomnienia
24 lipca
Okres
Wiek 16
Śmierć
1503

Życie

Błogosławiona Ludwika z Sabaudii urodziła się 28 grudnia 1461 lub 1462 roku, w święto Świętych Młodzianków, prawdopodobnie w Bourg-en-Bresse, jako córka błogosławionego Amadeusza IX, księcia sabaudzkiego, oraz Jolanty Francuskiej, siostry króla Francji Ludwika XI. Przez linię matki była spokrewniona ze świętą Elżbietą Węgierską. Już jako dziecko zdradzała szczególne upodobanie do modlitwy, samotności i dzieł pokuty, poszcząc o chlebie i wodzie w wigilie świąt maryjnych oraz nosząc włosiennicę pod wytwornymi szatami, które wkładała z posłuszeństwa matce.

We wczesnej młodości zaznała cierpienia, gdy wraz z siostrą Marią dzieliła uwięzienie swej matki na zamku Rouvres koło Dijon, gdzie zamknął je Karol Zuchwały. Tam poznała ojca Jana Perrina, który stał się jej dożywotnim spowiednikiem i kierownikiem duchowym. Po uwolnieniu, zgodnie z wolą wuja, króla Ludwika XI, 24 sierpnia 1479 roku poślubiła szlachcica Hugona de Chalon. Choć małżeństwo zostało zawarte ze względów politycznych, a między małżonkami istniała znaczna różnica wieku, ich wspólne życie na zamku Nozeroy w Jurze było przepełnione zgodą, głęboką pobożnością i miłością. Małżonkowie wyróżniali się troską o ubogich, dla których Ludwika własnoręcznie przędła wełnę, a na dworze pielęgnowała surowe obyczaje chrześcijańskie.

Gdy w 1490 roku zmarł jej mąż, młoda wdowa postanowiła opuścić świat. Odrzuciła ponowne propozycje zamążpójścia, rozdała majątek ubogim i w 1492 roku, za radą ojca Perrina, wstąpiła do klasztoru klarysek w mieście Orbe, należącego do reformy świętej Kolety. W klasztorze żyła w doskonałej pokorze i posłuszeństwie, nie zatrzymując nic ze swego królewskiego pochodzenia. Ułożyła kilka rozważań duchowych oraz traktat o zachowywaniu reguły zakonnej. Często trapiona chorobami, zmarła święcie w Panu w wieku czterdziestu dwóch lat, 24 lipca 1503 roku w klasztorze w Orbe.

Cuda

Po jej błogosławionym odejściu siostry zakonne poczuły silny i cudowny zapach kwiatów w miejscu klasztoru, gdzie błogosławiona Ludwika zwykła się modlić. Ta nadprzyrodzona woń pozostała świadectwem jej anielskiej czystości i świętości.

Kult i patronat

Ciało błogosławionej Ludwiki spoczęło początkowo w klasztorze w Orbe, a w 1531 roku zostało przeniesione do klasztoru franciszkańskiego w Nozeroy. W 1838 roku, na prośbę króla Sardynii Karola Alberta, relikwie zostały odnalezione i w następnym roku uroczyście przeniesione do Turynu, do kaplicy królewskiej dynastii sabaudzkiej, gdzie spoczywają u boku jej ojca Amadeusza. Część relikwii powróciła w latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku do Orbe i została złożona w szklano-brązowym relikwiarzu.

Papież Grzegorz XVI ogłosił ją błogosławioną 12 sierpnia 1839 roku. W Martyrologium Rzymskim i w zakonie franciszkańskim jej wspomnienie przypada 24 lipca. Odbiera cześć jako wzór dla wdów i sióstr zakonnych.

Tego samego dnia, 24 lipca, wspomina się również