Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 7 › Życiorysy › Święty Kongal

Święty Kongal
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Kongal
Święty Kongal. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · OPAT

Święty Kongal

Dzień wspomnienia
10 maja
Okres
Wiek 7
Śmierć
601

Życie

Święty Kongal urodził się w Ulsterze, w krainie Dalaradia w pobliżu Magheramorne w dzisiejszym hrabstwie Antrim, między 510 a 520 rokiem. W młodości służył początkowo jako żołnierz, lecz opuścił służbę wojskową, aby całkowicie oddać się Panu. Udał się do sławnych szkół klasztornych, pobierając nauki w Clonard pod kierunkiem świętego Finiana, a następnie w Clonmacnoise pod przewodnictwem świętego Kierana.

Po zakończeniu nauki osiadł na samotnej wyspie na jeziorze Lough Erne w Ulsterze, gdje wraz z kilkoma towarzyszami prowadził najsurowszą formę życia monastycznego w poście i nieustannej modlitwie. Choć zamierzał udać się za morze do Brytanii, biskup Lugidiusz, który udzielił mu święceń, odwiódł go od tego zamiaru i poradził mu, aby pozostał w Irlandii i poświęcił się szerzeniu życia zakonnego w ojczyźnie. Kongal posłuchał tej rady i około 555 roku na południowym brzegu zatoki Belfast założył słynny klasztor w Bangorze.

Bangor pod kierunkiem Kongala wyrósł na jedno z najważniejszych centrów kultury chrześcijańskiej, ascezy i ducha misyjnego na ziemiach celtyckich, gromadząc tysiące zakonników. Kongal był mądrym i roztropnym ojcem tak wielkiej rzeszy mnichów. Z jego rodziny klasztornej wywodził się także wielki misjonarz święty Kolumban, który przeniósł ducha zakonnego i dyscyplinę Kongala do wielu zakątków Europy. Kongal był związany bliską przyjaźnią ze świętym Kolumbą, świętym Brendanem i innymi filarami wczesnego Kościoła w Irlandii. Po długich i ciężkich cierpieniach fizycznych, które znosił z ewangeliczną cierpliwością, przyjął Komunię Świętą z rąk świętego Fiakriusza i zmarł w Bangorze około 602 roku.

Kult i patronat

Liturgiczne wspomnienie świętego Kongala obchodzi się 10 maja. Martyrologium Rzymskie wspomina go w Irlandii, czcząc go jako założyciela klasztoru w Bangorze oraz mądrego ojca i roztropnego przewodnika wielkiej rzeszy mnichów. Jego imię od dawien dawna znajduje się w kalendarzach i księgach liturgicznych Irlandii. W sztuce przedstawiany jest w habicie opackim z pastorałem i księgą reguły, często na modlitwie nad brzegiem morza. Jest czczony jako patron Bangoru, zakonników i misjonarzy.

Tego samego dnia, 10 maja, wspomina się również