Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 18 › Życiorysy › Święty Kryspin Fioretti

Święty Kryspin Fioretti
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Kryspin Fioretti
Święty Kryspin Fioretti. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · ZAKONNIK

Święty Kryspin Fioretti

Dzień wspomnienia
19 maja
Okres
Wiek 18
Śmierć
1750

Życie

Święty Kryspin z Viterbo urodził się 13 listopada 1668 roku w Viterbo we Włoszech, w ubogiej rodzinie robotniczej Ubalda Fiorettiego i Marzii Antoni. Na chrzcie otrzymał imię Piotr. Jego ojciec wcześnie zmarł, dlatego matka sama wychowywała dziecko, zaszczepiając w jego sercu czułe i synowskie nabożeństwo do Matki Bożej. Gdy miał pięć lat, zaprowadziła go do pobliskiego sanktuarium maryjnego i poświęciła Najświętszej Dziewicy, którą Piotr odtąd z miłością nazywał swoją „drugą Matką”. Chłopiec tak bardzo odznaczał się cnotą i znajomością żywotów świętych, że współmieszkańcy nazwali go „małym świętym” (il Santarello). Uczył się zawodu szewca u swojego wuja, a dzięki wsparciu zakonników ukończył także szkołę jezuicką.

Pociągnięty widokiem franciszkańskiej procesji, Piotr w wieku dwudziestu pięciu lat postanowił wstąpić do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów. Do nowicjatu został przyjęty w 1693 roku, przyjmując imię Kryspin, na cześć patrona szewców. Złożył śluby jako brat zakonny i przez lata pokornie służył w kuchni, ogrodzie i infirmerii w klasztorach w Viterbo, Tolfie, Rzymie, Albano i Monterotondo. Od 1710 roku działał przez prawie cztery dekady w klasztorze w Orvieto jako klasztorny kwestarz. Przemierzając górskie wsie i ulice miast, brat Kryspin nie tylko prosił o chleb dla ubogich, ale także uczył wieśniaków i dzieci podstaw wiary katolickiej, pocieszał chorych i odwiedzał więźniów.

Jego życie było przepełnione pogodnym humorem, radosną prostotą i najsurowszą pokutą. Żywił się jedynie skromną zupą warzywną i kawałkiem chleba zamoczonym w wodzie. Wzorem swojego wielkiego patrona, świętego Feliksa z Cantalice, Kryspin żartobliwie nazywał siebie „osłem kapucyńskim”, który nosi ciężary za innych. Gdy przechodnie pytali go, dlaczego zawsze chodzi z odkrytą głową w deszczu i słońcu, z radością odpowiadał, że „osioł nie nosi kapelusza”. Ze względu na jego głęboką mądrość i świętość odwiedzali go możnowładcy, biskupi i kardynałowie, a papież Klemens XI chętnie przychodził do niego na rozmowy duchowe nawet do klasztornej kuchni. Mając ciężko nadszarpnięte zdrowie, został wysłany do Rzymu, gdzie zmarł na zapalenie płuc 19 maja 1750 roku.

Cuda

Pan obdarzył świętego Kryspina niezwykłym darem czynienia cudów jeszcze za jego życia. Gdy w Tolfie wybuchła zarazliwa epidemia, brat Kryspin modlitwą i ufnością w Matkę Bożą cudownie uzdrowił wielu chorych u progu śmierci. W Orvieto bezlik razy za jego wstawiennictwem przywrócono zdrowie nieuleczalnie chorym w przytułku. Posiadał dar proroctwa, z wyprzedzeniem zapowiadając dokładny dzień i miejsce swojej śmierci w Rzymie. Gdy w 1959 roku otwarto jego grób, ciało świętego Kryspina znaleziono całkowicie nienaruszone i zachowane.

Kult i patronat

Ciało świętego Kryspina z Viterbo spoczywa w kościele kapucynów Santa Maria della Concezione w Rzymie, a część relikwii została przeniesiona do kościoła świętego Pawła w Viterbo. Papież Pius VII ogłosił go błogosławionym 7 września 1806 roku, a papież Jan Paweł II uroczyście go kanonizował 20 czerwca 1982 roku, jako pierwszego świętego swojego pontyfikatu. Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 19 maja. Przedstawiany jest w habicie kapucyńskim z torbą żebraczą przez ramię, z odkrytą głową, z różańcem w ręku lub przed figurą Matki Bożej.

Tego samego dnia, 19 maja, wspomina się również