Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 12 › Życiorysy › Święty Tomasz Becket

Święty Tomasz Becket
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Tomasz Becket
Święty Tomasz Becket. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · BISKUP I MĘCZENNIK

Święty Tomasz Becket

Dzień wspomnienia
29 grudnia
Okres
Wiek 12
Śmierć
1171

Życie

Święty Tomasz Becket urodził się 21 grudnia 1118 roku w Londynie w znakomitej rodzinie pochodzenia normańskiego. Pierwsze nauki pobierał w klasztorze w Merton, a wyższe wykształcenie kontynuował w Paryżu. Około 1141 roku wstąpił na służbę Teobalda, arcybiskupa Canterbury, który dostrzegł jego wyjątkowe talenty, wysłał go na studia prawa cywilnego i kanonicznego do Bolonii oraz Auxerre, a w 1154 roku wyświęcił go na diakona i mianował archidiakonem Canterbury. W tym samym roku młody król angielski Henryk II ustanowił Tomasza kanclerzem królestwa. Jako kanclerz Tomasz był najbliższym współpracownikiem króla, zarządzając sprawami państwowymi z wielką gorliwością i przepychem, jednak w życiu osobistym zawsze zachowywał nieskazitelną czystość moralną i oddanie sprawiedliwości.

Po śmierci Teobalda król Henryk postanowił postawić Tomasza na czele Kościoła angielskiego. Tomasz początkowo z lękiem opierał się tej decyzji, wiedząc, że jako pasterz będzie musiał bronić praw Kościoła przed ingerencjami króla, lecz ostatecznie ustąpił pod wpływem namów kardynała. Święcenia prezbiteratu przyjął w sobotę po Zielonych Świątkach, a nazajutrz, w niedzielę 3 czerwca 1162 roku, otrzymał sakrę arcybiskupa Canterbury. Na jego prośbę wprowadzono obchodzenie uroczystości Trójcy Przenajświętszej w tę niedzielę. Po sakrze biskupiej Tomasz radykalnie odmienił swoje życie: wyrzekł się świeckiego przepychu i urzędu kanclerza, przywdział pokutną włosiennicę oraz poświęcił się postowi, długim nocnym modlitwom i trosce o ubogich.

Wkrótce wybuchł ostry konflikt z królem, który starał się podporządkować władzę kościelną sądom świeckim. Gdy Henryk II w styczniu 1164 roku w Clarendon zażądał przyjęcia tak zwanych konstytucji klarendońskich, naruszających prawa Kościoła, Tomasz stawił niewzruszony opór. Z tego powodu został poddany prześladowaniom, fałszywym oskarżeniom i konfiskacie majątku. W październiku 1164 roku na sejmie w Northampton odważnie pojawił się z krzyżem arcybiskupim w rękach, a następnie potajemnie opuścił Anglię i udał się do Francji. Papież Aleksander III przyjął go w Sens z wielką życzliwością i odrzucił jego rezygnację, po czym Tomasz schronił się w cysterskim opactwie Pontigny.

Po sześciu latach wygnania we Francji i długich rokowaniach osiągnięto pozorne pojednanie i święty arcybiskup 1 grudnia 1170 roku powrócił do swojej katedry w Canterbury, powitany z wielkim entuzjazmem przez lud. Jednak pokój trwał krótko, ponieważ Tomasz odmówił zdjęcia kar kościelnych z biskupów, którzy naruszyli porządek kościelny. Usłyszawszy gniewne słowa króla, czterej uzbrojeni rycerze królewscy wtargnęli 29 grudnia 1170 roku do katedry w Canterbury podczas modlitwy wieczornej. Na ich okrzyk, gdzie jest zdrajca, święty Tomasz odważnie odpowiedział, że stoi przed nimi nie jako zdrajca, lecz jako arcybiskup i kapłan Boży. Złoczyńcy posiekali go mieczami na samej posadzce katedry, a Tomasz złożył swoje życie w ofierze Chrystusowi, do ostatniego tchu broniąc sprawiedliwości i wolności Kościoła.

Cuda

Pan zaraz po męczeńskiej śmierci świętego Tomasza wsławił swojego wiernego sługę niezliczonymi cudami, które działy się przy jego grobie. Niewidomi odzyskiwali wzrok, sparaliżowani zaczynali chodzić, a chorzy wszelkiego rodzaju znajdowali całkowite uzdrowienie za jego świętym wstawiennictwem, co przyciągało rzeki pobożnych pielgrzymów z całego chrześcijańskiego świata.

Kult i patronat

Zaledwie dwa lata po męczeństwie, 21 lutego 1173 roku, papież Aleksander III uroczyście ogłosił go świętym. Sam król Henryk II odprawił w 1174 roku publiczną pokutę i poddał się biczowaniu przy jego grobie. Wspomnienie świętego Tomasza Becketa obchodzone jest 29 grudnia. Jego sanktuarium w katedrze w Canterbury stało się jednym z najsłynniejszych miejsc pielgrzymkowych średniowiecznej Europy. Czci się go jako patrona kleru diecezjalnego oraz nieustraszonego obrońcę wolności religijnej i praw Kościoła wobec świeckiej przemocy.

Tego samego dnia, 29 grudnia, wspomina się również