Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 12 › Życiorysy › Święty Norbert

Święty Norbert
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Norbert
Święty Norbert. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · BISKUP

Święty Norbert

Dzień wspomnienia
6 czerwca
Okres
Wiek 12
Śmierć
1134

Życie

Święty Norbert urodził się około 1080 roku w Xanten nad brzegiem Renu w szlacheckiej rodzinie hrabiów z Gennep. Jako młodzieniec przyjął subdiakonat i kanonię w Xanten, lecz żył na dworze cesarskim Henryka V, oddając się świeckim uciechom i dworskiemu blichtrowi. W 1115 roku, gdy jechał konno w stronę Vreden, zaskoczyła go gwałtowna burza. Piorun uderzył tuż obok jego konia, zwalił go na ziemię i pozbawił przytomności na blisko godzinę. Wydarzenie to przyniosło głębokie nawrócenie. Norbert opuścił dwór, oddał się pokucie i pod kierownictwem duchowym opata Kona w Siegburgu przygotował się do kapłaństwa. Po przyjęciu święceń w Kolonii zrzekł się swych majątków i wszelkich beneficjów kościelnych, rozdał wszystko ubogim i boso wyruszył głosić Ewangelię.

Papież Gelazjusz II zezwolił mu na swobodne głoszenie słowa Bożego, a jego następca Kalikst II oraz biskup Laon poprosili Norberta o założenie nowego zakonu. W samotnej i bagnistej dolinie Prémontré w lesie Coucy Norbert założył w 1120 roku wraz z pierwszymi uczniami zakon kanoników regularnych, zwanych później norbertanami lub premonstrantami. Zakon przyjął regułę świętego Augustyna, pielęgnując surowe życie mnisze, uroczystą liturgię i pracę duszpasterską w świecie. Dla hrabiego Teobalda z Szampanii ułożył specjalną regułę życia i nałożył mu biały szkaplerz, dając w 1122 roku początek trzeciemu zakonowi. Norbert został posłany do Antwerpii, aby powstrzymać błędy Tanchelma wymierzone przeciwko Najświętszej Eucharystii. Swym nauczaniem nawrócił lud, a wielu oddało konsekrowane hostie, które wcześniej skradziono i zbezczeszczono, przez co zyskał miano Apostoła Antwerpii.

Papież Honoriusz II zatwierdził zakon w 1126 roku, a w tym samym roku Norbert został ustanowiony arcybiskupem Magdeburga w Saksonii. Zastał tam rozluźnione obyczaje duchowieństwa i zagrabione dobra kościelne, toteż natychmiast przystąpił do zdecydowanej reformy życia chrześcijańskiego oraz krzewienia wiary wśród sąsiednich ludów słowiańskich. Z powodu swej surowości przeżył trzy zamachy na swoje życie, lecz pozostał niezłomny. Podczas rozłamu w Kościele mężnie bronił prawowitego papieża Innocentego II i towarzyszył cesarzowi Lotarowi w drodze do Rzymu. Wyczerpany pokutą i trudami, zmarł w Magdeburgu 6 czerwca 1134 roku.

Cuda

Pan wsławił świętego Norberta wieloma cudownymi znakami za życia i po śmierci. W Kolonii w widzeniu zostało mu objawione ukryte miejsce, w którym spoczywały relikwie świętej Urszuli i jej towarzyszek oraz świętego Gereona. Przejeżdżając przez Würzburg w drodze powrotnej z Rzymu, swoją modlitwą przywrócił wzrok niewidomej kobiecie, co wywołało taki podziw ludu, że natychmiast chciano go wybrać na biskupa. Po jego odejściu do wieczności przy jego grobie w klasztorze Najświętszej Maryi Panny w Magdeburgu działy się liczne uzdrowienia i cuda. Podczas uroczystego przeniesienia jego relikwii do Pragi w 1627 roku, w samym dniu translacji oraz w czasie oktawy, około sześciuset protestantów wyrzekło się swych błędów i pojednało z Kościołem rzymskokatolickim.

Kult i patronat

Święty Norbert został początkowo pochowany w Magdeburgu, lecz w dobie niepokojów religijnych jego ciało w 1627 roku uroczyście przeniesiono do opactwa na Strahowie w Pradze, gdzie jego relikwie spoczywają do dziś. Świętym ogłosił go papież Grzegorz XIII w 1582 roku, a papież Klemens X rozszerzył jego kult na cały Kościół. Jest głównym patronem Czech, miast Magdeburga i Pragi, a także niebieskim patronem zakonu norbertanów. Jego wspomnienie obchodzi się 6 czerwca, a w archidiecezji mecheleńskiej 11 lipca świętuje się także jego triumf nad herezją przeciwną Eucharystii. W sztuce sakralnej ukazywany jest w szatach biskupich lub w białym habicie z monstrancją w dłoni, kielichem z pająkiem, krzyżem o dwóch ramionach i szatanem pod stopami, co symbolizuje jego obronę Eucharystii i zwycięstwo nad herezją.

Tego samego dnia, 6 czerwca, wspomina się również