Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 20 › Życiorysy › Święta Gemma Galgani

Święta Gemma Galgani
Kliknij, aby powiększyć
×
Święta Gemma Galgani
Święta Gemma Galgani. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTA · DZIEWICA

Święta Gemma Galgani

Dzień wspomnienia
11 kwietnia
Okres
Wiek 20
Śmierć
1903

Życie

Święta Gemma Galgani, z imienia chrzcielnego Gemma Umberta Maria Pia, urodziła się 12 marca 1878 roku w wiosce Camigliano koło Capannori w Toskanii we Włoszech, jako piąte z ośmiorga dzieci zamożnego aptekarza Enrico Galganiego i Aurelii z domu Landi. Rodzina wkrótce przeprowadziła się do Lukki ze względu na lepszą edukację dzieci. Gemma wcześnie doświadczyła ciężkich tragedii rodzinnych: jej matka zachorowała na gruźlicę i zmarła, gdy Gemma miała zaledwie siedem lat, a brat Gino, kleryk, którego niezmiernie kochała, zmarł na tę samą chorobę w wieku osiemnastu lat. Kształciła się u sióstr Oblatek Ducha Świętego w Lukce, gdje odznaczała się pilnością i pobożnością.

Po śmierci ojca na raka w 1897 roku rodzina doświadczyła całkowitego krachu finansowego i została bez niczego. Gemma opiekowała się młodszym rodzeństwem, odrzucając dwie propozycje małżeństwa. W 1898 roku ciężko zachorowała na ropne zapalenie kręgosłupa i straciła zdolność poruszania się, lecz w marcu 1899 roku została cudownie uzdrowiona za wstawiennictwem świętego Gabriela od Matki Bożej Bolesnej i świętej Małgorzaty Marii Alacoque. Pragnęła wstąpić do pasjonistek, ale została odrzucona ze względu na słabe zdrowie. Przyjęła ją do swojego domu pobożna rodzina Giannini w Lukce, gdzie spędziła ostatnie cztery lata życia pod kierownictwem duchowym pasjonisty ojca Germano Ruoppolo.

Wieczorem 8 czerwca 1899 roku, w wigilię uroczystości Najświętszego Serca Jezusowego, Gemma otrzymała święte stygmaty: na rękach, nogach i boku pojawiły się rany, z których płynęła krew, a które otwierały się każdego czwartkowego wieczoru i krwawiły do piątkowego popołudnia. Żyła w nieustannej kontemplacji Męki Pańskiej, znosząc bóle fizyczne i napaści diabelskie za nawrócenie grzeszników. Na początku 1903 roku zachorowała na gruźlicę i w heroicznej cierpliwości oraz całkowitym zjednoczeniu z Ukrzyżowanym zmarła w Wielką Sobotę, 11 kwietnia 1903 roku w Lukce, w dwudziestym piątym roku życia.

Cuda

Święta Gemma była obdarzona niezwykłymi łaskami mistycznymi: nosiła rany Męki Chrystusa, rozmawiała ze swoim Aniołem Stróżem i świętymi oraz doświadczała lewitacji. W jednej z takich okazji, gdy w jadalni obejmowała i całowała ranę na wielkim domowym krucyfiksie, została uniesiona w powietrze na oczach świadków. W procesie beatifikacyjnym i kanonizacyjnym Kościół potwierdził wiele cudownych uzdrowień, które dokonały się za jej niebieskim wstawiennictwem.

Kult i patronat

Wspomnienie liturgiczne świętej Gemmy Galgani obchodzone jest 11 kwietnia, w dniu jej śmierci, natomiast pasjoniści i archidiecezja Lukki obchodzą je 16 maja. Papież Pius XI ogłosił ją błogosławioną 14 maja 1933 roku, a papież Pius XII kanonizował ją 2 maja 1940 roku. Jej doczesne szczątki spoczywają w sanktuarium i klasztorze pasjonistek w Lukce, wzniesionym zgodnie z jej przedśmiertnym życzeniem. W sztuce przedstawiana jest w prostej czarnej sukni ze złożonymi rękami, na których widać rany stygmatów, lub gdy w zachwycie wpatruje się w krucyfiks. Jest patronką aptekarzy, studentów, chorych na gruźlicę, osób znoszących próby oraz sierot.

Tego samego dnia, 11 kwietnia, wspomina się również