Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 9 › Życiorysy › Święty Ignacy I

Święty Ignacy I
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Ignacy I
Święty Ignacy I. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · BISKUP

Święty Ignacy I

Dzień wspomnienia
23 października
Okres
Wiek 9
Śmierć
877

Życie

Święty Ignacy urodził się około 799 roku jako syn cesarza bizantyńskiego Michała I Rangabe i cesarzowej Prokopii, otrzymując na chrzcie imię Niketas. Kiedy w 813 roku Leon Ormianin pozbawił jego ojca tronu, czternastoletni chłopiec został siłą wykastrowany i zamknięty w klasztorze, aby nie mógł wysuwać roszczeń do tronu cesarskiego, przy czym zmieniono mu imię na Ignacy. W klasztornym odosobnieniu Ignacy dobrowolnie przyjął powołanie zakonne, pokochał życie mnisze i w dojrzałym wieku został opatem. Na kapłana wyświęcił go Bazyli, biskup Parion nad Hellespontem.

Po śmierci cesarza Teofila i objęciu regencji przez cesarzową Teodorę, Ignacy został w 847 roku wybrany na patriarchę Konstantynopola, zostając następcą świętego Metodego. Młody cesarz Michał III wiódł rozwiązłe życie pod zgubnym wpływem swego wuja, cezara Bardasa. Gdy cesarz zażądał od patriarchy, aby ten przymusowo zamknął cesarzową Teodorę w klasztorze, by mógł panować samodzielnie, Ignacy stanowczo odmówił. Ponadto patriarcha publicznie i odważnie upomniał cezara Bardasa, ponieważ ten oddalił prawowitą małżonkę i żył w kazirodczym związku ze swoją synową, odmawiając mu udzielenia Komunii świętej w uroczystość Objawienia Pańskiego. Z tego powodu popadł w niełaskę dworu: Bardas fałszywie oskarżył go o zdradę stanu i zesłał na wyspę Terebintos.

Na sfingowanym synodzie w 858 roku Ignacy został bezprawnie złożony z urzędu, a na jego miejsce w ciągu sześciu dni wyniesiono świeckiego Focjusza. Kiedy posłowie cesarscy próbowali zwieść Rzym, papież święty Mikołaj I Wielki wysłał legatów, ci jednak pod groźbami sprzeniewierzyli się swej misji. Mimo to Ignacy za pośrednictwem wiernych wysłanników wniósł apelację do Stolicy Apostolskiej. Papież Mikołaj I na synodzie rzymskim w 863 roku unieważnił wyroki przeciwko Ignacemu, potwierdził go jako prawowitego patriarchę i wyklął uzurpatora Focjusza. Po zabójstwie Michała III nowy cesarz Bazyli I Macedończyk przywrócił Ignacego w 867 roku na stolicę patriarszą, co potwierdził również nowy papież Hadrian II. Na Soborze Konstantynopolitańskim IV w 869 roku uroczyście przywrócono sprawiedliwość Ignacemu. Ostatnie dziesięć lat życia spędził na spokojnym kierowaniu Kościołem, zasypiając w Panu 23 października 877 roku.

Kult i patronat

Liturgiczne wspomnienie świętego Ignacego przypada na 23 października. Martyrologium Rzymskie wspomina go w Konstantynopolu, zaznaczając, że wycierpiał wiele niesprawiedliwości i wygnanie z rąk cezara Bardasa, którego zganił za oddalenie żony, lecz święty papież Mikołaj I przywrócił go na stolicę i zmarł w pokoju. Początkowo pochowany został w bazylice Mądrości Bożej, a następnie jego relikwie złożono w kościele świętego Michała nad Bosforem. W sztuce sakralnej ukazywany jest w szatach arcykapłańskich z omoforionem i księgą Ewangelii. Odbiera cześć jako patron prześladowanych biskupów i obrońca świętości małżeństwa.

Tego samego dnia, 23 października, wspomina się również