Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 14 › Życiorysy › Święty Iwo Hélory

Święty Iwo Hélory
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Iwo Hélory
Święty Iwo Hélory. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · PREZBITER

Święty Iwo Hélory

Dzień wspomnienia
19 maja
Okres
Wiek 14
Śmierć
1303

Życie

Święty Iwo Hélory (Yves Hélory de Kermartin) urodził się 17 października 1253 roku w posiadłości Kermartin w parafii Minihy koło Tréguier w Bretanii, w szlacheckiej rodzinie rycerza Hélory'ego i matki Azo. Jego pobożna matka żywiła wiarę, że jej syn jest powołany do wielkich dzieł dla Boga. W wieku czternastu lat Iwo został wysłany na Uniwersytet w Paryżu, gdje ukończył studia w zakresie sztuk wyzwolonych i prawa cywilnego. Podczas gdy inni studenci oddawali się beztroskiemu życiu, Iwo spędzał czas na pilnej nauce, modlitwie i odwiedzaniu chorych w szpitalach, decydując się na odżywianie najprostszym pokarmem oraz wyrzeczenie się wina i mięsa. W 1277 roku udał się na Uniwersytet w Orleanie, gdzie z odznaczeniem studiował prawo kanoniczne.

Po powrocie do rodzinnej Bretanii przyjął niższe święcenia i w 1280 roku został mianowany oficjałem, czyli sędzią kościelnym w Rennes. Na tym urzędzie Iwo zasłynął jako nieprzekupny, sprawiedliwy i miłosierny sędzia, który wydawał wyroki bezstronnie, bez względu na stan i władzę stron sporu. Bezpłatnie bronił ubogich, wdowy i sieroty, odwiedzał uwięzionych i z własnej kieszeni opłacał koszty sądowe tym, którzy nie mieli pieniędzy, a strony sporu uvijek starał się pogodzić przed rozprawą, aby zaoszczędzić im wydatków i zachować pokój. Biskup Tréguier, zachwycony jego mądrością i cnotą, wezwał go do swojej diecezji, mianował swoim oficjałem i w 1284 roku wyświęcił na kapłana. Wstąpił także do Trzeciego Zakonu Świętego Franciszka.

Jako proboszcz w Trédrez od 1285 roku, a następnie w Louannec od 1292 roku, święty Iwo stał się prawdziwym ojcem swoich wiernych. Swój dwór szlachecki w Louannec przekształcił w przytułek i szpital dla nędzarzy oraz opuszczonych sierot. Każdego dnia karmił głodnych przy swoim stole, rozdawał svoje ubrania potrzebującym na drodze, a sam spał na podłodze na wiązce słomy, nosząc szorstką włosiennicę pod skromną szatą. Był znakomitym kaznodzieją, którego słowa wzbogacone Duchem Świętym nawróciły rzesze grzeszników; przemierzał pieszo całą diecezję, głosząc słowo w kościołach i na polach. Odważnie sprzeciwiał się niesprawiedliwym ciężarom nakładanym przez królewskich poborców podatkowych, którzy uciskali ubogich i naruszali prawa Kościoła. Wyczerpany ciężką pracą, długimi postami i nieustanną troską o powierzone stado, święty Iwo zmarł w Kermartin 19 maja 1303 roku, w pięćdziesiątym roku życia.

Cuda

Podczas procesu kanonizacyjnego zaświadczono o licznych cudach, kterymi Pan uwielbił swojego sługę. Słynna jest opowieść o wdowie z Tours, u której dwaj kupcy zostawili na przechowanie szkatułkę ze skarbem pod warunkiem, że zwróci ją tylko wtedy, gdy przyjdą obaj razem; gdy jeden z nich wrócił i podstępem żądał szkatułki, a następnie pojawił się drugi, grożąc wdowie procesem i ruiną, młody adwokat Iwo zażądał w sądzie, aby powód przyprowadził również swojego nieobecnego towarzysza, gdyż umowa głosiła, że szkatułka ma być wydana obu jednocześnie, czym rozbroił ich podstępną intrygę i uratował biedną wdowę. Gdy matka i syn nie mogli dojść do porozumienia w trudnym sporze rodzinnym, Iwo odprawił za nich Mszę świętą, po której natychmiast pogodzili się ze łzami w oczach. Odnotowano również cudowne rozmnożenia chleba w jego schronisku dla ubogich oraz uzdrowienia chorych dzięki jego modlitwie.

Kult i patronat

Święty Iwo został pochowany w kościele w Minihy-Tréguier, który sam wzniósł. Papież Klemens VI uroczyście go kanonizował 19 maja 1347 roku na prośbę księcia Bretanii i wiernego ludu. Jego liturgiczne wspomnienie obchodzone jest 19 maja. W katedrze w Tréguier co roku w jego święto odbywa się słynna wielka odpustowa pielgrzymka (Pardon) z udziałem dziesiątków tysięcy wiernych. Święty Iwo jest głównym patronem Bretanii, prawników, adwokatów, sędziów, notariuszy i opuszczonych dzieci. W Rzymie poświęcone są mu kościoły Sant'Ivo alla Sapienza oraz Sant'Ivo dei Bretoni. W sztuce chrześcijańskiej przedstawiany jest w szatach kapłańskich lub sędziowskich z sakiewką pieniędzy w jednej ręce, którą obdarowuje ubogich, i pismem w drugiej ręce, często umieszczony między bogaczem oferującym łapówkę a ubogim szukającym sprawiedliwości.

Tego samego dnia, 19 maja, wspomina się również