Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Stary Testament › Życiorysy › Święty Dawid

Święty Dawid
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Dawid
Święty Dawid. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · KRÓL I PROROK

Święty Dawid

Dzień wspomnienia
29 grudnia
Okres
Stary Testament

Życie

Święty Dawid, drugi król Izraela, prorok i twórca psalmów, urodził się w Betlejem jako najmłodszy z ośmiu synów Jessego z pokolenia Judy. Gdy w młodości pasł stada ojca, Bóg posłał proroka Samuela, aby potajemnie namaścił go świętym olejem na przyszłego władcę. Z powodu swej umiejętności gry na harfie i melodyjnych pieśni został wezwany na dwór króla Saula, by łagodzić udrękę króla. Kiedy filistyński olbrzym Goliat zaczął urągać szykom Boga żywego, młody Dawid odważnie się zgłosił i w imię Pana Zastępów ugodził go kamieniem z procy oraz ściął mu głowę, przynosząc wspaniałe zwycięstwo swemu narodowi. To zwycięstwo przyniosło mu sławę i przyjaźń z synem króla, Jonatanem, ale także wściekłą zazdrość Saula. Przez lata Dawid musiał uciekać po pustyniach i wąwozach En-Gedi oraz Zif, gromadząc wokół siebie wygnańców w jaskini Adullam. Chociaż dwukrotnie miał okazję zabić Saula, wielkodusznie darował mu życie, gdyż nie chciał podnieść ręki na pomazańca Pańskiego. Po śmierci Saula i Jonatana na górze Gilboa Dawid ułożył poruszającą pieśń żałobną i został w Hebronie namaszczony na króla nad Judą. Po siedmiu i pół roku uznało go całe królestwo i Dawid został królem nad całym Izraelem. Zdobył jebusycką twierdzę Jerozolimę, nazwał ją Miastem Dawidowym i uczynił stolicą. Z wielką pobożnością i radością przeniósł Arkę Przymierza do Jerozolimy, tańcząc przed Panem z całej siły. Kiedy zamierzał zbudować świątynię, prorok Natan objawił mu, że świątynię zbuduje jego syn Salomon, i przekazał mu wieczną obietnicę Bożą: tron Dawida będzie trwał na wieki, albowiem z jego rodu wyjdzie wieczny Mesjasz i Zbawiciel świata, Jezus Chrystus. W szczytowym momencie swej ziemskiej sławy Dawid ciężko zgrzeszył cudzołóstwem z Batszebą i zabójstwem jej męża Uriasza. Kiedy prorok Natan skonfrontował go z grzechem, Dawid szczerze i ze skruchą ukorzył się przed Panem, przyjmując pokutę i stając się wiecznym wzorem szczerego pokutnika. Z tej skruchy zrodziły się jego najpiękniejsze psalmy pokutne. Ostatnie lata jego życia były pełne rodzinnych nieszczęść i buntu syna Absaloma, lecz Dawid nawet w cierpieniu pozostał wierny Bogu. Przed śmiercią nakazał namaścić Salomona na króla, napominając go, by wiernie kroczył Bożymi drogami. Zmarł w wieku siedemdziesięciu lat i został pochowany na górze Syjon.

Kult i patronat

Święty Dawid czczony jest 29 grudnia. Kościół rzymskokatolicki sławi go jako króla, proroka i wzór pokutnika, z którego potomstwa przyszedł Chrystus Zbawiciel. W sztuce chrześcijańskiej przedstawiany jest tradycyjnie z harfą, koroną królewską lub z procą i odciętą głową Goliata. Jest patronem muzyków, śpiewaków, poetów i kompozytorów.

Tego samego dnia, 29 grudnia, wspomina się również