Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 11 › Życiorysy › Święty Piotr Damiani

Święty Piotr Damiani
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Piotr Damiani
Święty Piotr Damiani. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · BISKUP I DOKTOR KOŚCIOŁA

Święty Piotr Damiani

Dzień wspomnienia
21 lutego
Okres
Wiek 11
Śmierć
1072

Życie

Święty Piotr Damiani urodził się w Rawennie w 1007 roku jako najmłodsze dziecko w licznej i zubożałej rodzinie szlacheckiej. Wcześnie został osierocony przez ojca i matkę, po czym przygarnął go starszy brat, który traktował go szorstko i zmuszał do wypasania świń. Inny brat, Damian, archiprezbiter w Rawennie, ulitował się nad chłopcem i umożliwił mu naukę, a Piotr z wdzięczności dołączył jego imię do własnego. Odznaczał się niezwykłą bystrością umysłu, studiował w Rawennie, Faenzy oraz na uniwersytecie w Parmie, gdzie już około dwudziestego piątego roku życia został sławnym i cenionym nauczycielem.

Zgorszony upadkiem obyczajów i rozproszeniami życia doczesnego, postanowił wycofać się ze świata. W 1035 roku wstąpił do surowej wspólnoty eremickiej Fonte Avellana na stokach Apeninów. Tam oddał się najsurowszej pokucie, postom i modlitwie, a po wyzdrowieniu z choroby zaczął nauczać współbraci Pisma Świętego. W 1043 roku został przeorem Fonte Avellana i posługę tę pełnił aż do śmierci. Założył liczne nowe pustelnie, wprowadził surowe praktyki pokutne i mądrą karność zakonną.

Chociaż miłował życie samotnicze, Piotr Damiani niestrudzenie walczył o odnowę Kościoła w trudnych czasach, zwłaszcza przeciw symonii i rozpuście duchowieństwa. Napisał wstrząsające dzieło Księga Gomory (Liber Gomorrhianus), skierowane do papieża świętego Leona IX, obnażając upadek moralny swej epoki. Papież Stefan X mianował go w 1057 roku, pod groźbą ekskomuniki, kardynałem i biskupem Ostii. Jako legat papieski udawał się do Mediolanu, Niemiec i Francji, z powodzeniem zażegnując trudne konflikty, tłumiąc rozłamy i zawracając duchowieństwo na drogę czystości oraz posłuszeństwa Kościołowi Rzymskiemu. Pojednał mieszkańców Rawenny ze Stolicą Apostolską. W drodze powrotnej z Rawenny zapadł na ciężką gorączkę w klasztorze Santa Maria degli Angeli koło Faenzy. Poleciwszy odprawić nocne oficjum przed świętem Katedry świętego Piotra w Antiochii, zmarł 21 lutego 1072 roku.

Cuda

Podczas ciężkiej choroby w Fonte Avellana w 1057 roku, gdy leżał na łożu śmierci w nieopisanych bólach, Piotr po siedmiu tygodniach cierpienia nagle i całkowicie wyzdrowiał, rozpoznając w tym cudownym ocaleniu Bożą interwencję ku dalszej służbie Kościołowi. Po jego śmierci przy jego grobie dochodziło do wielu cudownych uzdrowień, toteż wierni natychmiast zaczęli otaczać czcią jego święte szczątki.

Kult i patronat

Jego ciało spoczywa w osobnej kaplicy w katedrze w Faenzy. Papież Leon XII ogłosił go w 1823 roku doktorem Kościoła i rozszerzył jego święto na cały Kościół. Jego wspomnienie przypada 21 lutego. W sztuce chrześcijańskiej ukazywany jest w stroju kardynalskim z dyscypliną (biczem pokutnym) w dłoni bądź jako pielgrzym z bullą papieską, przypominającą o jego licznych misjach legackich.

Tego samego dnia, 21 lutego, wspomina się również