Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 8 › Życiorysy › Święta Berta z Blangy

Święta Berta z Blangy
Kliknij, aby powiększyć
×
Święta Berta z Blangy
Święta Berta z Blangy. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTA · OPATKA

Święta Berta z Blangy

Dzień wspomnienia
4 lipca
Okres
Wiek 8
Śmierć
723

Życie

Święta Berta z Blangy była szlachetną małżonką, cnotliwą matką i opatką, która uświęciła ziemię dzisiejszej północnej Francji swoim świętym życiem na przełomie VII i VIII wieku. Urodziła się oko 644 roku w rodzinie hrabiowskiej w Artois; jej ojcem był Rigobert, majordom na dworze króla Chlodwiga II. W młodości poślubiła szlachetnego możnowładcę Zygfryda, z którym żyła w przykładnym małżeństwie chrześcijańskim przez dwadzieścia lat, rodząc pięć córek.

Berta i jej mąż pędzili życie w wielkiej pobożności, modlitwie i pełnieniu dobrych uczynków wobec ubogich. Po śmierci Zygfryda oko 672 roku Berta postanowiła poświęcić resztę swojego życia oraz ogromny majątek rodzinny wyłącznie Bogu. W swojej posiadłości w Blangy nad rzeką Ternoise w Artois wzniosła klasztor dla dziewic poświęconych Bogu pod Regułą świętego Benedykta.

Razem ze swoimi córkami Gertrudą i Deotylą Berta przywdziała habit zakonny i wstąpiła do klasztoru w Blangy, stając się jego pierwszą opatką. Mądrze zarządzała wspólnotą, wychowując zakonnice w surowej karności zakonnej, pokorze i miłości do ubogich. Po umocnieniu wspólnoty na trwałych fundamentach przekazała zarząd klasztoru córce Deotyle, a sama wycofała się do małej, wąskiej celi przylegającej do kościoła klasztornego. Tam spędziła ostatnie lata życia w całkowitej klauzurze, na nieustannym poście, czuwaniu i modlitwie o zbawienie dusz. Zasnęła w pokoju w Panu w Blangy 4 lipca oko 725 roku.

Kult i patronat

Martyrologium Rzymskie obchodzi wspomnienie świętej Berty, opatki, 4 lipca, podkreślając, że wstąpiła do klasztoru, który sama wzniosła w Blangy w rejonie Arras ze swoimi córkami Gertrudą i Deotylą, a po kilku latach wycofała się do ukrytej celi. Jej relikwie przez wieki z wielką pobożnością przechowyvano w opactwie Blangy-sur-Ternoise. W sztuce sakralnej przedstawiana jest w habicie opackim z welonem i pastorałem, trzymając w ręku model kościoła lub różańce, często u boku swoich córek zakonnic. Jest patronką wdów, matek modlących się o powołanie duchowne dla swoich dzieci oraz klasztorów w Artois.

Tego samego dnia, 4 lipca, wspomina się również