Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 8 › Życiorysy › Święty Idzi

Święty Idzi
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Idzi
Święty Idzi. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · OPAT

Święty Idzi

Dzień wspomnienia
1 września
Okres
Wiek 8
Śmierć
710

Życie

Święty Idzi (wśród ludu czczony także jako Giles) był pustelnikiem i opatem, który uświęcił ziemię Galii swoim samotniczym życiem pod koniec siódmego i na początku ósmego wieku. Według czcigodnej tradycji kościelnej urodził się w Atenach w znamienitej rodzinie chrześcijańskiej około połowy siódmego wieku. Po śmierci rodziców rozdał majątek ubogim, a chcąc uniknąć światowej sławy i zaszczytów, jakie mu oddawano ze względu na jego świętość, opuścił rodzinne strony i odpłynął do Galii.

Po przybyciu do Galii Idzi osiedlił się najpierw w pustynnych okolicach w pobliżu ujścia rzeki Rodan, a następnie nad rzeką Gard. Gdy tłumy ponownie zaczęły do niego lgnąć, przyciągnięte jego modlitwami, wycofał się do gęstego i nieprzebytego lasu w pobliżu Nîmes. Spędził tam wiele lat w całkowitej samotności, szukając Boga w nieustannym poście i kontemplacji, a jego jedyną towarzyszką na pustyni była łania, która według podania karmiła go swoim mlekiem.

Królewscy łowcy odkryli jego kryjówkę, ścigając łanię. Gdy myśliwy wypuścił strzałę w stronę zwierzęcia, ugodziła ona świętego Idziego w rękę, gdy ten osłaniał łanię podczas modlitwy. Król, zdumiony jego świętością i pokorą, poprosił go o przebaczenie i ofiarował mu bogate dary, lecz Idzi odrzucił wszelkie zaszczyty. Zgodził się przyjąć uczniów i w tej dolinie wzniósł klasztor, który poddał Regule świętego Benedykta, zostając jego pierwszym opatem. Po świętym życiu spędzonym na ascezie i duchowym przewodnictwie, zmarł w pokoju w Panu na początku ósmego wieku w klasztorze, wokół którego rozwinęło się miasto Saint-Gilles.

Kult i patronat

Martyrologium Rzymskie obchodzi wspomnienie świętego Idziego, opata, w dniu 1 września, przypominając o mieście w regionie Nîmes w Galii Narbońskiej, które nosi jego imię, gdzie wzniósł klasztor i zakończył ziemski bieg. W średniowieczu został zaliczony do grona Czternastu Świętych Wspomożycieli, a jego grób w Saint-Gilles był jednym z najczęściej odwiedzanych celów pielgrzymkowych w Europie, obok Rzymu, Jerozolimy i Composteli. Jego relikwie czczone są w Saint-Gilles i Tuluzie. W sztuce sakralnej przedstawiany jest w habicie benedyktyńskim z laską opacką, trzymając w ręku księgę, podczas gdy jego ręka lub pierś przebita jest strzałą, obok łani chroniącej się u jego stóp. Jest patronem kulawych, żebraków, matek karmiących, pustelników, a wzywany jest przeciwko dżumie, strachowi i lękowi.

Tego samego dnia, 1 września, wspomina się również