Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 8 › Życiorysy › Święty Egbert

ŚWIĘTY · PREZBITER I ZAKONNIK

Święty Egbert

Dzień wspomnienia
24 kwietnia
Okres
Wiek 8
Śmierć
729

Życie

Święty Egbert był cnotliwym mnichem northumbryjskim, prezbiterem i biskupem, który uświęcił ziemię Irlandii i Szkocji swoją pracą apostolską w VII i VIII wieku. Urodził się okoł 639 roku w szlacheckiej rodzinie anglosaskiej w Northumbrii. Wczesną młodością, pragnąc zdobyć wykształcenie duchowe i biblijne, udał się do Irlandii i wstąpił do słynnego klasztoru Rathmelsigi. Tam podczas straszliwej zarazy morowej ciężko zachorował, po czym ze łzami złożył Panu ślub, że w ramach pokuty spędzi całe życie na stałym, dobrowolnym wygnaniu poza rodzinną Anglią, jeśli Bóg daruje mu zdrowie.

Po cudownym uzdrowieniu Egbert pozostał wierny swemu ślubowi i nikdy więcej nie powrócił do ojczyzny, spędzając dni na najsurowszym poście i nieustannej modlitwie. Wyświęcony na kapłana, a następnie wyświęcony na biskupa, pałał gorącym pragnieniem głoszenia Ewangelii pogańskim plemieniom germańskim spokrewnionym z Anglami. Bóg jednak poprzez widzenie jednego współbrata objawił mu, że przeznaczono mu inne zadanie: zamiast udać się do Germanii, został posłany do klasztorów świętego Kolumby, aby poprawić ich odstępstwo od powszechnej praktyki kościelnej dotyczącej obchodzenia Wielkanocy. Mimo to Egbert był duchowym inicjatorem misji germańskich, przygotowując i wysyłając do Fryzji świętych misjonarzy Wigberta, Willibrorda i Świtberta.

W 716 roku Egbert opuścił Irlandię i udał się na wyspę Iona w Szkocji, gdzie spędził ostatnie trzynaście lat życia. Swoją niezwykłą łagodnością, pokorą i głęboką znajomością Pisma Świętego zdołał przekonać mnichów z Iony, by porzucili błędny celtycki sposób obliczania i przyjęli rzymską datę Wielkanocy w pełnej jedności z Kościołem katolickim. W sam dzień Wielkanocy, 24 kwietnia 729 roku, po radosnym odprawieniu uroczystej Mszy świętej ze wspólnotą, która po raz pierwszy obchodziła Paschę w powszechnej jedności kościelnej, sędziwy Egbert w wieku dziewięćdziesięciu lat spokojnie oddał ducha Panu.

Kult i patronat

Martyrologium Rzymskie wspomina świętego Egberta, prezbitera i mnicha, dnia 24 kwietnia, podkreślając jego trud wokół ewangelizacji ziem europejskich, pojednanie mnichów na Ionie z rzymskim zwyczajem obliczania Wielkanocy oraz jego błogosławione przejście do wieczności bezpośrednio po celebracji eucharystycznej w samą uroczystość Wielkanocy. Święty Beda Czcigodny w swojej Historii kościelnej w najwspanialszych słowach wychwala jego łagodność, ascezę i głęboką mądrość. W sztuce sakralnej przedstawiany jest jako sędziwy mnich lub biskup w stroju mszalnym przed ołtarzem, trzymając w ręku kielich i świecę paschalną, otoczony mnichami. Jest patronem misjonarzy, krzewicieli jedności Kościoła oraz pielgrzymów na obczyźnie.

Tego samego dnia, 24 kwietnia, wspomina się również