Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 8 › Życiorysy › Święty Erchembod

Święty Erchembod
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Erchembod
Święty Erchembod. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · BISKUP I OPAT

Święty Erchembod

Dzień wspomnienia
12 kwietnia
Okres
Wiek 8
Śmierć
742

Życie

Święty Erkembod (w źródłach zapisywany również jako Erkembode lub Erchembod) był anglosaskim mnichem, opatem i biskupem, który uświęcił ziemię północnej Galii i Flandrii w ósmym wieku. Według stałej tradycji kościelnej pochodził z Irlandii lub Brytanii, skąd wzorem wielu misjonarzy przepłynął morze, aby całkowicie poświęcić się Bogu na kontynencie europejskim. Wstąpił do słynnego klasztoru Sithiu (późniejszy Saint-Bertin) w Flandrii, gdje złożył śluby zakonne według Reguły świętego Benedykta.

W klasztorze odznaczał się wyjątkową pokorą, posłuszeństwem, surowym postem i wielką miłością do ubogich. Po śmierci opata świętego Rigoberta bracia zakonni w 717 roku wybrali Erkemboda na czwartego opata klasztoru Sithiu. Kilka lat później, w 723 roku, po śmierci biskupa Ravengera, Erkembod został jednomyślnie wybrany i wyświęcony na biskupa Thérouanne (Taruanna), zachowując jednocześnie zarząd nad klasztorem w Sithiu.

Jako biskup i opat Erkembod niezmordowanie przemierzał rozległą diecezję Thérouanne, która obejmowała krainę Ponthieu oraz Flandrię. Choć cierpiał z powodu ciężkiego osłabienia fizycznego i choroby nóg, pieszo odwiedzał najuboższe wioski, wykupywał ziemie dla ubogich, udzielał sakramentów i głosił Ewangelię. Swoim cnotliwym życiem i niezmordowaną pracą przyprowadził wiele dusz do Chrystusa. Po dwudziestu trzech latach owocnej posługi biskupiej i opackiej święty Erkembod zasnął w pokoju w Panu w krainie Ponthieu 12 kwietnia 742 roku.

Kult i patronat

Martyrologium Rzymskie obchodzi wspomnienie świętego Erkemboda 12 kwietnia, podkreślając jego posługę opata klasztoru w Sithiu oraz jednocześnie biskupa Thérouanne w krainie Ponthieu w Galii. Jego ciało złożono na spoczynek w katedrze w Saint-Omer, gdzie jego kamienny sarkofag do dziś otaczany jest czcią. Według dawnego zwyczaju pielgrzymi cierpiący na choroby nóg i trudności w chodzeniu przybywali pieszo do jego grobu i zostawiali svoje buty jako dar wotywny. W sztuce sakralnej przedstawiany jest w stroju biskupim z mitrą i pastorałem opackim, trzymając w ręku księgę Reguły, z parą butów u stóp. Jest patronem kulawych, osób z trudnościami w poruszaniu się, dzieci uczących się chodzić oraz diecezji Arras.

Tego samego dnia, 12 kwietnia, wspomina się również