Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 19 › Życiorysy › Święta Joachima de Vedruna

ŚWIĘTA · ZAKONNICA

Święta Joachima de Vedruna

Dzień wspomnienia
28 sierpnia
Okres
Wiek 19

Życie

Święta Joachima de Vedruna, urodzona w Barcelonie 16 kwietnia 1783 roku w znakomitej i głęboko pobożnej rodzinie szlacheckiej Lorenza de Vedruny i Teresy z domu Vidal, od wczesnego dzieciństwa pragnęła życia konsekrowanego. Już w wieku dwunastu lat prosiła o przyjęcie do klasztoru karmelitanek w Barcelonie, lecz jej prośbę odrzucono ze względu na młody wiek. W wieku dwudziestu czterech lat, 24 marca 1799 roku, poślubiła w kościele Santa Maria del Pi pobożnego prawnika Teodora de Masa z Vic, z którym dzieliła głęboką wiarę i wstąpiła do Trzeciego Zakonu Świętego Franciszka z Asyżu. Urodziła dziewięcioro dzieci, z których troje zmarło we wczesnym wieku, cztery córki zostały później zakonnicami, a dwoje założyło własne rodziny.

Kiedy wojska Napoleona najechały Hiszpanię, Joachima musiała uciekać z dziećmi, podczas gdy jej mąż dołączył do ochotników, a w wyniku trudów wojennych zapadł na gruźlicę i zmarł 6 marca 1816 roku. Zostawszy wdową w wieku trzydziestu trzech lat, Joachima przeniosła się z ocalałymi dziećmi do rodzinnej posiadłości Manso Escorial w Vic. Prowadziła tam wzorowo swój dom, poświęcając się wychowaniu dzieci, modlitwie oraz posłudze chorym i ubogim. W 1819 roku spotkała kapucyna, ojca Estebana de Olot, który skierował ją ku założeniu nowego zgromadzenia zakonnego do opieki nad chorymi i wychowania ubogich dziewcząt. Biskup Vic Pablo Jesús Corcuera nadał nowej wspólnocie profil karmelitański. 6 stycznia 1826 roku Joachima złożyła śluby zakonne, a 26 lutego tego samego roku wraz z ośmioma pierwszymi współsiostrami oficjalnie założyła Zgromadzenie Sióstr Karmelitanek Miłości.

Podczas pierwszej wojny karlistowskiej Joachima znosiła liczne podejrzenia polityczne i prześladowania, ponieważ jej syn był wybitnym karlistą. Została aresztowana w 1837 roku w Vic, a następnie musiała podjąć się opieki nad rannymi w szpitalu wojskowym w Berdze. Wobec naporu oddziałów przeciwnika musiała uchodzić na wygnanie do Francji, gdzie w Roussillon spędziła trudne lata od 1836 do 1842 roku, znosząc wszelkie próby z ewangelicznym pokojem i oddaniem. Po powrocie do Hiszpanii w 1843 roku, przy pomocy świętego Antoniego Marii Clareta, odnowiła i rozszerzyła zgromadzenie, otwierając liczne nowe wspólnoty, szkoły i szpitale w całej Katalonii i Hiszpanii. Ostatnie lata życia naznaczone były ciężką chorobą; stopniowo została unieruchomiona wskutek udarów mózgu i paraliżu. Zmarła w Barcelonie 28 sierpnia 1854 roku, stając się ofiarą epidemii cholery, podczas gdy pocieszała i pielęgnowała innych chorych.

Kult i patronat

Ciało świętej Joachimy de Vedruna pozostało nienaruszone i spoczywa ze czcią w domu macierzystym Manso Escorial w Vic. Proces kanonizacyjny otwarto w 1920 roku za pontyfikatu papieża Benedykta XV. Papież Pius XI uznał jej heroiczność cnót 16 czerwca 1935 roku, a papież Pius XII ogłosił ją błogosławioną 19 maja 1940 roku.

Uroczyście ogłosił ją świętą papież Jan XXIII w bazylice świętego Piotra w Rzymie 12 kwietnia 1959 roku. Jej wspomnienie w Kościele rzymskokatolickim i zakonie karmelitańskim przypada 28 sierpnia, w dniu jej narodzin dla nieba, natomiast w niektórych stronach czci się ją także 22 maja.

Tego samego dnia, 28 sierpnia, wspomina się również