Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 19 › Życiorysy › Święty Justyn de Jacobis

Święty Justyn de Jacobis
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Justyn de Jacobis
Święty Justyn de Jacobis. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · BISKUP

Święty Justyn de Jacobis

Dzień wspomnienia
31 lipca
Okres
Wiek 19
Śmierć
1860

Życie

Święty Justyn de Jacobis urodził się 9 października 1800 roku w San Fele w talijskiej prowincji Potenza, jako siódme dziecko w szlacheckiej i pobożnej rodzinie Giovanniego Battisty de Jacobisa i Marii Giuseppiny z domu Muccia. Pociągnięty ewangeliczną posługą ubogim, 17 października 1818 roku wstąpił do Zgromadzenia Księży Misjonarzy świętego Wincentego à Paulo, lazarystów, w Neapolu, gdzie dwa lata później złożył śluby zakonne. Na kapłana został wyświęcony 12 czerwca 1824 roku w katedrze w Brindisi. Poświęcił się głoszeniu misji ludowych i prowadzeniu rekolekcji w Orii i Monopoli, a wkrótce został przełożonym domu w Lecce, a następnie w Neapolu. Gdy w latach 1836 i 1837 Neapol opustoszyła epidemia cholery, ojciec Justyn dniem i nocą narażał się na niebezpieczeństwo, posługując chorym i niosąc pociechę ubogim.

W 1839 roku Kongregacja Rozkrzewiania Wiary mianowała go pierwszym prefektem apostolskim Abisynii, dzisiejszej Etiopii i Erytrei, powierzając mu utworzenie misji katolickich w tym starożytnym kraju chrześcijańskim. Justyn w pełni przyjął tamtejszy lud: nauczył się lokalnych języków, ubierał się jak miejscowa ludność i sprawował świętą liturgię w aleksandryjskim obrządku etiopskim. Z powodu jego niezwykłej łagodności i miłości lud nazywał go Abuna Jacob, nasz ojciec Jakub. Jego podejście było przepełnione głębokim szacunkiem dla starożytnego dziedzictwa chrześcijańskiego, stając się pionierem prawdziwego dialogu ekumenicznego z etiopskimi Koptami. Wielu przyciągnął do pełnej wspólnoty z Kościołem katolickim, wśród których był prawosławny mnich Gabra Michał, którego pouczył i wyświęcił na kapłana, a który później poniósł męczeństwo i został ogłoszony błogosławionym.

W 1847 roku został mianowany biskupem tytularnym Nilopolis i wikariuszem apostolskim Abisynii, lecz z głębokiej pokory odmawiał przyjęcia sakry biskupiej, aż w 1849 roku został zmuszony do jej przyjęcia, otrzymując święcenia w tajemnicy. W prowincjach Agame i Akele Guzay założył liczne szkoły i seminarium dla kształcenia miejscowego duchowieństwa, kładąc tym samym mocne fundamenty pod Kościół katolicki obrządku etiopskiego i erytrejskiego. Jego sukces wywołał gwałtowny opór i prześladowania ze strony etiopskiego patriarchy prawosławnego Abuny Salamy III oraz cesarza Teodora II. Biskup Justyn znosił uwięzienia, głód, pragnienie, kajdany i wielokrotne wygnania na pustynię, lecz nigdy nie opuścił powierzonego stada. Wycieńczony ciężkimi trudami i gorączką tropikalną, zmarł 31 lipca 1860 roku w dolinie Eidale u stóp gór Chedene i Hamamo, w drodze do Halai, gdzie miał nadzieję odzyskać zdrowie.

Kult i patronat

Święty Justyn de Jacobis został pochowany w miejscowości Hebo w dzisiejszej Erytrei, a jego grób od wieków z wielkim szacunkiem odwiedzają zarówno chrześcijanie, jak i muzułmanie. Proces jego kanonizacji otwarto 13 lipca 1904 roku za papieża Piusa X. Papież Pius XI uznał jego heroiczność cnót w 1935 roku, a papież Pius XII ogłosił go błogosławionym 25 czerwca 1939 roku.

Świętym ogłosił go uroczyście papież Paweł VI dnia 26 października 1975 roku w Rzymie, podkreślając, że święty Justyn stał się prawdziwym ojcem etiopskiej wspólnoty chrześcijańskiej, przywracając ją do pełni wiary apostolskiej. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 31 lipca, w dzień jego śmierci.

Tego samego dnia, 31 lipca, wspomina się również