Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 19 › Życiorysy › Święty Kasper Bertoni

Święty Kasper Bertoni
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Kasper Bertoni
Święty Kasper Bertoni. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · PREZBITER

Święty Kasper Bertoni

Dzień wspomnienia
12 czerwca
Okres
Wiek 19
Śmierć
1853

Życie

Święty Kasper Bertoni urodził się 9 października 1777 roku w Weronie, w ówczesnej Republice Weneckiej, w szanowanej i zamożnej rodzinie mieszczańskiej notariusza Francesca Bertoniego i Brunory z domu Ravelli. Ochrzczony został w kościele parafialnym San Paolo Campo Marzo z rąk swojego cioteczno-dziadka Giacoma. Jego dzieciństwo i wczesną młodość głęboko naznaczyły bolesne wydarzenia rodzinne: wczesna śmierć ukochanej młodszej siostry Matyldy w 1786 roku oraz rozstanie i rozwód jego rodziców. Gruntowne wykształcenie chrześcijańskie uzyskał u ojców jezuitów w szkole świętego Sebastiana w Weronie, gdje został członkiem Kongregacji Mariańskiej.

Jesienią 1795 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego w Weronie. Wkrótce spokojny przebieg jego studiów przerwały burzliwe wydarzenia wojenne. Gdy 1 czerwca 1796 roku francuskie wojska rewolucyjne pod dowództwem Napoleona Bonaparte rozpoczęły dwudziestoletnią okupację północnych Włoch, Werona przekształciła się w krwawe pole bitwy między Francuzami a Austriakami, a samo miasto zostało podzielone na dwie części. W obliczu tak wielkiego cierpienia ludzkiego kleryk Kasper wstąpił do Ewangelicznego Bractwa Szpitalników. Nie zważając na niebezpieczeństwo ze strony kul i zarazy, bezinteresownie poświęcił się pielęgnowaniu ciężko rannych, chorych oraz opiece nad wygnańcami uciekającymi przed zniszczeniami wojennymi. Święcenia kapłańskie otrzymał 20 września 1800 roku.

Młody kapłan od razu poświęcił się pracy duszpasterskiej wśród młodzieży, zakładając oratorium pod nazwą Kohorta Mariańska w celu religijnego wychowania chłopców i młodzieńców. Gdy władze francuskie w 1807 roku zakazały i rozwiązały to stowarzyszenie, ksiądz Kasper poświęcił się kierownictwu duchowemu. W 1808 roku został ojcem duchownym nowej wspólnoty zakonnej Córek Miłości, założonej przez świętą Magdalenę z Canossy. Pomógł także czcigodnej Leopoldynie Naudet przy zakładaniu Sióstr Świętej Rodziny oraz Teodorze Campostrini przy założeniu Sióstr Minimitek od Matki Bożej Bolesnej. Biskup Werony powierzył mu w 1810 roku kierownictwo duchowe kleryków. W owym trudnym czasie, gdy papież Pius VII przebywał w więzieniu Napoleona, ksiądz Kasper wniósł do seminarium głębokie przywiązanie do Następcy Piotrowego i tym samym wyprowadził instytucję z głębokiego kryzysu duchowego.

Po upadku cesarstwa Napoleona ksiądz Kasper otworzył 4 listopada 1816 roku w podarowanym pałacu przy kościele Świętych Stygmatów w Weronie szkołę bezpłatnego kształcenia ubogich chłopców oraz założył nową wspólnotę zakonną pod nazwą Misjonarze Apostolscy ku Pomocy Biskupom, znaną później jako Zgromadzenie Świętych Ran Pana Naszego Jezusa Chrystusa lub stygmatyni. Zadaniem zakonu było pomaganie biskupom w misjach ludowych, nauczaniu katechezy i wychowywaniu kapłanów, według nakazu Chrystusa: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody” (Mt 28,19). Papież Pius VII mianował go 20 grudnia 1817 roku misjonarzem apostolskim, jednak władze austriackie hamowały jego publiczną działalność misyjną.

Ostatnie dwa dziesięciolecia jego życia były naznaczone ciężkim krzyżem fizycznym. Zachorował na długotrwałą gorączkę i ciężką, uporczywą infekcję prawej nogi, przez co od 1843 roku był na stałe przykuty do łóżka. Przeszedł ponad trzysta niezwykle bolesnych zabiegów chirurgicznych nogi, bez jakichkolwiek współczesnych środków przeciwbólowych. Wszystkie te nieznośne cierpienia i odleżyny znosił w heroicznym milczeniu, mistycznie łącząc je z męką Chrystusa. Ze swego pokoju chorego nadal niezmordowanie przyjmował kapłanów, biskupów i świeckich, którzy śpieszyli do niego po poradę duchową. Gdy pielęgniarz na łożu śmierci zapytał go, czy czegoś potrzebuje, ksiądz Kasper szepnął: „Potrzebuję tylko cierpieć!”. Zmarł w Weronie w opinii świętości 12 czerwca 1853 roku.

Cuda

Pan potwierdził świętość swojego sługi cudownymi znakami. Do jego beatyfikacji Kościół uznał cudowne uzdrowienie ojca Giuseppego Anselmiego, kapłana stygmatyna, który znajdował się na łożu śmierci w Brazylii z powodu ciężkich i nieuleczalnych powikłań żołądkowych; gdy współbracia modlili się o wstawiennictwo założyciela Kaspera Bertoniego, ojciec Anselmi 28 maja 1937 roku w Brasílii nagle i trwale ozdrowiał.

Do jego kanonizacji właściwe komisje lekarskie i teologiczne Stolicy Apostolskiej potwierdziły jeszcze jedno nadzwyczajne uzdrowienie, które medycyna uznała za naukowo niewytłumaczalne, co umożliwiło zaliczenie go w poczet świętych.

Kult i patronat

Ciało świętego Kaspera Bertoniego spoczywa w szklanej urnie pod bocznym ołtarzem kościoła Świętych Stygmatów w Weronie, dokąd pielgrzymują liczni wierni. Proces jego kanonizacji został otwarty w 1906 roku za papieża Piusa X. Papież Paweł VI ogłosił go czcigodnym sługą Božgym w 1966 roku, a następnie błogosławionym 1 listopada 1975 roku na Placu Świętego Piotra w Rzymie. Świętym ogłosił go uroczyście papież Jan Paweł II w uroczystość Wszystkich Świętych, 1 listopada 1989 roku.

Wspomnienie liturgiczne świętego Kaspera Bertoniego obchodzone jest 12 czerwca, w dniu jego przejścia do wieczności. Jego zgromadzenie stygmatynów działa do dziś w Europie, Ameryce, Afryce i Azji.

Tego samego dnia, 12 czerwca, wspomina się również