Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 19 › Życiorysy › Święty Daniel Comboni

Święty Daniel Comboni
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Daniel Comboni
Święty Daniel Comboni. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · BISKUP

Święty Daniel Comboni

Dzień wspomnienia
10 października
Okres
Wiek 19
Śmierć
1881

Życie

Święty Daniel Comboni urodził się 15 marca 1831 roku w Limone sul Garda koło Brescii w północnych Włoszech, jako czwarte z osiemorga dzieci Luigiego Comboniego i Domeniki z domu Pace, ubogich ogrodników i rolników. Był jedynym dzieckiem w rodzinie, które przeżyło dzieciństwo. W wieku dwunastu lat rodzice posłali go do Werony do zakładu dla ubogich i uzdolnionych chłopców, założonego przez czcigodnego sługę Bożego Mikołaja Mazzę. Tam zdobył wszechstronne wykształcenie, uczył się medycyny oraz języków obcych i poczuł w sercu gorące powołanie do ewangelizacji kontynentu afrykańskiego. W uroczystość Objawienia Pańskiego, 6 stycznia 1849 roku, złożył ślub, że całe swoje życie poświęci misjom w Afryce Środkowej. Święcenia kapłańskie otrzymał 31 grudnia 1854 roku w Trydencie z rąk błogosławionego biskupa Jana Nepomucena de Tschiderera.

Z błogosławieństwem matki ksiądz Daniel wyruszył 8 września 1857 roku w swoją pierwszą podróż misyjną do Afryki Środkowej wraz z pięcioma innymi misjonarzami z Instytutu Mazzy. Na początku 1858 roku dotarli do Chartumu w Sudanie, a następnie do stacji misyjnej Santa Croce. Zmierzył się z ciężkimi chorobami tropikalnymi, nieznośnym klimatem i ubóstwem. Trzej jego towarzysze wkrótce zmarli, a sam Comboni ciężko zachorował na malarię i na początku 1859 roku musiał powrócić do Werony. Te trudności go jednak nie złamały, zrodził się w nim historyczny okrzyk: „Albo Afryka, albo śmierć!”.

Podczas modlitwy przy grobie świętego Piotra w Rzymie 15 września 1864 roku otrzymał natchnienie co do nowej strategii misyjnej, którą sformułował w dziele „Plan odrodzenia Afryki”. Jego podstawowa zasada brzmiała: „Zbawić Afrykę przez Afrykę”, w przekonaniu, że sami mieszkańcy Afryki muszą stać się nosicielami własnej ewangelizacji i postępu ludzkiego. Przewidywał otwarcie szkół, szpitali i seminariów, w których kształcić się będą rodzimi nauczyciele, lekarze, kapłani i siostry zakonne. Aby zapewnić siły duchowe i materialne, podróżował po całej Europie, niezmordowanie zbierając pomoc i budząc świadomość misyjną.

W Weronie 1 czerwca 1867 roku założył męskie zgromadzenie zakonne pod nazwą Instytut dla Misji w Afryce (później nazwani Misjonarzami Kombonianami Serca Jezusowego), a 1 stycznia 1872 roku założył także gałąź żeńską, Pobożne Matki Czarnych Stóp (dziś Siostry Misjonarki Kombonianki). W Kairze otworzył zakłady przygotowawcze służące adaptacji misjonarzy do afrykańskiego klimatu. Był pierwszym, który włączył siostry zakonne w bezpośrednią pracę misyjną w Afryce Środkowej. Brał udział w Soborze Watykańskim I w 1870 roku, gdzie przygotował i przedłożył uroczystą petycję o ewangelizację Afryki Środkowej, podpisaną przez siedemdziesięciu biskupów.

Papież Pius IX mianował go w 1872 roku prowikariuszem apostolskim, a 31 lipca 1877 roku biskupem tytularnym Klaudiopolis i wikariuszem apostolskim Afryki Środkowej. Sakrę biskupią otrzymał w Rzymie 12 sierpnia 1877 roku. Jako pasterz rozległego wikariatu nieustraszenie walczył z handlem niewolnikami, wykupował niewolników i przywracał im godność ludzką i chrześcijańską. Mówił sześcioma językami europejskimi, po arabsku oraz w kilku afrykańskich dialektach tubylczych, dla których opracował pierwsze słowniki i gramatyki. Po straszliwej suszy i głodzie, które pochłonęły dużą część ludności i współpracowników, pod koniec 1880 roku udał się po raz ósmy i ostatni do Afryki. Wycieńczony ciężkimi trudami i epidemią cholery, zmarł w Chartumie 10 października 1881 roku w wieku pięćdziesięciu jeden lat.

Cuda

Do jego beatyfikacji uznano cudowne uzdrowienie młodej dziewczyny Marii José de Oliveira Paixão w Brazylii. Do jego kanonizacji Kościół zbadał i zatwierdził cud, który wydarzył się w 1997 roku w Chartumie w Sudanie. Trzydziestodwuletnia muzułmanka Lubna Abdel Aziz została przyjęta do szpitala sióstr kombonianek z powodu pilnego, piątego cięcia cesarskiego, po którym wystąpiły ciężkie powikłania, niekontrolowane krwotoki wewnętrzne, niewydolność narządów i obrzęk płuc. Lekarze uważali śmierć za nieuniknioną. Podczas gdy siostry modliły się nowenną do błogosławionego Daniela Comboniego, chorej przeciwko wszelkim prawom medycyny gwałtownie, całkowicie i trwale powróciło zdrowie, co komisja lekarska uznała za naukowo niewytłumaczalne.

Kult i patronat

Papież Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym 17 marca 1996 roku, a świętym 5 października 2003 roku w Bazylice Świętego Piotra w Rzymie. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 10 października.

Tego samego dnia, 10 października, wspomina się również