Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 19 › Życiorysy › Święta Katarzyna Labouré

Święta Katarzyna Labouré
Kliknij, aby powiększyć
×
Święta Katarzyna Labouré
Święta Katarzyna Labouré. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTA · DZIEWICA

Święta Katarzyna Labouré

Dzień wspomnienia
31 grudnia
Okres
Wiek 19
Śmierć
1876

Życie

Święta Katarzyna Labouré urodziła się 2 maja 1806 roku we wsi Fain-lès-Moutiers w Burgundii, jako ósme z dziesięciorga dzieci zamożnego rolnika Pierre'a Labouré i matki Madeleine z domu Gontard. Na chrzcie otrzymała imię Zoé. Gdy miała zaledwie dziewięć lat, zmarła jej matka, a dziewczynka w głębokim bólu podeszła do figury Matki Bożej, objęła ją i powiedziała: »Odtąd ty będziesz moją matką!«. Po pobycie u ciotki wróciła do gospodarstwa ojca, gdzie pilnie wykonywała ciężkie prace domowe, gotowała, doiła krowy i karmiła żywy inwentarz, przez co nie miała okazji uczęszczać do szkoły. Pierwszą Komunię Świętą przyjęła w wieku dwunastu lat. We śnie ujrzała starego kapłana, który powiedział do niej: »Córko moja, dobrze jest pielęgnować chorych; teraz przede mną uciekasz, ale pewnego dnia chętnie przyjdziesz do mnie; Bóg ma wobec ciebie svoje plany«. Później w domu sióstr miłosierdzia rozpoznała obraz świętego Wincentego a Paulo i zrozumiała, że to był on.

Mimo sprzeciwu ojca, który wysłał ją do Paryża do brata, aby odwieść ją od życia zakonnego, Katarzyna pozostała wierna Božemu powołaniu. Dnia 21 kwietnia 1830 roku wstąpiła do nowicjatu Sióstr Miłosierdzia Świętego Wincentego a Paulo w klasztorze przy Rue du Bac w Paryżu, a śluby złożyła 30 stycznia 1831 roku.

Podczas pobytu w domu macierzystym miała wiele niebiańskich wizji. W noc poprzedzającą święto świętego Wincentego, 18 lipca 1830 roku, anioł w postaci dziecka obudził ją i zaprowadził do kaplicy klasztornej, gdje przez ponad dwie godziny rozmawiała z Najświętszą Maryją Panną. Najsłynniejsze objawienie miało miejsce 27 listopada 1830 roku podczas modlitwy wieczornej. Matka Boża ukazała jej się stojąc na kuli ziemskiej i depcząc węża, podczas gdy z Jej rąk wychodziły promienie łask. Wokół postaci widniał napis: »O Maryjo bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy!«. Ukazała się jej także odwrotna strona medalika z wielką literą M zwieńczoną krzyżem oraz Najświętszymi Sercami Jezusa i Maryi. Matka Boża nakazała jej, aby według tego wzoru dała wybić medalik, obiecując wielkie łaski tym, którzy będą go nosić z wiarą.

Po uzyskaniu aprobaty arcybiskupa Paryża pierwsze medaliki wybito w 1832 roku i wkrótce z powodu niezliczonych wysłuchań duchowych i cielesnych nazwano je Cudownym Medalikiem. Siostra Katarzyna spędziła kolejne czterdzieści sześć lat w hospicjum dla starców na paryskim przedmieściu Reuilly, pielęgnując starców i chorych, karmiąc drób i sprzątając stajnie w całkowitym ukryciu i pokorze. Nikt poza jej kierownikami duchowymi nie wiedział, że to ona była widzącą Cudownego Medalika. Zmarła w pokoju w hospicjum w Reuilly 31 grudnia 1876 roku, w siedemdziesiątym pierwszym roku życia.

Cuda

Rozdawaniu Cudownego Medalika towarzyszyło tak wiele cudów i nawróceń, że nabożeństwo to błyskawicznie rozprzestrzeniło się na cały świat. Wśród najsłynniejszych owoców Jej wstawiennictwa było nagłe i całkowite nawrócenie młodego alzackiego Żyda Alfonsa Ratisbonne'a w Rzymie w 1842 roku, który po ujrzeniu Matki Bożej z medalika przyjął chrzest i został kapłanem.

Podczas otwarcia jej grobu w 1933 roku na potrzeby procesu beatyfikacyjnego stwierdzono, że ciało świętej Katarzyny Labouré pozostało całkowicie nietknięte i niezniszczone, z doskonale zachowanymi oczami i stawami. Do jej kanonizacji zatwierdzono cudowne uzdrowienia chorych, którzy uciekali się do jej niebieskiego wstawiennictwa.

Kult i patronat

Papież Pius XI ogłosił Katarzynę Labouré błogosławioną 28 maja 1933 roku, a papież Pius XII wyniósł ją do chwały świętych 27 lipca 1947 roku w Rzymie.

Jej niezniszczone ciało jest wystawione do czci wiernych w szklanej urnie pod ołtarzem Najświętszej Maryi Panny w kaplicy Cudownego Medalika przy Rue du Bac w Paryżu, dokąd nieustannie pielgrzymują wierni z całego świata. Jej wspomnienie liturgiczne w Martyrologium Rzymskim obchodzone jest 31 grudnia, a w rodzinie zakonnej szarytek 28 listopada. W sztuce przedstawiana jest w niebiesko-białym habicie Sióstr Miłosierdzia z białym kornetom na głowie, ze złożonymi rękami lub z Cudownym Medalikiem w dłoni.

Tego samego dnia, 31 grudnia, wspomina się również