Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Stary Testament › Życiorysy › Święty Ezechiel

Święty Ezechiel
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Ezechiel
Święty Ezechiel. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · PROROK

Święty Ezechiel

Dzień wspomnienia
23 lipca
Okres
Stary Testament

Życie

Święty Ezechiel, którego imię oznacza Bóg umacnia lub Bóg jest mocny, był synem kapłana Buziego i jednym z czterech wielkich proroków Starego Testamentu (Ez 1,3Stało się słowo Pańskie do Ezechiela, syna Buzy, kapłana w ziemi Chaldejskiéj, nad rzeką Chobar, i stała się tam nad nim ręka Pańska.). Należał do jerozolimskiego stanu kapłańskiego i w 598 roku przed Chrystusem, podczas pierwszej deportacji babilońskiej za króla Jojakina, został uprowadzony jako jeniec do Babilonii (2 Krl 24,12-16I wyszedł Joachin, król Judzki, do króla Babilońskiego, sam i matka jego i słudzy jego i książęta jego i rzezańcy jego: i przyjął go król Babiloński roku ósmego królowania swego.). Osiadł wraz z innymi wygnańcami nad brzegiem rzeki Kebar w miejscowości Tel-Abib, gdzie spędził resztę swego życia (Ez 1,1I stało się trzydziestego roku, w czwartym, piątego dnia miesiąca, gdym był w pośrodku poimanych nad rzeką Chobar, otworzyły się niebiosa, i widziałem widzenia Boże.; 3,15).

W piątym roku wygnania, w trzydziestym roku swego życia, Ezechiel otrzymał powołanie prorockie nad brzegami Kebaru poprzez wspaniałe widzenie chwały Pańskiej w ognistym obłoku i cherubinach (Ez 1,4-28I widziałem, a oto wiatr wichru przychodził od północy, i obłok wielki i ogień mięszający, a jasność około niego, a z pośrodku jego jako kształt mosiądzu, to jest, z pośrodku ognia.). Bóg ustanowił go stróżem domu Izraela, powierzając mu zadanie upominania grzeszników i pocieszania sprawiedliwych (Ez 3,17Synu człowieczy! dałem cię stróżem domowi Izraelowemu, i będziesz słuchał z ust moich słowa, i powiesz im odemnie.). W pierwszym okresie swej działalności, przed upadkiem Jerozolimy, Ezechiel poprzez dramatyczne czyny prorockie i mowy zapowiadał bliski i nieuchronny upadek Judy: leżał na boku, piekł chleb na skąpym ognisku i golił włosy, aby ukazać oblężenie i rozproszenie ludu (Ez 4,1-5,12A ty, synu człowieczy! weźmij sobie cegłę, a położysz ją przed sobą, i wyrysujesz na niéj miasto Jeruzalem.). W duchu został przeniesiony do Świątyni jerozolimskiej, gdzie ujrzał ohydne bałwochwalstwa bezczeszczące święte miejsce, i był świadkiem, jak Chwała Pańska powoli i w smutku opuszcza Świątynię oraz miasto (Ez 8,1-11,23I stało się roku szóstego, w szóstym miesiącu, dnia piątego, jam siedział w domu moim, a starsi Judzcy siedzieli przedemną, i padła tam na mię ręka Pana Boga.).

Gdy w 586 roku przed Chrystusem dotarła wiadomość, że Jerozolima upadła, a Świątynia została spalona, misja Ezechiela przekształciła się w zwiastowanie pociechy i nadziei (Ez 33,21I stało się dwunastego roku, w dziesiątym miesiącu, piątego dnia miesiąca przeprowadzenia naszego, przyszedł do mnie, który był uciekł z Jeruzalem, mówiąc: Zburzone jest miasto.). Stał się pasterzem wygnańców, dodając otuchy zgnębionym rodakom, że Bóg nie zapomniał o swoich obietnicach. Ogłosił, że sam Pan poszuka swoich rozproszonych owiec, odbierze im serce kamienne, a wleje w nie nowe serce z ciała i nowego Ducha (Ez 11,19I dam im serce jedno, i ducha nowego dam do wnętrzności ich, i odejmę serce kamienne z ciała ich i dam im serce mięsiste,; 34,11-16; 36,26). Szczytem jego proroctwa była wizja pola pełnego suchych kości: na słowo proroka wypowiedziane w imię Boże kości zbliżyły się do siebie, okryły ciałem i ożyły pod tchnieniem Ducha Bożego, co było obrazem zmartwychwstania narodu z grobu niewoli i zapowiedzią powszechnego zmartwychwstania ciał (Ez 37,1-14Stała się nademną ręka Pańska, i wyprowadził mię w duchu Pańskim i postawił mię wpośród pola, które było pełne kości.). Proroctwo kończy się opisem nowej, duchowej Świątyni, z której wypływa rzeka żywej wody uzdrawiająca wszystko, gdzie Pan będzie przebywał na stałe pośród swoich (Ez 40-48). Ezechiel zasnął w Panu w niewoli babilońskiej.

Kult i patronat

Kościół czci świętego proroka Ezechiela 23 lipca. Martyrologium Rzymskie wspomina go jako syna kapłana Buziego, który na wygnaniu babilońskim został obdarowany widzeniem chwały Pańskiej, ustanowiony stróżem domu Izraela, ganił niewierność ludu, ujrzał zburzenie Jerozolimy oraz pośród jeńców podtrzymywał ich nadzieję i prorokował o suchych kościach, które powstaną do życia. Jego prorockie obrazy wywarły wielki wpływ na nowotestamentową Księgę Apokalipsy świętego Jana Apostoła (Ap 18-21). W sztuce chrześcijańskiej przedstawiany jest jako kapłan i prorok z księgą lub zwojem, przy ognistych kołach z widzenia chwały lub wskazujący ręką pole ożywionych kości. Jest patronem wygnańców, uchodźców i przewodników duchowych.

Tego samego dnia, 23 lipca, wspomina się również