Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Stary Testament › Życiorysy › Święty Jonasz

Święty Jonasz
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Jonasz
Święty Jonasz. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · PROROK

Święty Jonasz

Dzień wspomnienia
21 września
Okres
Stary Testament

Życie

Święty Jonasz, syn Amittaja, pochodził z Gat-Hefer w pokoleniu Zabulona. Żył w ósmym wieku przed Chrystusem i działał w czasach izraelskiego króla Jeroboama II, któremu przepowiedział przywrócenie granic królestwa (2 Krl 14,25Ten przywrócił granice Izraelowe od wejścia do Emath aż do morza pustynie, według mowy Pana, Boga Izraelowego, którą mówił przez sługę swego Jonasa, syna Amathy, proroka, który był z Geth, który jest w Opher.). Bóg powierzył mu polecenie, aby udał się do Niniwy, stolicy potężnego i wrogiego Imperium Asyryjskiego, i tam publicznie zapowiedział upadek miasta z powodu wielkich niegodziwości jego mieszkańców. Przerażony tym trudnym zadaniem i nie pragnąc ocalenia dla pogan, Jonasz postanowił uciec sprzed oblicza Pańskiego. W Jaffie wszedł na statek płynący do Tarszisz na krańcach zachodu. Lecz Pan wzbudził gwałtowny wicher na morzu, tak że statkowi groziło rozbicie. Podczas gdy marynarze w trwodze modlili się do swoich bóstw, Jonasz spał spokojnie na dnie statku. Kiedy rzucili losy, aby dowiedzieć się, kto sprowadził nieszczęście, los padł na Jonasza. Przyznał się, że służy Bogu niebios i że ucieka przed Jego nakazem, prosząc marynarzy, aby wrzucili go do morza, by uciszyła się burza. Gdy tylko rzucili go w fale, morze się uspokoiło. Bóg rozkazał wielkiej rybie połknąć Jonasza, a ten spędził trzy dni i trzy noce w jej wnętrzu, modląc się hymnem dziękczynienia, po czym potwór wyrzucił go na suchy ląd. Otrzymawszy po raz drugi Boże wezwanie, Jonasz bez wahania udał się do Niniwy. Szedł przez miasto, wołając, że za czterdzieści dni Niniwa zostanie zburzona. Usłyszawszy to słowo, król Niniwy i wszyscy mieszkańcy uwierzyli Bogu, oblekli się w wory, posypali głowy popiołem i ogłosili ścisły post dla ludzi i bydła, odwracając się od swoich złych dróg. Widząc ich szczery żal, Bóg ulitował się nad nimi i oszczędził miasto. Jonasz z tego powodu zasmucił się i rozgniewał, gdyż pragnął zniszczenia bezbożnego miasta, i czekał na rozstrzygnięcie poza murami w cieniu szałasu. Bóg sprawił, że wyrósł krzew rycynusowy, dający mu przyjemny cień, lecz nazajutrz posłał robaka, który podgryzł roślinę, tak że uschła. Kiedy słońce przypiekało i Jonasz zaczął narzekać, pragnąc śmierci, Pan łagodnie pouczył go o swym nieskończonym miłosierdziu: skoro jemu żal było zwykłej rośliny, wokół której się nie trudził, jakże Pan miałby nie żałować wielkiego miasta Niniwy, w którym żyje ponad sto dwadzieścia tysięcy niewinnych istot i mnóstwo bydła.

Cuda

Cudowne ocalenie Jonasza z wnętrza potwora morskiego po trzech dniach i trzech nocach jest najważniejszym znakiem jego życia. Sam Pan Jezus Chrystus wziął ten historyczny cud za proroczy prawzór i zapowiedź własnego chwalebnego zmartwychwstania, mówiąc niewiernemu plemieniu, że nie będzie mu dany żaden inny znak oprócz znaku proroka Jonasza: albowiem jak Jonasz był w brzuchu potwora morskiego trzy dni i trzy noce, tak Syn Człowieczy będzie w łonie ziemi trzy dni i trzy noce, zanim chwalebnie zmartwychwstanie (Mt 12,39-41Który odpowiadając, rzekł im: Rodzaj zły i cudzołożny znaku szuka, a znak mu nie będzie dan, jedno znak Jonasa proroka.; Łk 11,29-32A gdy się rzesze zbieżały, począł mówić: Ten naród jest naród złościwy, żąda znaku, a znak mu nie będzie dan, tylko znak Jonasa proroka.).

Kult i patronat

Święty Jonasz wspominany jest 21 września. Martyrologium Rzymskie podaje jego wspomnienie jako proroka, którego cudowne wyjście z wnętrza ryby zostało w Ewangelii zapowiedziane jako znak zmartwychwstania Pańskiego. Jego grób od dawien dawna pokazywano w jego rodzinnym mieście Gat-Hefer. W sztuce wczesnochrześcijańskiej i na ścianach rzymskich katakumb Jonasz jest jednym z najczęstszych motywów: przedstawiany jest, jak marynarze wrzucają go do morza, jak wychodzi z paszczy morskiego potwora lub jak odpoczywa w cieniu rycynusu, jako obraz zmartwychwstania i nadziei na życie wieczne.

Tego samego dnia, 21 września, wspomina się również