Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 4 › Życiorysy › Święty Juliusz I

Święty Juliusz I
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Juliusz I
Święty Juliusz I. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · PAPIEŻ

Święty Juliusz I

Dzień wspomnienia
12 kwietnia
Okres
Wiek 4
Śmierć
352

Życie

Święty Juliusz I, z rodu Rzymianin i syn Rustyka, został wybrany na Stolicę Piotrową 6 lutego 337 roku, po tym jak rzymska stolica biskupia po śmierci papieża Marka była nieobsadzona przez cztery miesiące. Jego pontyfikat zapisał się na trwale dzięki roztropnej i niezłomnej obronie prawowierności pośród ciężkich zamieszek, które wywołała heretycka nauka ariańska. Gdy cesarz Konstantyn II zezwolił wygnanemu biskupowi aleksandryjskiemu Atanazemu na powrót na jego stolicę, stronnictwo ariańskie na Wschodzie ustanowiło antywicebiskupa Pista i wysłało poselstwo do Rzymu, żądając uznania przez papieża. Jednocześnie egipscy prawowierni biskupi skierowali do Juliusza list w obronie swojego prawowitego pasterza.

Dostrzegając intrygi heretyków, papież Juliusz zwołał synod w Rzymie i zaprosił wschodnich biskupów. Biskupi ariańscy, pod przewodnictwem Euzebiusza z Nikomedii, na synodzie w Antiochii przemocą ustanowili Jerzego z Kapadocji biskupem Aleksandrii, podczas gdy święty Atanazy musiał uciekać do Rzymu. Tam schronili się także inni wygnani pasterze, wśród nich Marceli z Ancyry. Biskupi wschodni odmówili przybycia, lecz papież jesienią 340 lub 341 roku zwołał synod w Rzymie, w kościele prezbitera Wita. Po starannym zbadaniu dokumentów Atanazy i Marceli zostali uznani za niewinnych oraz potwierdzono ich prawa biskupie.

Papież Juliusz skierował do wschodnich biskupów słynny list, w którym zdecydowanie obronił prymat Stolicy Rzymskiej, podkreślając dawny zwyczaj, że w takich sporach należy najpierw pisać do Rzymu, aby stamtąd rozstrzygnięto to, co sprawiedliwe. Z inicjatywy papieża cesarz zachodni Konstans i cesarz wschodni Konstancjusz zwołali sobór powszechny w Serdice, dzisiejszej Sofii, jesienią 342 lub 343 roku. Choć biskupi ariańscy się odłączyli, sobór uchwalił ważne kanony dokładnie regulujące postępowanie wobec oskarżonych biskupów i potwierdzające prawo apelacji do Biskupa Rzymu. Po powrocie świętego Atanazego do Aleksandrii w 346 roku Juliusz skierował wzruszający list do aleksandryjskiego kleru i ludu, gratulując im powrotu ich pasterza. W Rzymie polecił wznieść bazylikę Świętej Marii na Zatybrzu, bazylikę Dwunastu Apostołów oraz trzy kościoły na cmentarzach za murami, w tym ten na grobie męczennika Walentego. Zmarł w Panu 12 kwietnia 352 roku.

Kult i patronat

Wspomnienie świętego Juliusza I obchodzone jest 12 kwietnia, w dniu jego przejścia do wieczności. Pochowano go najpierw na cmentarzu Kalepodiusza przy Drodze Aureliańskiej, a jego ciało zostało później uroczyście przeniesione do bazyliki Świętej Marii na Zatybrzu, którą sam wzniósł. Ze względu na nieustraszoną obronę wiary nicejskiej Kościół rzymskokatolicki czci go jako jednego z największych obrońców prawowierności IV wieku. W sztuce sakralnej przedstawiany jest w szatach papieskich z tiarą i pastorałem, często trzymając w ręku plany rzymskich bazylik lub list skierowany do biskupów wschodnich. Wierni wzywają go jako orędownika o zachowanie czystości wiary katolickiej i jedność Kościoła pod przewodnictwem Następcy Piotra.

Tego samego dnia, 12 kwietnia, wspomina się również