Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 14 › Życiorysy › Święta Brygida

Święta Brygida
Kliknij, aby powiększyć
×
Święta Brygida
Święta Brygida. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTA · ZAKONNICA

Święta Brygida

Dzień wspomnienia
23 lipca
Okres
Wiek 14
Śmierć
1373

Życie

Święta Brygida urodziła się w 1303 roku na zamku Finsta w szwedzkiej prowincji Uppland, w znamienitej i wpływowej rodzinie szlacheckiej prawodawcy i sędziego Birgera Perssona oraz jego żony Ingeborg. Wychowana w głębokiej pobożności, Brygida już w siódmym roku życia doświadczyła pierwszych mistycznych wizji Ukrzyżowanego Chrystusa i Matki Bożej. Po śmierci matki jej edukację kontynuowała pobożna ciotka, która zaszczepiła w niej niezłomną siłę woli i stałość w wierze.

W wieku trzynastu lat, w 1316 roku, wyszła za mąż za osiemnastoletniego szlachcica Ulfa Gudmarssona, z którym przeżyła dwadzieścia osiem lat wzorowego i szczęśliwego małżeństwa chrześcijańskiego. Urodziła ośmioro dzieci, wśród których jest święta Katarzyna Szwedzka. Brygida z miłością wychowywała dzieci i prowadziła gospodarstwo, a wraz z mężem studiowała Pismo Święte i wstąpiła do Trzeciego Zakonu świętego Franciszka. Założyli mały szpital, w którym szczególnie służyli ubogim i samotnym matkom. Ze względu na jej mądrość została wezwana na dwór królewski w Sztokholmie jako pierwsza dama dworu królowej Blanki. Między 1341 a 1343 rokiem małżonkowie pielgrzymowali pieszo do grobu świętego apostoła Jakuba w Santiago de Compostela. W drodze powrotnej Ulf ciężko zachorował i niedługo potem, w 1344 roku, zmarł w cysterskim klasztorze Alvastra.

Po śmierci męża Brygida rozdzieliła majątek dzieciom i ubogim, przywdziała prosty strój pokutny i całkowicie oddała się modlitwie oraz ascezie. W tym okresie jej wizje pomnożyły się, a Pan nakazał jej zapisywać Swoje słowa. Z Bożego natchnienia założyła nowy zakon, Zakon Najświętszego Zbawiciela (brygidki), którego główny podwójny klasztor w Vadstenie bogato obdarował król Magnus Eriksson.

W 1349 roku Brygida opuściła Szwecję i udała się do Rzymu, aby uzyskać papieskie zatwierdzenie dla swojego zakonu i wziąć udział w Roku Świętym 1350. W Wiecznym Mieście spędziła resztę życia, żyjąc w ubóstwie, pielęgnując opuszczonych chorych i niestrudzenie wzywając papieży, aby opuścili Awinion i powrócili na stolicę świętego Piotra w Rzymie. Papież Urban V zatwierdził regułę jej zakonu w 1370 roku. Pielgrzymowała do licznych włoskich sanktuariów, a między 1371 a 1372 rokiem odbyła pielgrzymkę do Ziemi Świętej, nawiedzając miejsca męki Chrystusa. Powróciwszy do Rzymu, wycieńczona chorobą, zmarła w Panu 23 lipca 1373 roku, przy boku córki Katarzyny.

Cuda

Święta Brygida została obdarzona wyjątkowymi darami mistycznymi, wizjami i proroctwami, które zostały zapisane w ośmiu tomach jej Objawień. Pan objawił jej szczegóły swojej gorzkiej Męki, a według tradycji powierzył jej również słynne modlitwy ku czci swoich świętych ran. Podczas pielgrzymek do Ziemi Świętej i po Włoszech, święta Brygida swoją modlitwą wielokrotnie ratowała towarzyszy podróży przed katastrofami morskimi i zbójcami, a chorzy odzyskiwali zdrowie dzięki jej błogosławieństwu.

Kult i patronat

Rok po śmierci jej relikwie zostały przeniesione z Rzymu do klasztoru w Vadstenie w Szwecji, gdzie spoczywają do dziś. Papież Bonifacy IX uroczyście kanonizował ją 7 października 1391 roku. Papież Leon XIII ogłosił ją w 1891 roku patronką Szwecji, a święty papież Jan Paweł II ogłosił ją 1 października 1999 roku współpatronką Europy, wraz ze świętą Katarzyną ze Sieny i świętą Teresą Benedyktą od Krzyża.

Jej liturgiczne wspomnienie obchodzone jest 23 lipca. W sztuce chrześcijańskiej przedstawiana jest w habicie brygidek z charakterystycznym welonem z pięcioma czerwonymi punktami symbolizującymi rany Chrystusa, trzymając w ręku książkę, pióro, laskę pielgrzymią i krucyfiks. Jest patronką Europy, Szwecji, wdów, pielgrzymów i dobrej śmierci.

Tego samego dnia, 23 lipca, wspomina się również