Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 16 › Życiorysy › Święty Aleksander Sauli

Święty Aleksander Sauli
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Aleksander Sauli
Święty Aleksander Sauli. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · BISKUP

Święty Aleksander Sauli

Dzień wspomnienia
11 października
Okres
Wiek 16
Śmierć
1592

Życie

Święty Aleksander Sauli, apostoł Korsyki i biskup Pawii, urodził się 15 lutego 1534 roku w Mediolanie. Pochodził ze znakomitego i starożytnego genueńskiego rodu szlacheckiego; jego ojcem był Domenico Sauli, margrabia Pozzuolo, a matką Tommasina Spinola. Dzięki wysokiej pozycji społecznej rodziny młody Aleksander w wieku siedemnastu lat został przyjęty na dwór cesarza Karola V jako paź cesarski. Blask życia dworskiego nie pociągnął jednak jego serca, które pragnęło służyć Chrystusowi.

W tym samym roku postanowił wstąpić do nowo założonego Zgromadzenia Księży Regularnych Świętego Pawła, zwanych powszechnie barnabitami. Zakon ten przechodził wówczas okres wielkich prób i skrajnego ubóstwa. Aby wypróbować jego pokorę i autentyczność powołania, ojcowie barnabici zażądali od siedemnastoletniego Aleksandra, by w wigilię Zesłania Ducha Świętego przeszedł ulicami Mediolanu ubrany w jedwabny strój pazia, niosąc na ramionach ciężki drewniany krzyż. Gdy dotarł na plac Piazza dei Mercanti, wszedł na ławkę i żarliwie głosił zgromadzonemu tłumowi naukę o miłości Bożej oraz o wzgardzie dla marności tego świata. Po tej próbie został przyjęty do nowicjatu. Śluby uroczyste złożył 29 września 1554 roku.

Po studiach teologicznych i filozoficznych w Pawii przyjął święcenia kapłańskie 21 marca 1556 roku. Wyróżnił się jako wybitny profesor filozofii i teologii na Uniwersytecie w Pawii, gdzie wkrótce został dziekanem wydziału teologicznego. Wykładał Pismo Święte oraz Listy świętego Pawła Apostoła, przyciągając swymi wykładami i kazaniami rzesze słuchaczy. Jego mądrość i głęboka duchowość cieszyły się tak wielkim uznaniem, że święty Karol Boromeusz oraz kardynał Niccolò Sfondrati, późniejszy papież Grzegorz XIV, wybrali go na swego osobistego spowiednika. Był najbliższym współpracownikiem Boromeusza w dziele odnowy Kościoła. W 1567 roku współbracia wybrali go na przełożonego generalnego zakonu barnabitów.

Papież święty Pius V mianował go 10 lutego 1570 roku biskupem starożytnej diecezji Aléria na Korsyce, na wniosek świętego Karola Boromeusza, który również udzielił mu sakry biskupiej 12 marca tego samego roku. Korsyka znajdowała się wówczas w opłakanym stanie duchowym i materialnym: wiara niemal wygasła, kościoły leżały w ruinie, duchowieństwo było nieuczone i zaniedbane, a lud pozostawiony niewiedzy, krwawym rodowym wendettom i nieustannym grabieżom piratów. Biskup Aleksander przybył na wyspę z trzema współbraćmi i niestrudzenie przystąpił do odnowy. Osobiście przemierzył całą diecezję, budował i odnawiał kościoły, założył seminarium dla kształcenia kapłanów oraz wprowadził karność Soboru Trydenckiego. Opracował wzorcowy katechizm do nauczania ludu i bezinteresownie rozdawał swój majątek ubogim i chorym, przez co słusznie zyskał miano apostoła Korsyki.

Po ponad dwudziestu latach owocnej i uciążliwej pracy na Korsyce papież Grzegorz XIV przeniósł go w 1591 roku na stolicę biskupią w Pawii. Mimo nadwątlonego zdrowia niezwłocznie rozpoczął wizytacje duszpasterskie w parafiach. Podczas wizytacji w miejscowości Calosso d'Asti ciężko zachorował i zmarł 11 października 1592 roku, w pięćdziesiątym dziewiątym roku życia. W testamencie zapisał znaczną część majątku katedrze, seminarium oraz ubogim na Korsyce.

Cuda

Święty Aleksander Sauli za życia obdarzony był darem proroctwa, uzdrawiania i umierzania nawałnic. Ludność Korsyki zachowała pamięć o cudownych wysłuchaniach, kiedy to dzięki modlitwie i błogosławieństwu biskupa wyspa została ocalona od głodu, a statki ocalone od morskich burz i napaści korsarzy. Po jego błogosławionej śmierci odnotowano wiele cudownych uzdrowień chorych, którzy uciekali się do jego wstawiennictwa przy jego grobie.

Kult i patronat

Ciało świętego Aleksandra Saulija spoczywa w katedrze w Pawii, we wspaniałej kaplicy jemu poświęconej. Część jego świętych relikwii przechowywana jest w katedrze świętego Erazma w Cervione na Korsyce oraz w bazylice San Michele Maggiore w Pawii. Papież Benedykt XIV ogłosił go błogosławionym 23 kwietnia 1741 roku, podkreślając, że przez dwadzieścia lat był prawdziwym apostołem całej Korsyki. Papież święty Pius X uroczyście go kanonizował 11 grudnia 1904 roku. Jego wspomnienie liturgiczne przypada w dniu jego narodzin dla nieba, 11 października. Jest głównym niebieskim patronem miasta Cervione na Korsyce. W sztuce przedstawiany jest w szatach biskupich z mitrą i pastorałem, z księgą katechizmu w dłoni bądź posługujący ubogim i chorym.

Tego samego dnia, 11 października, wspomina się również