Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 16 › Życiorysy › Święty Karol Boromeusz

Święty Karol Boromeusz
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Karol Boromeusz
Święty Karol Boromeusz. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · BISKUP

Święty Karol Boromeusz

Dzień wspomnienia
4 listopada
Okres
Wiek 16
Śmierć
1584

Życie

Święty Karol Boromeusz urodził się 2 października 1538 roku na zamku w Aronie nad brzegiem jeziora Maggiore w zacnej i wpływowej rodzinie arystokratycznej hrabiego Giberta Boromeusza i Margherity de' Medici. Już w dwunastym roku życia przyjął tonsurę. Na Uniwersytecie w Pawii ukończył studia i uzyskał doktorat z obojga praw w 1559 roku. W tym samym roku jego wuj, kardynał Giovanni Angelo de' Medici, został wybrany na papieża i przyjął imię Piusa IV. Papież wezwał młodego Karola do Rzymu i na początku 1560 roku mianował go kardynałem oraz sekretarzem stanu Stolicy Apostolskiej.

Mimo że zarządzał ogromnymi sprawami kościelnymi i doczesnymi, Karol żył skromnie i w skupieniu. Nagła śmierć starszego brata Federiga w 1562 roku stała się dla niego wyraźnym znakiem od Boga, by całkowicie wyrzec się świata. Odrzucił nalegania krewnych, by się ożenił i przedłużył ród, po czym w 1563 roku potajemnie przyjął święcenia kapłańskie, a następnie sakrę biskupią Mediolanu. Z jego zasługi ponownie otwarto i pomyślnie doprowadzono do końca Sobór Trydencki (w latach 1562 i 1563), którego dekrety Karol wcielał w życie z wielką mądrością i wytrwałością.

Po śmierci wuja Karol opuścił Rzym i przybył do Mediolanu, aby osobiście objąć zarząd nad zaniedbaną archidiecezją. Był prawdziwym pasterzem na wzór Chrystusa. Założył liczne seminaria dla kształcenia kapłanów, regularnie wizytował całą archidiecezję, zwoływał synody diecezjalne i prowincjonalne oraz wprowadził surową dyscyplinę wśród kleru i zakonów. Za sprawą bezkompromisowej reformy zyskał wielu wrogów; członkowie zdeprawowanego zakonu humiliatów dokonali nawet zamachu na jego życie, strzelając mu w plecy z arkebuza podczas modlitwy w kaplicy, lecz Karol cudownie ocalał i kontynuował modlitwę.

Jego święta miłość zajaśniała najpełniej podczas straszliwej zarazy, która nawiedziła Mediolan w 1576 roku. Kiedy władze miasta i szlachta uciekli, Karol pozostał przy chorych, opróżniał własne spichlerze, sprzedawał naczynia kościelne i szaty, aby nakarmić głodnych. Boso, ze sznurem na szyi i niosąc ciężki krzyż, prowadził procesje pokutne ulicami miasta, błagając o ustąpienie plagi. Wyczerpany postami, trudami i długimi czuwaniami, zmarł w Mediolanie wieczorem 3 listopada 1584 roku w wieku czterdziestu sześciu lat. Jego ostatnie słowa brzmiały: „Oto przychodzę!”

Cuda

Pan obdarzył świętego Karola wieloma łaskami, a najbardziej znanym cudem było przeżycie zamachu w 1569 roku, gdy wystrzelona z bliska kula jedynie lekko go drasnęła, nie przebijając ciała. Podczas zarazy w Mediolanie dzięki jego żarliwym modlitwom pokutnym dokonywały się liczne uzdrowienia chorych, a zaraza wkrótce ustąpiła przed jego świętym wstawiennictwem.

Kult i patronat

Został kanonizowany przez papieża Pawła V w 1610 roku. Jego ciało spoczywa w kryształowej urnie w krypcie katedry w Mediolanie. Jest patronem biskupów, seminarzystów, kierowników duchowych i katechetów. W sztuce przedstawiany jest zazwyczaj w szatach kardynalskich, boso, z krucyfiksem w ręku i sznurem na szyi. Dewizą jego rodu i całego życia było słowo „Humilitas” (Pokora). Jego wspomnienie obchodzone jest 4 listopada.

Tego samego dnia, 4 listopada, wspomina się również