Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 16 › Życiorysy › Święty Jan Boży

Święty Jan Boży
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Jan Boży
Święty Jan Boży. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · ZAKONNIK

Święty Jan Boży

Dzień wspomnienia
8 marca
Okres
Wiek 16
Śmierć
1550

Życie

Święty Jan Boży urodził się 8 marca 1495 roku w Montemor-o-Novo w Portugalii z pobożnych rodziców. Już jako chłopiec udał się do Hiszpanii, do Oropesy koło Toledo, gdzie przez lata pracował jako pasterz. Później wstąpił do służby wojskowej cesarza Karola V, walczył z Turkami pod Wiedniem i przeszedł przez wiele niebezpieczeństw życiowych. Powróciwszy do Hiszpanii, pracował jako pasterz w Sewilli, a następnie w Gibraltarze rozpoczął apostolat szerzenia książek duchowych i obrazków świętych, aby przybliżyć słowo Boże ludowi.

Przełomowy moment jego życia nastąpił w Grenadzie, dokąd przybył i otworzył małą księgarnię. W święto świętego Sebastiana w 1539 roku słuchał kazania błogosławionego Jana z Ávili, które tak nim wstrząsnęło, że rozdał cały swój majątek ubogim. Biegał ulicami miasta, bijąc się w piersi i prosząc o miłosierdzie Boże. Ludzie uważali go za obłąkanego, więc zamknięto go w szpitalu królewskim, gdzie na własnej skórze doświadczył, jak szorstko i okrutnie traktuje się chorych, zwłaszcza cierpiących na umyśle. Po tym, jak Jan z Ávili go uspokoił i skierował ku owocniejszej pokucie, Jan udał się z pielgrzymką do sanktuarium Matki Bożej z Guadalupe, gdzie Najświętsza Maryja Panna objawiła mu jego powołanie.

Powróciwszy do Grenady, Jan całkowicie poświęcił się służbie chorym i opuszczonym. Wynajął dom i przynosił do niego chorych, których znajdował na ulicach, nosząc słabych na własnych barkach. Nocą prosił o żywność, wołając na ulicach: „Czyńcie dobro sobie samym, bracia!”, a za dnia z miłością ich pielęgnował. Biskup Tui, podziwiając jego dzieło, dał mu imię Jan Boży oraz odzienie z surowego płótna, co stało się fundamentem przyszłego habitu zakonnego. Wokół niego zgromadzili się współpracownicy, wśród których było dwóch dawnych zaciekłych wrogów, Anton Martin i Pedro Velasco, których Jan nawrócił i pogodził. Z tej wspólnoty rozwinął się Zakon Braci Posługujących Chorym, który żył według Reguły świętego Augustyna ze szczególnym ślubem gościnności.

Wycieńczony surowymi pokutami, nieustannymi czuwaniami i troską o chorych, Jan ciężko zachorował po tym, jak wskoczył do zimnej rzeki Genil, chcąc uratować młodzieńca przed tonięciem. Zmarł w Grenadzie 8 marca 1550 roku, dokładnie w swoje pięćdziesiąte pięte urodziny, klęcząc i mocno ściskając w dłoniach krucyfiks.

Cuda

Liczne cuda towarzyszyły świętemu Janowi Bożemu za życia i po śmierci. Tradycja przekazuje, że we wczesnych dniach jego bezinteresownej służby i ciężkich trudów dołączył do niego sam archanioł Rafał, aby pomagać mu w pielęgnowaniu chorych. Najbardziej znany cud wydarzył się 3 lipca 1549 roku podczas pożaru w Szpitalu Królewskim w Grenadzie. Święty Jan nieustraszenie wszedł do płonącego budynku, przechodził przez gęsty dym oraz ogień i wyniósł wszystkich chorych w bezpieczne miejsce, pozostając całkowicie nietknięty pośród płomieni.

Kult i patronat

Świętym ogłosił go papież Aleksander VIII 16 października 1690 roku. Papież Leon XIII ogłosił go patronem szpitali i chorych, a papież Pius XI patronem pielęgniarzy i pielęgniarek. Jest również patronem księgarzy, drukarzy oraz miasta Grenady. Jego ciało zażywa czci w czcigodnej bazylice świętego Jana Bożego w Grenadzie. W sztuce chrześcijańskiej przedstawiany jest w habicie zakonnym z krucyfiksem w ręku, z chorym na plecach lub z owocem granatu z krzyżem na szczycie, symbolem miasta Grenady i owocu chrześcijańskiego miłosierdzia. Jego wspomnienie przypada 8 marca.

Tego samego dnia, 8 marca, wspomina się również