ŚWIĘTY · ZAKONNIK
Święty Stanisław Kostka
- Dzień wspomnienia
- 15 sierpnia
- Okres
- Wiek 16
- Śmierć
- 1568
Wśród najbardziej czczonych: Najbardziej czczeni w obszarze anglojęzycznym, Najbardziej czczeni w obszarze polskim
Życie
Święty Stanisław Kostka urodził się 28 października 1550 roku na zamku w Rostkowie na Mazowszu, w szlacheckiej rodzinie polskiej. Jego ojciec Jan był kasztelanem zakroczymskim i senatorem Królestwa Polskiego, a matka Małgorzata pochodziła ze znakomitego rodu Kryskich. Wychowany w głębokiej pobożności chrześcijańskiej, Stanisław od wczesnego dzieciństwa odznaczał się łagodnością, skromnością i szczerą miłością do modlitwy.
W lipcu 1564 roku ojciec posłał go ze starszym bratem Pawłem i wychowawcą Janem Bilińskim na naukę do Wiednia, do kolegium jezuickiego. Kiedy cesarski internat został zamknięty, bracia musieli wynająć kwaterę w domu luterańskiego szlachcica Kimberkera. W tym środowisku Stanisław wyróżniał się wzorowym życiem, regularną spowiedzią świętą i przyjmowaniem Komunii świętej, co w owych czasach było rzadkością wśród młodzieży. W Wiedniu wstąpił także do Sodalicji Mariańskiej świętej Barbary. Jego brat Paweł, skłonny do światowego i wygodnego życia, gorszył się pokutą Stanisława, jego nocnymi modlitwami i ascezą, toteż bezlitośnie go znieważał, lżył i bił. Stanisław znosił wszystkie te obelgi z niezmierną chrześcijańską cierpliwością, lecz pewnego razu spokojnie powiedział bratu, że takie postępowanie zmusi go do odejścia i że wtedy będzie musiał zdać sprawę rodzicom.
W Stanisławie dojrzało mocne postanowienie wstąpienia do Towarzystwa Jezusowego, w myśl dewizy, która stała się drogowskazem jego życia: Do wyższych rzeczy jestem stworzony. Ponieważ wiedeńscy przełożeni obawiali się gniewu jego wpływowego ojca, nie mogli przyjąć go do nowicjatu w Austrii. Stanisław postanowił więc odszukać prowincjała Piotra Kanizjusza w Niemczech. Przebrawszy się w strój żebraka, aby uniknąć pogoni, potajemnie opuścił Wiedeń i pieszo przeszedł ponad sześćset kilometrów. Brat i wychowawca na próżno ścigali go konno, lecz z Bożego zrządzenia nie zdołali go doścignąć.
W Dillingen święty Piotr Kanizjusz przyjął go po ojcowsku i wystawił jego powołanie na próbę, powierzając mu najpokorniejsze posługi w konwikcie. Widząc jego dojrzałość i stałość, skierował go z listem polecającym do generała zakonu, świętego Franciszka Borgiasza, do Rzymu. Stanisław również tę daleką drogę przebył pieszo i 25 października 1567 roku dotarł do Wiecznego Miasta. Dnia 28 października został przyjęty do nowicjatu przy kościele świętego Andrzeja na Kwirynale. W nowicjacie spędził niespełna dziesięć miesięcy, stając się dla wszystkich zwierciadłem zakonnej doskonałości, pokory i braterskiej miłości. Osłabiony na zdrowiu trudami i żarliwym duchem pokutnym, ciężko zachorował w przeddzień święta świętego Wawrzyńca. W gorącym pragnieniu, by uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny świętować w niebie, napisał list do Matki Bożej. Modlitwa została wysłuchana: zmarł wczesnym rankiem 15 sierpnia 1568 roku, w osiemnastym roku życia.
Cuda
Podczas pobytu w Wiedniu Stanisław pod koniec 1566 roku zaniemógł na ciężką chorobę. Ponieważ właściciel domu, zagorzały luteranin, stanowczo sprzeciwił się wejściu katolickiego kapłana z Najświętszym Sakramentem, młodzieniec we łzach uciekł się do swojej patronki, świętej Barbary. Tradycja zaświadcza, że wówczas ukazała mu się w pokoju święta Barbara w towarzystwie dwóch aniołów i udzieliła mu Komunii świętej. Jego wychowawca Biliński zaświadczył, że widział Stanisława w zachwyceniu i był pewien prawdziwości jego przeżycia. Zaraz po tym wydarzeniu ukazała mu się także Najświętsza Maryja Panna z Dzieciątkiem Jezus na ręku, złożyła Dziecię w jego ramionach i zachęciła go do wstąpienia do Towarzystwa Jezusowego, po czym młodzieniec nagle odzyskał zdrowie.
W czasie swego krótkiego życia i modlitwy często popadał w mistyczne zachwycenia, a jego serce płonęło tak wielką miłością Bożą, że musiał przykładać mokre chusty do piersi, aby złagodzić wewnętrzny żar. Na kilka dni przed śmiercią dokładnie przepowiedział godzinę swego przejścia do Ojca. Po jego śmierci odnotowano liczne wysłuchania modlitw i uzdrowienia za jego wstawiennictwem.
Kult i patronat
Święty Stanisław Kostka został beatyfikowany 8 października 1605 roku przez papieża Pawła V, a kanonizowany przez papieża Benedykta XIII w dniu 31 grudnia 1726 roku. Wspomnienie liturgiczne przypada 15 sierpnia, a w wielu miejscach oraz w zakonie jezuitów obchodzi się je 13 listopada.
Jego doczesne szczątki spoczywają w kościele świętego Andrzeja na Kwirynale w Rzymie, we wspaniałej kaplicy, a zachowane po nim pokoje w dawnym nowicjacie przekształcono w miejsce modlitwy i pielgrzymek. W sztuce przedstawiany jest jako młody nowicjusz jezuicki, często z Dzieciątkiem Jezus na rękach, z lilią jako symbolem czystości, krucyfiksem, różańcem lub aniołami podającymi mu Komunię świętą. Wraz ze świętym Alojzym Gonzagą i Janem Berchmansem został ogłoszony patronem młodzieży szkolnej i akademickiej oraz nowicjuszy jezuickich.
Tego samego dnia, 15 sierpnia, wspomina się również
- Święty Alipiusz z Tagasty, biskup Wiek 5
- Święty Altfryd z Hildesheimu, biskup Wiek 9
- Święty Symplicjan z Mediolanu, biskup Wiek 4
- Święty Tarsycjusz, męczennik Wiek 3
- Błogosławiona Julianna z Busto Arsizio, dziewica Wiek 15
- Błogosławiony Hajmon Taparelli, prezbiter Wiek 15
- Święci Straton, Filip i Eutychian, męczennicy Wiek 4