Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 16 › Życiorysy › Święty Jan Grande

Święty Jan Grande
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Jan Grande
Święty Jan Grande. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · ZAKONNIK

Święty Jan Grande

Dzień wspomnienia
3 czerwca
Okres
Wiek 16
Śmierć
1600

Życie

Święty Jan Grande, w ludzie z szacunkiem nazywany „Janem Grzesznikiem” (Juan Pecador), urodził się 6 marca 1546 roku w mieście Carmona w Andaluzji w Hiszpanii. Jego rodzice, Cristobal Grande i Isabel Román, byli pobożnymi chrześcijanami. Został ochrzczony w kościele parafialnym świętego Piotra w Carmonie. W dzieciństwie śpiewał w chórze kościelnym, a w wieku jedenastu lat stracił ojca. Udał się do Sewilli, gdzie wyuczył się rzemiosła tkackiego i kupieckiego, po czym powrócił do rodzinnego miasta, aby prowadzić sklep z tkaninami.

Jednak w siedemnastym roku życia ogarnął go głęboki kryzys duchowy. Poznawszy marność ziemskich korzyści, porzucił handel i wycofał się w samotność przy kaplicy świętej Olalli w Marchenie. Tam zdjął świeckie szaty, przywdział zgrzebny wór pokutny z włosiennicy, złożył ślub czystości i z pokory przyjął przydomek „Jan Grzesznik”. Z początku opiekował się ubogim, starszym małżeństwem, żebrząc dla nich o chleb. W wieku dziewiętnastu lat przeniósł się do Jerez de la Frontera, gdzie całe swe życie poświęcił posłudze najnędzniejszym: więźniom w miejskich lochach, opuszczonym chorym i żebrakom.

Kiedy na początku 1574 roku w Jerez wybuchła ciężka epidemia, Jan własnymi rękami pielęgnował chorych i założył szpital pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny, zwany szpitalem Matki Bożej Gromnicznej. W tym samym roku dowiedział się o dziele świętego Jana Bożego w Grenadzie i odwiedził tamtejszą wspólnotę. Rozpoznawszy w ich charyzmacie własne powołanie, Jan Grande wstąpił do Zakonu Szpitalnego Świętego Jana Bożego i zastosował regułę zakonną w swoim szpitalu w Jerez. Arcybiskup Sewilli, kardynał Rodrigo de Castro, powierzył mu trudne zadanie zjednoczenia i odnowy miejskich szpitali, co Jan pomyślnie przeprowadził mimo wielu sprzeciwów.

W 1600 roku Jerez nawiedziła straszliwa zaraza dżumy. Jan Grande stanął na pierwszym froncie walki z epidemią, służąc chorym dniem i nocą bez wytchnienia. Usługując zarażonym, sam zapadł na dżumę. Swoje cierpienia ofiarował Bogu za ocalenie miasta i odszedł do wieczności w opinii świętości 3 czerwca 1600 roku, w pięćdziesiątym czwartym roku życia.

Kult i patronat

Ciało świętego Jana Grande spoczywa w kaplicy szpitala noszącego jego imię w mieście Jerez de la Frontera. Papież Pius IX ogłosił go błogosławionym 13 listopada 1858 roku, a papież Jan Paweł II dokonał jego uroczystej kanonizacji 2 czerwca 1996 roku na placu Świętego Piotra w Rzymie. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w dzień jego narodzin dla nieba, 3 czerwca. Jest głównym niebieskim patronem miasta Jerez de la Frontera oraz patronem diecezji Asidonia-Jerez. W ikonografii przedstawiany jest w ciemnym habicie bonifratrów z czerwonym krzyżem na piersiach, trzymając w ramionach chorego lub z krucyfiksem i chlebem dla ubogich.

Tego samego dnia, 3 czerwca, wspomina się również