ŚWIĘTY · ZAKONNIK
Święty Jan Grande
- Dzień wspomnienia
- 3 czerwca
- Okres
- Wiek 16
- Śmierć
- 1600
Życie
Święty Jan Grande, w ludzie z szacunkiem nazywany „Janem Grzesznikiem” (Juan Pecador), urodził się 6 marca 1546 roku w mieście Carmona w Andaluzji w Hiszpanii. Jego rodzice, Cristobal Grande i Isabel Román, byli pobożnymi chrześcijanami. Został ochrzczony w kościele parafialnym świętego Piotra w Carmonie. W dzieciństwie śpiewał w chórze kościelnym, a w wieku jedenastu lat stracił ojca. Udał się do Sewilli, gdzie wyuczył się rzemiosła tkackiego i kupieckiego, po czym powrócił do rodzinnego miasta, aby prowadzić sklep z tkaninami.
Jednak w siedemnastym roku życia ogarnął go głęboki kryzys duchowy. Poznawszy marność ziemskich korzyści, porzucił handel i wycofał się w samotność przy kaplicy świętej Olalli w Marchenie. Tam zdjął świeckie szaty, przywdział zgrzebny wór pokutny z włosiennicy, złożył ślub czystości i z pokory przyjął przydomek „Jan Grzesznik”. Z początku opiekował się ubogim, starszym małżeństwem, żebrząc dla nich o chleb. W wieku dziewiętnastu lat przeniósł się do Jerez de la Frontera, gdzie całe swe życie poświęcił posłudze najnędzniejszym: więźniom w miejskich lochach, opuszczonym chorym i żebrakom.
Kiedy na początku 1574 roku w Jerez wybuchła ciężka epidemia, Jan własnymi rękami pielęgnował chorych i założył szpital pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny, zwany szpitalem Matki Bożej Gromnicznej. W tym samym roku dowiedział się o dziele świętego Jana Bożego w Grenadzie i odwiedził tamtejszą wspólnotę. Rozpoznawszy w ich charyzmacie własne powołanie, Jan Grande wstąpił do Zakonu Szpitalnego Świętego Jana Bożego i zastosował regułę zakonną w swoim szpitalu w Jerez. Arcybiskup Sewilli, kardynał Rodrigo de Castro, powierzył mu trudne zadanie zjednoczenia i odnowy miejskich szpitali, co Jan pomyślnie przeprowadził mimo wielu sprzeciwów.
W 1600 roku Jerez nawiedziła straszliwa zaraza dżumy. Jan Grande stanął na pierwszym froncie walki z epidemią, służąc chorym dniem i nocą bez wytchnienia. Usługując zarażonym, sam zapadł na dżumę. Swoje cierpienia ofiarował Bogu za ocalenie miasta i odszedł do wieczności w opinii świętości 3 czerwca 1600 roku, w pięćdziesiątym czwartym roku życia.
Kult i patronat
Ciało świętego Jana Grande spoczywa w kaplicy szpitala noszącego jego imię w mieście Jerez de la Frontera. Papież Pius IX ogłosił go błogosławionym 13 listopada 1858 roku, a papież Jan Paweł II dokonał jego uroczystej kanonizacji 2 czerwca 1996 roku na placu Świętego Piotra w Rzymie. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w dzień jego narodzin dla nieba, 3 czerwca. Jest głównym niebieskim patronem miasta Jerez de la Frontera oraz patronem diecezji Asidonia-Jerez. W ikonografii przedstawiany jest w ciemnym habicie bonifratrów z czerwonym krzyżem na piersiach, trzymając w ramionach chorego lub z krucyfiksem i chlebem dla ubogich.
Tego samego dnia, 3 czerwca, wspomina się również
- Błogosławiony Andrzej Caccioli, prezbiter Wiek 13
- Święta Klotylda, królowa Wiek 6
- Święta Oliwa z Anagni, dziewica Wiek 5
- Święty Dawin z Armenii, pielgrzym Wiek 11
- Święty Genezjusz z Clermont, biskup Wiek 7
- Święty Karol Lwanga i dwunastu Towarzyszy, męczennicy Wiek 19
- Święty Kewin z Glendalough, opat Wiek 7
- Święty Konon z Teggiano, zakonnik Wiek 12
- Święty Lifard, prezbiter i pustelnik Wiek 6
- Święty Morand z Cluny, zakonnik Wiek 12
- Błogosławiony Franciszek Ingleby, prezbiter i męczennik Wiek 16
- Błogosławiony Karol Renat Collas du Bignon, prezbiter i męczennik Wiek 18
- Święty Cecyliusz z Kartaginy, prezbiter Wiek 3
- Święty Hilary z Carcassonne, biskup Wiek 5
- Święty Izaak z Kordoby, zakonnik i męczennik Wiek 9
- Święty Piotr Đổng, męczennik Wiek 19