Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 14 › Życiorysy › Święty Piotr Armengol

Święty Piotr Armengol
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Piotr Armengol
Święty Piotr Armengol. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · ZAKONNIK

Święty Piotr Armengol

Dzień wspomnienia
27 kwietnia
Okres
Wiek 14
Śmierć
1304

Życie

Święty Piotr Armengol urodził się w 1238 roku w miejscowości La Guàrdia dels Prats koło Tarragone w Hiszpanii, w szlacheckiej rodzinie hrabiów Urgell, jako syn Arnaua Armengola. Po wczesnej śmierci matki wychowywał się bez twardej dyscypliny i w wieku młodzieńczym oddał się nieokiełznanemu i rozwiązłemu życiu. Związał się ze złym towarzystwem i wkrótce został przywódcą bandy rozbójników, koja rabowała na drogach i budziła strach wśród mieszkańców całego regionu Tarragony.

W 1258 roku król Aragonii Jakub I przemierzał te okolice w eskorcie uzbrojonych żołnierzy, wśród których znajdował się również ojciec Piotra, Arnau, mając za zadanie oczyścić prowincję z rozbójników. Na drodze doszło do niespodziewanego starcia zbrojnego, w którym młody przywódca rozbójników stanął miecz w miecz z własnym ojcem. Rozpoznawszy ojca, Piotr głęboko się wzruszył, rzucił broń na ziemię i wybuchnął płaczem, błagając o przebaczenie. Dzięki zasługom wojskowym ojca uniknął kary śmierci. Doświadczywszy w tym spotkaniu cudownej interwencji Bożego miłosierdzia, postanowił radykalnie zmienić svoje życie.

W tym samym roku udał się do Barcelony do świętego Piotra Nolasco i wstąpił do Zakonu Najświętszej Maryi Panny Miłosierdzia dla Odkupienia Niewolników (mercedarzy). Po ukończeniu nowicjatu i studiów przyjął święcenia kapłańskie i powierzono mu niezwykle niebezpieczną posługę odkupiciela chrześcijańskich niewolników w krajach pod władzą muzułmańską. Piotr z wielką odwagą udawał się w mauretańskie strony w Granadzie i Murcji oraz płynął statkami do Afryki Północnej. W Algierze, Oranie i Tangerze odwiedzał wilgotne podziemne lochy, pocieszał uwięzionych chrześcijan i wykupił setki niewolników, przynosząc im wolność.

W 1266 roku przybył wraz ze współbratem Wilhelmem z Florencji do miasta Bidżaja w dzisiejszym Algierze, gdzie wykupili stu osiemnastu jeńców. Gdy jednak dowiedzieli się, że dwudziestu młodym chrześcijanom grozi niebezpieczeństwo odstępstwa od wiary z powodu gróźb tortur, a na ich wykup brakowało još trzydziestu tysięcy dukatów, Piotr bez wahania zaoferował siebie jako zakładnika w zamian za ich wolność, dopóki współbrat nie uda się do Hiszpanii po pieniądze. W więzieniu mężnie znosił obelgi i maltretowanie, nie prestajući głosić Chrystusa i prowadzić dusz do nawrócenia. Gdy uzgodniony termin minął, a pieniądze z powodu opóźnienia statku nie dotarły na čas, rozgniewani zarządcy mauretańscy skazali Piotra na śmierć przez powieszenie. Powiesili go na drzewie i zostawili wiszącego. Trzy dni później przybył Wilhelm z okupem i dowiedział się o strasznym wyroku; poszedłszy szukać ciała swego brata, aby je godnie pogrzebać, zastał Piotra na szubienicy cudownie żywego. Piotr zaświadczył mu, że sama Najświętsza Maryja Panna trzymała go własnymi rękami i zachowała mu życie.

Uwolniony i wykupiony, Piotr powrócił do Katalonii. Resztę życia spędził w klasztorze mercedarzy Santa Maria del Prats w rodzinnej wsi, gdzie w 1291 roku pełnił urząd przeora. Jako trwałą pamiątkę swego męczeństwa nosił skrzywioną szyję i bladą, wymęczoną twarz. Żył w najsurowszej modlitwie i skupieniu aż do 27 kwietnia 1304 roku, kiedy to łagodnie zasnął w Panu.

Cuda

Cudowne przeżycie powieszenia na drzewie w Bidżai, gdzie Najświętsza Maryja Panna przez pełne trzy dni trzymała go w powietrzu i uchroniła przed uduszeniem, jest najsłynniejszym cudem z jego życia. Tradycja przekazuje, że tuż przed jego uroczystym pogrzebem w rodzinnej miejscowości doszło do cudownych uzdrowień siedmiu ciężko chorych osób, trzech mężczyzn i czterech kobiet, którzy wyzdrowieli, wzywając jego imienia. Gdy w 1646 roku kościół, w którym spoczywał, spłonął w pożarze, jego święte kości pozostały całkowicie nietknięte przez ogień.

Kult i patronat

Oficjalne zatwierdzenie jego starodawnego kultu wydał papież Innocenty XI 28 marca 1686 roku, a 8 kwietnia 1687 roku wpisał go do Martyrologium Rzymskiego jako świętego męczennika. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzi się 27 kwietnia, a w Kościele powszechnym w dniu 26 kwietnia. Jego relikwie z wielką pobożnością przechowywane są w kościele w rodzinnej miejscowości La Guàrdia dels Prats. W sztuce chrześcijańskiej przedstawiany jest w białym habicie mercedarskim ze szkaplerzem i herbem zakonu na piersiach, pętlą ze sznura na szyi jako znakiem przebytego męczeństwa, trzymając w ręku krucyfiks lub rozerwane kajdany uwolnionych chrześcijańskich niewolników.

Tego samego dnia, 27 kwietnia, wspomina się również