Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 14 › Życiorysy › Święty Roch

Święty Roch
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Roch
Święty Roch. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · PIELGRZYM

Święty Roch

Dzień wspomnienia
16 sierpnia
Okres
Wiek 14
Śmierć
1327

Życie

Święty Roch urodził się w Montpellier w południowej Francji około 1295 roku (według późniejszych źródeł około 1348) w szlacheckiej rodzinie zarządcy miasta. Jego rodzice, Jan i Libera, długo modlili się o potomstwo, dlatego jego przyjście na świat przyjęli jako dar z nieba. Dziecko od urodzenia nosiło na piersiach niezwykłe czerwone znamię w kształcie krzyża. Wychowany w głębokiej pobożności, wcześnie poczuł powołanie do całkowitego poświęcenia się Bogu. Gdy w wieku około dwudziestu lat stracił oboje rodziców, podjął radykalną ewangeliczną decyzję: cały swój spadek i dobra rozdał ubogim, zarząd miastem przekazał wujowi, przywdział ubogi strój pielgrzymi i pieszo wyruszył na pielgrzymkę do Rzymu.

Wkraczając do Italii, Roch zastał straszliwe widoki: kraj nawiedziła czarna śmierć, dżuma zbierająca tysiące istnień ludzkich. Zamiast uciekać przed zarazą, młody pielgrzym zatrzymał się w Acquapendente i dobrowolnie udał się do szpitala, by usługiwać najciężej chorym. Znakiem krzyża świętego i nałożeniem rąk w cudowny sposób uzdrawiał chorych na dżumę. Kontynuował drogę przez Cesenę, Rimini i inne miejscowości, wszędzie przynosząc uzdrowienie i pociechę. Dotarłszy do Rzymu, przez trzy lata bezinteresownie posługiwał chorym w szpitalu Santo Spirito, uzdrawiając także pewnego kardynała. W drodze powrotnej do ojczyzny odwiedził Mantuę, Modenę i Parmę, wszędzie posługując zarażonym dżumą.

W Piacenzie, posługując chorym w szpitalu, sam zaraził się dżumą. Aby nie być dla nikogo ciężarem i nie przenosić zarazy, wwlókł się do opuszczonego lasu w pobliżu Sarmato i tam schronił w szałasie z gałęzi. W owej samotności, cierpiąc straszliwy ból z powodu ran dżumowych na nodze, Roch ufał jedynie Bogu. Pan go nie opuścił: ze suchej ziemi wytrysnęło źródło świeżej wody, a pies myśliwski miejscowego szlachcica Gottarda Pallastrelliego codziennie przynosił mu z zamku kawałek chleba i lizał jego ropiejące rany. Idąc za psem, szlachcic odnalazł chorego pielgrzyma, przyjął go, zaopiekował się nim, po czym sam nawrócił się na życie pokutne.

Po tym jak cudownie ozdrowiał z dżumy, Roch udał się w stronę ojczyzny. Dotarłszy do północnej Italii, w mieście Voghera (według niektórych podań w samym Montpellier), znalazł się w uwikłaniu konfliktów wojennych. Z powodu wynędzniałego wyglądu, braku możliwości rozpoznania go i odmowy ujawnienia szlacheckiego nazwiska w celu zachowania ewangelicznej pokory został aresztowany pod zarzutem bycia wrogim szpiegiem. Wtrącono go do ciemnego więzienia, gdzie w milczeniu, poście i modlitwie spędził pełne pięć lat, ofiarowując svoje cierpienia Bogu. Zmarł w celi więziennej w nocy na 16 sierpnia, a rozpoznano go dopiero po śmierci po czerwonym znamieniu w kształcie krzyża na piersiach oraz dokumentach znalezionych przy nim.

Cuda

Święty Roch zasłynął niezliczonymi cudownymi uzdrowieniami za života i po śmierci. Gdziekolwiek się pojawił, czynił znak krzyża nad chorymi na dżumę, a oni w mgnieniu oka całkowicie zdrowieli, zaraza zaś ustępowała z miast. Według dawnej tradycji po jego śmierci w więzieniu znaleziono niebiańską wiadomość napisaną złotymi literami, w której Bóg obiecał, że nikt, kto w czasie zarazy z wiarą ucieknie się do wstawiennictwa świętego Rocha, nie zostanie wydany na zatracenie od dżumy. W 1414 roku, podczas Soboru Powszechnego w Konstancji, gdy w mieście wybuchła dżuma, ojcowie soborowi nakazali publiczne modlitvy i procesje z obrazem świętego Rocha, a groźna choroba natychmiast ustała.

Kult i patronat

Święty Roch jest najbardziej znanym i najczęściej wzywanym patronem chroniącym przed dżumą, chorobami zakaźnymi i epidemiami w świecie chrześcijańskim. Papież Urban VIII zatwierdził jego brewiarz liturgiczny, a papież Paweł III założył bractwo pod jego patronatem. Jego wspomnienie w Kościele katolickim obchodzone jest 16 sierpnia. Jego relikwie w 1485 roku zostały uroczyście przeniesione do Wenecji, gdzie spoczywają we wspaniałym kościele San Rocco. W sztuce chrześcijańskiej przedstawiany jest jako młody pielgrzym z kijem podróżnym, płaszczem, tykwą i muszlą, pokazujący palcem na ranę dżumową na udzie, podczas gdy u jego stóp stoi wierny pies, niosąc chleb w zębach. Jest patronem chorych, niepełnosprawnych, lekarzy, chirurgów, więźniów, psów i zwierząt domowych.

Tego samego dnia, 16 sierpnia, wspomina się również