Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 14 › Życiorysy › Święta Notburga

Święta Notburga
Kliknij, aby powiększyć
×
Święta Notburga
Święta Notburga. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTA · DZIEWICA

Święta Notburga

Dzień wspomnienia
14 września
Okres
Wiek 14
Śmierć
1313

Życie

Święta Notburga urodziła się około 1265 roku w miejscowości Rattenberg nad rzeką Inn w północnym Tirolu, w skromnej i pobożnej rodzinie chłopskiej. Od dzieciństwa wychowywana była w wierze, pracowitości oraz miłości do Boga i bliźniego. W wieku osiemnastu lat wstąpiła na służbę u hrabiego Henryka na zamku Rottenburg jako kucharka. Swoje obowiązki domowe wykonywała z niezwykłą pilnością i oddaniem, a wszelkie jedzenie, które pozostawało na hrabim stole, dzieliła z wielkim miłosierdziem między ubogich i żebraków czekających przed bramą zamkową. Hrabina i hrabia początkowo z życzliwością patrzyli na jej dzieła miłosierdzia.

Jednak po śmierci pobożnej hrabiny nowa pani, Otylia, zabroniła rozdawania resztek jedzenia ubogim, nakazując rzucać wszystko świniom. Aby nadal pomagać głodnym, Notburga zaczęła odejmować sobie od ust, odmawiała sobie własnego posiłku, zwłaszcza w piątki, i potajemnie zanosiła go potrzebującym. Gdy hrabina się o tym dowiedziała, w swoim gniewie wypędziła ją z pracy i wygnała z zamku.

Notburga znalazła wówczas służbę u pewnego gospodarza w Eben am Achensee, pod wyraźnym warunkiem, że ten pozwoli jej chodzić do kościoła na wieczorną modlitwę w soboty i w wigilie świąt, aby godnie poświęcić Dzień Pański. Pewnej soboty wieczorem, gdy zbierała się burza, gospodarz złamał umowę i zażądał, by Notburga żęła dalej na polu nawet po tym, jak dzwony ogłosiły niedzielne świętowanie. Notburga wezwała wtedy Boga na świadka i podniosła sierp. Wkrótce potem, dotknięty nieszczęściami i uświadomiwszy sobie swój błąd, hrabia Henryk ponownie wezwał ją na zamek Rottenburg, obiecując jej pełną swobodę w trosce o ubogich. Notburga wróciła i kontynuowała svoje święte dzieła miłości aż do końca życia. Zmarła święcie w Panu na zamku Rottenburg 14 września 1313 roku.

Cuda

Najbardziej znany cud z jej życia wydarzył się na polu w Eben, gdy gospodarz zmuszał ją do niedzielnej pracy: Notburga rzuciła swój sierp w powietrze, mówiąc, niech Pan rozstrzygnie między nimi, a sierp pozostał cudownie wisząc nieruchomo na niebie, co wprawiło w osłupienie upartego chłopca. Gdy pewnego razu na zamku pan zatrzymał ją, żądając pokazania, co niesie w fartuchu dla ubogich, zamiast jedzenia ujrzał tylko drewniane wióry, a zamiast wina ocet, czym Bóg zachował jej tajemnicę. Tuż przed śmiercią Notburga poprosiła, aby jej ciało złożono na wozie zaprzężonym w dwa woły i pozwolono zwierzętom samym wybrać miejsce spoczynku; woły spokojnie pociągnęły wóz, cudownie przeprawiły się przez wezbraną rzekę Inn i zatrzymały się dokładnie przed kaplicą świętego Ruperta w Eben.

Kult i patronat

Święta Notburga została pochowana w Eben am Achensee, gdje jej grób stał się jednym z najchętniej nawiedzanych tirolskich miejsc odpustowych. Kościół był wielokrotnie rozbudowywany, a cesarz austriacki Maksymilian Habsburg polecił go wspaniale ozdobić. Papież Pius IX uroczyscie zatwierdził jej kult i ogłosił ją świętą 27 marca 1862 roku. Jej wspomnienie w Martyrologium Rzymskim obchodzone jest 14 września, natomiast w Austrii i Niemczech również 13 września. Jest główną patronką młodzieży wiejskiej, rolników, gospodarzy, parobków, służących i kucharek. W sztuce chrześcijańskiej przedstawia się ją w tirolskim stroju ludowym z fartuchem pełnym chleba lub kwiatów, trzymającą w ręku sierp lub z sierpem wiszącym w powietrzu nad jej głową.

Tego samego dnia, 14 września, wspomina się również