Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 14 › Życiorysy › Święta Toskana

Święta Toskana
Kliknij, aby powiększyć
×
Święta Toskana
Święta Toskana. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTA · ZAKONNICA

Święta Toskana

Dzień wspomnienia
14 lipca
Okres
Wiek 14
Śmierć
1343

Życie

Święta Toskana urodziła się około 1280 roku w Zevio niedaleko Werony, w znamienitej i szlacheckiej rodzinie de' Crescenti. Wychowana w chrześcijańskiej pobożności, we wczesnej młodości została wydana za mąż za szlachcica Alberto Degli Occhi di Cane z Zevio. Małżonkowie przenieśli się później do Werony, osiedlając się w pobliżu kościoła Santa Maria in Betlemme. Choć miasto w czasach rządów możnowładcy Cangrande della Scala przeżywało rozkwit gospodarczy, serce Toskany było głęboko poruszone nędzą i niedolą ubogich.

Po śmierci męża w 1318 roku Toskana przeżyła całkowity przełom duchowy. Podjęła decyzję o rozdaniu wszystkich swoich ziemskich posiadłości i dóbr rodzinnych potrzebującym, idąc za ewangelicznym wezwaniem Chrystusa. Przystąpiła do żeńskiej gałęzi Zakonu Rycerskiego świętego Jana Jerozolimskiego, joannitów, dzisiejszego Zakonu Maltańskiego, jako donata. Zamieszkała w małej celi wewnątrz szpitalnego kompleksu klasztornego przy kościele Świętego Grobu w Weronie, przy drodze, którą przechodzili pielgrzymi zmierzający do Rzymu i Jerozolimy.

W tym szpitalu Toskana spędziła resztę życia, służąc Chrystusowi w osobach chorych, opuszczonych i cierpiących. Wykonywała najcięższe i najpokorniejsze prace: przemywała rany trędowatym, pielęgnowała umierających, pocieszała upadłych na duchu i dzieliła żywność głodnym. Jej praca była nieustannie przesycona modlitwą i trwałym rozważaniem męki Pańskiej. Po długich latach bezinteresownej posługi i surowego życia pokutnego, święta Toskana zmarła w Weronie 14 lipca, około 1343 lub 1344 roku. W swojej głębokiej pokorze poprosiła, aby pochowano ją na publicznej ścieżce przed samym wejściem do szpitala, tak aby po jej grobie stąpały stopy ubogich, którym służyła.

Cuda

Tradycja odnotowuje cudowne wydarzenia, które miały miejsce jeszcze za ziemskiego życia Toskany. Kiedy trzej źli młodzieńcy próbowali dokonać gwałtu na jej czystości i odebrać jej życie, dosięgła ich sprawiedliwość Boża i ich ręce w jednej chwili całkowicie uschły, a oni sami padli martwi. Widząc ich nieszczęście, święta Toskana nie odpłaciła nienawiścią, lecz padła na kolana i żarliwie modliła się do Pana o ich zbawienie. Dzięki jej gorącej modlitwie i przebaczeniu, trzej mężczyźni zostali cudownie przywróceni do życia, a ich ręce wyzdrowiały, po czym skruszeni pokutowali za swój występek.

Kult i patronat

Po jej śmierci, ze względu na opinię świętości i wiele wysłuchanych próśb, jej ciało zostało uroczyście przeniesione z zewnętrznego grobu do wnętrza kościoła Świętego Grobu, który w narodzie zaczęto nazywać kościołem świętej Toskany. Jej wspomnienie obchodzone jest 14 lipca, jak podaje również Martyrologium Rzymskie. Jej relikwie spoczywają w arce z czerwonego marmuru werońskiego w jej kościele w Weronie, podczas gdy część relikwii z wielką czcią przechowywana jest w kościele parafialnym w rodzinnym Zevio. W sztuce przedstawiana jest w czarnym stroju zakonnym joannitów z białym krzyżem, w białym welonie, z różańcem i modlitewnikiem w rękach. Jest patronką chorych, cierpiących oraz rodzinnego miasta Zevio.

Tego samego dnia, 14 lipca, wspomina się również