Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 13 › Życiorysy › Święty Albert Avogadro

Święty Albert Avogadro
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Albert Avogadro
Święty Albert Avogadro. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · BISKUP I PRAWODAWCA

Święty Albert Avogadro

Dzień wspomnienia
14 września
Okres
Wiek 13
Śmierć
1215

Życie

Święty Albert Avogadro urodził się około 1149 roku w zamku Castel Gualtieri w diecezji Parma, w znamienitej rodzinie szlacheckiej hrabiów Sabbioneta. Po gruntownym wykształceniu w dziedzinie teologii i prawa kanonicznego złożył śluby zakonne wśród kanoników regularnych Świętego Krzyża w Mortarze w Lombardii, gdzie w 1180 roku został wybrany na przeora klasztoru. W 1184 roku mianowano go biskupem Bobbio, a już w następnym roku został przeniesiony na stolicę biskupią w Vercelli, którą mądrze i owocnie zarządzał przez pełne dwa dziesięciolecia.

Jako biskup Vercelli Albert wyróżnił się niezwykłą gorliwością pasterską, reformą duchowieństwa, zakładaniem bezpłatnych szkół przy katedrze oraz troską o pokój między zwaśnionymi miastami północnych Włoch. Z powodu jego mądrości prawniczej i bezstronności papieże Klemens III i Innocenty III powierzali mu najdelikatniejsze misje dyplomatyczne, w których z powodzeniem pośredniczył w sporach między miastami Pawia i Mediolan oraz Parma i Piacenza, jak również w rokowaniach z cesarzem Fryderykiem Barbarossą. Ułożył regułę dla kanoników w Bielli oraz regułę dla bractwa pokornych (humiliatów), którą papież z radością zatwierdził.

W 1205 roku kanonicy Grobu Pańskiego wybrali go na łacińskiego patriarchę Jerozolimy, a papież Innocenty III zatwierdził ten wybór i mianował go legatem papieskim dla Ziemi Świętej. Ponieważ Jerozolima znajdowała się wówczas pod panowaniem muzułmanów, Albert zamieszkał w Akce (Saint-Jean-d'Acre), nowym centrum królestwa chrześcijańskiego. Tam niestrudzenie pracował nad pojednaniem dostojników krzyżowych, negocjował wymianę jeńców chrześcijańskich i dbał o jedność chrześcijan na Wschodzie, ciesząc się głębokim szacunkiem nawet wśród przeciwników wiary.

Pomiędzy 1206 a 1214 rokiem pustelnicy mieszkający w grotach na Górze Karmel, którym przewodził przeor Brokard, zwrócili się do mądrego patriarchy z prośbą o ułożenie dla nich reguły wspólnego życia zakonnego. Albert dał im zwięzłą i surową regułę w szesnastu rozdziałach, opartą na nieustannej modlitwie, całodziennym milczeniu, stałym powstrzymywaniu się od potraw mięsnych i dobrowolnym ubóstwie, stając się w ten sposób prawodawcą i współzałożycielem zakonu karmelitańskiego. Papież Innocenty III zaprosił go w 1213 roku na Sobór Laterański IV do Rzymu, lecz zanim zdołał odpłynąć z Palestyny, Alberta dosięgła śmierć męczeńska. Wskutek swej konsekwencji w obronie karności kościelnej usunął z urzędu wielkiego mistrza szpitala Ducha Świętego z powodu niemoralności i zgorszenia. Rozwścieczony były przełożony napadł na świętego patriarchę 14 września 1214 roku w Akce podczas uroczystej procesji kościelnej w święto Podwyższenia Krzyża Świętego i ugodził go sztyletem. Zmarł, przebaczając swojemu zabójcy i oddając swą męczeńską ofiarę Panu.

Kult i patronat

Święty Albert w Kościele powszechnym wspominany jest 14 września, w dniu swego chwalebnego przejścia do wieczności. Szczególnie uroczyście czci go zakon karmelitański, który oddaje mu cześć jako swemu świętemu prawodawcy i opiekunowi, obchodząc jego święto 17 września. W Vercelli oraz wśród kanoników regularnych jego pamięć wspomina się także 8 kwietnia. W sztuce chrześcijańskiej i ikonografii karmelitańskiej przedstawiany jest zwykle w szatach biskupich lub patriarchalnych z paliuszem i krzyżem patriarchalnym, trzymając w dłoni zwój lub księgę Reguły z napisem zakonu karmelitańskiego, często z palmą męczeństwa w ręku lub raną od sztyletu na piersi.

Tego samego dnia, 14 września, wspomina się również