Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 17 › Życiorysy › Święty Kamil de Lellis

Święty Kamil de Lellis
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Kamil de Lellis
Święty Kamil de Lellis. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · PREZBITER

Święty Kamil de Lellis

Dzień wspomnienia
14 lipca
Okres
Wiek 17
Śmierć
1614

Życie

Święty Kamil de Lellis urodził się 25 maja 1550 roku w Bucchianico w Abruzji we Włoszech, w szlacheckiej rodzinie oficera Giovanniego i Camilli Compelli, która urodziła go w wieku prawie sześćdziesięciu lat. Wcześnie stracił matkę, a ojciec zabrał go ze sobą do życia wojskowego. Jako młodzieniec służył jako najemnik w wojsku weneckim i neapolitańskim, walcząc przeciwko Osmanom. W wojsku oddał się ciężkiemu nałogowi hazardu, przegrywając cały majątek i dochodząc do skraju głodu oraz całkowitego ubóstwa.

W 1575 roku, pracując jako robotnik fizyczny przy budowie klasztoru kapucynów w Manfredonii, pod wpływem rozmowy z gwardianem przeżył w "Dolinie Piekła" głębokie nawrócenie i postanowił zmienić życie. Pragnął wstąpić do kapucynów, lecz został odrzucony z powodu ciężkiej ropiejącej rany nogi, której nabawił się na wojnie i na którą cierpiał przez całe życie. Udał się na leczenie do szpitala świętego Jakuba dla Nieuleczalnie Chorych w Rzymie, gdzie podjął pracę jako posługacz i salowy.

Widząc ciężkie zaniedbanie i bezduszność płatnych opiekunów wobec chorych, Kamil w każdym cierpiącym rozpoznał samego Jezusa Chrystusa. Pod kierownictwem duchowym świętego Filipa Neri ukończył studia teologiczne w kolegium jezuickim w Rzymie i w Zesłanie Ducha Świętego 1584 roku przyjął święcenia kapłańskie. W tym samym roku założył Zakon Posługujących Chorym (kamilianie), którego członkowie oprócz trzech ślubów zakonnych składali czwarty: że będą służyć chorym i zarażonym nawet z narażeniem własnego życia. Na swoich habitach umieścili czerwony krzyż, który stał się pierwowzorem dzisiejszego znaku miłosierdzia.

Kamil i jego bracia bohatersko pielęgnowali chorych w rzymskich szpitalach i domach, zwłaszcza podczas klęski głodu i zarazy w 1590 roku. Otwierał szpitale w Neapolu, Mediolanie, Genui i Palermo. Choć sam cierpiał straszliwy ból z powodu pięciu ciężkich chorób fizycznych, czołgając się wstawał w nocy z łóżka, aby doglądać chorych. Zmarł w Rzymie 14 lipca 1614 roku w wieku sześćdziesięciu czterech lat.

Cuda

Święty Kamil posiadał dar przepowiadania przyszłości, czytania w sercach oraz cudownych uzdrowień. Chorzy, których błogosławił, często natychmiast wracali do zdrowia, a podczas zarazy jego wstawiennictwo uratowało niezliczone życia. Po jego śmierci relikwia jego serca i ciała pozostała źródłem wielu nadprzyrodzonych łask i wysłuchań.

Kult i patronat

Świętym ogłosił go papież Benedykt XIV 29 czerwca 1746 roku, po beatyfikacji w 1742 roku. Papież Leon XIII ogłosił go w 1886 roku, wraz ze świętym Janem Bożym, powszechnym patronem chorych i szpitali, a papież Pius XI mianował go w 1930 roku patronem pielęgniarek i pielęgniarzy. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 14 lipca. Jego ciało spoczywa pod ołtarzem kościoła świętej Marii Magdaleny w Rzymie, a relikwia serca w macierzystym klasztorze. Jest patronem Abruzji, wojskowej służby zdrowia i osób uzależnionych od hazardu.

Tego samego dnia, 14 lipca, wspomina się również