Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 17 › Życiorysy › Święty Franciszek Caracciolo

Święty Franciszek Caracciolo
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Franciszek Caracciolo
Święty Franciszek Caracciolo. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · PREZBITER

Święty Franciszek Caracciolo

Dzień wspomnienia
4 czerwca
Okres
Wiek 17
Śmierć
1608

Życie

Święty Franciszek Caracciolo, ochrzczony jako Askaniusz, urodził się 13 października 1563 roku w miejscowości Villa Santa Maria we włoskim regionie Abruzja, w znakomitym rodzie książęcym don Ferrante Caracciolo i Isabelli z domu Barattucci. Od dzieciństwa odznaczał się łagodnością, czystością i pobożnością. Kiedy ukończył dwadzieścia dwa lata, dotknęła go ciężka i gwałtowna choroba skóry, przypominająca trąd, która zeszpeciła mu twarz i ciało. Stojąc u wrót śmierci, młody Askaniusz zwrócił się do Boga i złożył ślub, że jeśli wyzdrowieje, całe pozostałe życie poświęci Jemu oraz służbie bliźnim. Uzdrowienie nastąpiło nagle i w sposób cudowny, toteż Askaniusz bez wahania opuścił dom rodzinny i udał się do Neapolu, aby wypełnić swój ślub.

W Neapolu ukończył studia teologiczne, czerpiąc duchowy pokarm z dzieł świętego Tomasza z Akwinu, swego dalekiego krewniaka. Święcenia kapłańskie przyjął w 1587 roku i niezwłocznie dołączył do Bractwa Białych, które poświęcało się posłudze więźniom, chorym i skazańcom na śmierć. W tym czasie Fabrizio Caracciolo oraz Giovanni Agostino Adorno przygotowywali założenie nowej wspólnoty zakonnej. List, w którym wzywali innego szlachcica o tym samym imieniu i nazwisku, przez pomyłkę doręczono Askaniuszowi. Dostrzegając w tym zrządzeniu palec Bożej Opatrzności, Askaniusz z radością przyłączył się do fundatorów. Usunęli się w zacisze klasztoru kamedułów w Neapolu i ułożyli regułę nowego zgromadzenia Kleryków Regularnych Mniejszych, którą papież Sykstus V zatwierdził 1 lipca 1588 roku.

Wspólnota łączyła czynną posługę duszpasterską z nieustanną kontemplacją. Oprócz trzech ślubów zakonnych wprowadzili czwarty: zobowiązanie, że żaden ze współbraci nie będzie zabiegał o godności i zaszczyty kościelne. Zaprowadzili także nieustanną adorację Najświętszego Sakramentu. Składając uroczyste śluby w Niedzielę Przewodnią, 9 kwietnia 1589 roku, Askaniusz przybrał imię Franciszek ku czci Biedaczyny z Asyżu. Po przedwczesnej śmierci ojca Adorno, Franciszek został wybrany w 1593 roku na przełożonego generalnego zakonu. Chociaż stał na czele wspólnoty, z pokorą wykonywał najcięższe prace: zamiatał korytarze, zmywał naczynia i usługiwał chorym. Długie godziny spędzał w konfesjonale, a noce spędzał na kolanach przed tabernakulum, ucinając jedynie krótką drzemkę na stopniach ołtarza. Z jego serca nierzadko wyrywało się westchnienie psalmu: »Gorliwość o dom Twój mnie pożera« (Ps 69,10). Trzykrotnie podróżował do Hiszpanii, gdzie pod opieką królów zakładał klasztory w Madrycie, Valladolid i Alcali. Papież Paweł V ofiarowywał mu godność biskupią, lecz Franciszek stanowczo odmówił, dochowując wierności swemu ślubowi pokory.

W roku 1607 zrezygnował z urzędu generała i podjął w klasztorze troskę o nowicjuszy. Na zaproszenie oratorianów z miasta Agnone w Molise udał się na rozmowy w sprawie nowego klasztoru. W drodze nawiedził sanktuarium w Loreto, gdzie na modlitwie ukazał mu się zmarły współbrat Adorno, zapowiadając rychłą śmierć. Po przybyciu do Agnone zmogła go wysoka gorączka. W wigilię uroczystości Bożego Ciała, 4 czerwca 1608 roku, trwając w głębokim pokoju na medytacji, niespodziewanie zawołał: »Chodźmy, chodźmy do nieba!«, po czym cicho zasnął w Panu w czterdziestym piątym roku życia.

Cuda

Święty Franciszek obdarzony był darem proroctwa, czytania w tajemnicach ludzkich serc oraz cudownych uzdrowień, których dokonywał znakiem krzyża świętego nad chorymi. W dniu jego pogrzebu w Neapolu, 11 czerwca 1608 roku, dokonał się pierwszy urzędowo uznany cud, kiedy to człowiek ze sparaliżowanymi kończynami, dotknąwszy jego mar, w jednej chwili odzyskał pełne zdrowie. Gdy po śmierci lekarze otworzyli jego ciało, znaleźli serce zupełnie spalone i wysuszone od żaru Bożej miłości, a wokół niego wyraźnie widniały wyryte słowa: »Zelus domus tuae comedit me«. Podczas przeniesienia do Neapolu jego ciało nie wykazywało żadnych oznak zepsucia.

Kult i patronat

Papież Klemens XIV beatyfikował go w 1769 roku, a papież Pius VII zaliczył go w poczet świętych 24 maja 1807 roku. Jego wspomnienie w liturgii przypada 4 czerwca. Święte ciało spoczywa w kościele Santa Maria di Monteverginella w Neapolu. W 1838 roku został ogłoszony współpatronem Neapolu. W ikonografii przedstawia się go w czarnym habicie zakonnym z monstrancją w dłoni, w postawie adoracji eucharystycznej, podczas gdy u jego stóp leżą odrzucone insygnia biskupie z inskrypcją o wzgardzeniu zaszczytami. Jest niebieskim patronem kucharzy we Włoszech, kongresów eucharystycznych w regionie Abruzja oraz wszystkich czcicieli Najświętszego Sakramentu.

Tego samego dnia, 4 czerwca, wspomina się również