Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 17 › Życiorysy › Święty Robert Bellarmin

Święty Robert Bellarmin
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Robert Bellarmin
Święty Robert Bellarmin. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · BISKUP I DOKTOR KOŚCIOŁA

Święty Robert Bellarmin

Dzień wspomnienia
17 września
Okres
Wiek 17
Śmierć
1621

Życie

Święty Robert Bellarmin urodził się 4 października 1542 roku w szlacheckiej, lecz zubożałej rodzinie w Montepulciano w Toskanii. Był synem Vincenza Bellarmina i Cinzii Cervini, siostry papieża Marcelego II. Od wczesnej młodości odznaczał się jasnością umysłu, talentem poetyckim oraz miłością do klasyków łacińskich, lecz mimo możliwości świeckiej kariery i sprzeciwu ojca, Robert postanowił poświęcić życie Bogu. We wrześniu 1560 roku wstąpił do nowicjatu Towarzystwa Jezusowego w Rzymie. Studiował w Rzymie, Florencji i Mondovì, a studia teologiczne kontynuował w Padwie i ukończył na słynnym uniwersytecie w Louvain w Flandrii, gdje w 1570 roku przyjął święcenia prezbiteratu.

W Louvain został pierwszym jezuickim profesorem teologii, wykładając naukę świętego Tomasza z Akwinu i zdobywając wielki uznanie jako wykładowca oraz kaznodzieja, którego słowa przyciągały zarówno słuchaczy katolickich, jak i protestanckich. Papież Grzegorz XIII powołał go w 1576 roku do Rzymu, powierzając mu nowo utworzoną katedrę kontrowersji w Kolegium Rzymskim. Owocem jego długotrwałej i gorliwej pracy było monumentalne, wielotomowe dzieło „Rozprawy o kontrowersjach wiary chrześcijańskiej przeciwko heretykom naszych czasów”, koje stało się głównym bastionem apologetycznym odnowy katolickiej w całej Europie. W swoich pismach w sposób jasny i łagodny, siłą Pisma Świętego, Tradycji Kościoła i rozumu, bronił nauki katolickiej, z powodu czego współcześni nazwali go młotem na heretyków.

W 1592 roku został rektorem Kolegium Rzymskiego, był także kierownikiem duchowym świętego Alojzego Gonzagi, któremu z miłością towarzyszył aż do jego błogosławionej śmierci. Brał również udział w pracach nad miarodajnym wydaniem Wulgaty, tak zwaną Biblią Klementyńską. Papież Klemens VIII mianował go w 1599 roku kardynałem, mówiąc, że Kościół Boży nie ma mu równego pod względem uczoności. W 1602 roku otrzymał sakrę arcybiskupią i objął stolicę w Kapui. Jako pasterz konsekwentnie wprowadzał w życie reformatorskie uchwały Soboru Trydenckiego, głosił kazania ludowi, wizytował parafie i poświęcał się ubogim. Po trzech latach został wezwany z powrotem do Rzymu, gdzie jako zaufany doradca kilku papieży służył w rzymskich kongregacjach, dbając o czystość wiary i obronę praw Stolicy Apostolskiej. Pomimo godności kardynalskiej żył w surowej osobistej skromnosti i prostocie, pozbawiony wszelkiego przepychu. Wycieńczony długoletnią pracą i starością, oddał duszę Panu w Rzymie 17 września 1621 roku.

Kult i patronat

Święty Robert Bellarmin wspominany jest 17 września, w dniu swojej śmierci. Jego doczesne szczątki spoczywają w kościele świętego Ignacego w Rzymie, w pobliżu grobu świętego Alojzego Gonzagi, jak sam pragnął za života. Błogosławionym ogłosił go papież Pius XI w 1923 roku, a ten sam papież zaliczył go w poczet świętych 29 czerwca 1930 roku oraz ogłosił go doktorem Kościoła w 1931 roku. W sztuce chrześcijańskiej przedstawiany jest w szatach kardynalskich lub w habicie jezuickim, z piórem, księgami swoich rozpraw teologicznych i krucyfiksem. Wierni czczą go jako niebieskiego patrona katechetów, kleryków, kanoników i uczelni kościelnych.

Tego samego dnia, 17 września, wspomina się również