Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 17 › Życiorysy › Święta Hiacynta Mariscotti

Święta Hiacynta Mariscotti
Kliknij, aby powiększyć
×
Święta Hiacynta Mariscotti
Święta Hiacynta Mariscotti. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTA · DZIEWICA

Święta Hiacynta Mariscotti

Dzień wspomnienia
30 stycznia
Okres
Wiek 17
Śmierć
1640

Życie

Święta Hiacynta Mariscotti urodziła się 16 marca 1585 roku na zamku Vignanello koło Viterbo we Włoszech, w arystokratycznej rodzinie hrabiego Marcantoniego Mariscottiego i Ottavii Orsini. Na chrzcie otrzymała imię Klarysa. Wychowywała się w klasztorze świętego Bernardyna w Viterbo, gdzie jej starsza siostra złożyła już śluby zakonne. Choć w dzieciństwie odznaczała się pobożnością, w miarę dorastania stawała się coraz bardziej skłonna ku próżnościom, luksusowi i światowym rozrywkom. W wieku dwudziestu lat żywiła nadzieję na poślubienie markiza Capizucchiego, lecz ten poprosił o rękę jej młodszą siostrę Hortensję. Głęboko dotknięta i rozgoryczona, Klarysa w uniesieniu gniewu postanowiła wstąpić do klasztoru świętego Bernardyna w Viterbo, przyjmując imię zakonne siostra Hiacynta.

Jej wstąpienie do zakonu nie było owocem szczerego powołania duchowego, lecz pragnienia ukrycia dumy i zawodu. Otwarcie wyznała ojcu, że nie zamierza porzucać światowego zbytku, zażądała więc, by urządził jej cele w klasztorze na wzór książęcego apartamentu. Przez pełne dziesięć lat siostra Hiacynta prowadziła w klasztorze gorszące i lekkomyślne życie: nosiła szaty z najdelikatniejszego jedwabiu, posiadała własną kuchnię i osobiste służące, przyjmowała światowe wizyty i unikała wspólnej dyscypliny zakonnej. Mimo tej próżności w jej sercu tliła się jednak szczera wiara i synowskie nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny.

W 1615 roku dotknęła ją ciężka i niebezpieczna choroba. Gdy spowiednik klasztorny przyszedł udzielić jej Komunii świętej, wstrząśnięty przepychem jej komnat, odmówił jej rozgrzeszenia i surowo upomniał, wzywając do nawrócenia. Głęboko poruszona Hiacynta spędziła noc w gorzkich łzach i na modlitwie przed krucyfiksem, wołając: Boże mój, nadaj sens mojemu życiu, obdarz mnie zbawieniem! Przeżyła całkowite nawrócenie wewnętrzne. Następnego dnia w refektarzu klasztornym uklękła przed całą wspólnotą, publicznie wyznała swoje winy i poprosiła o przebaczenie.

Wyrzekła się wszelkich kosztowności, przywdziała ubogi, połatany habit, zdjęła obuwie i do końca życia chodziła boso, żywiąc się wyłącznie chlebem i wodą. Dnie i noce spędzała na modlitwie, surowych czuwaniach i ciężkiej pokucie cielesnej, adorując Najświętszy Sakrament i rozważając mękę Jezusa. Ze swej klauzury zakonnej rozwinęła ogromną sieć pomocy charytatywnej dla najuboższych w Viterbo. Założyła dwa bractwa świeckie zwane Sacconi: jedno niosące pomoc chorym, wstydzącym się ubóstwa oraz uwięzionym, a drugie tworzące schroniska dla opuszczonych starców. W czasie epidemii w mieście dała dowód heroicznej miłości, pielęgnując zarażonych. Zmarła w Viterbo 30 stycznia 1640 roku.

Cuda

Święta Hiacynta została obdarzona darem proroctwa, przenikania ukrytych myśli i tajemnic ludzkich serc, a także cudownymi widzeniami i zachwyceniami mistycznymi. Jej długoletnia i nadludzka pokuta, połączona ze znikomym pożywieniem, została w procesie kanonizacyjnym uznana za nieustanny Boży cud zachowania życia. Za jej wstawiennictwem doznawało uzdrowienia wielu chorych w mieście, a grzesznicy powracali do Boga. W dniu jej śmierci lud w tak wielkich tłumach przybywał do jej trumny, że siostry musiały trzykrotnie zmieniać jej habit, gdyż wierni odcinali skrawki jej odzienia jako święte relikwie.

Kult i patronat

Wspomnienie świętej Hiacynty Mariscotti przypada 30 stycznia. Jej ciało spoczywa wystawione do publicznej czci w kościele klasztoru świętego Bernardyna w Viterbo, noszącym dziś jej imię. Papież Benedykt XIII ogłosił ją błogosławioną w 1726 roku, a papież Pius VII uroczyście ją kanonizował 14 maja 1807 roku. Jest współpatronką miasta Vignanello obok świętego Błażeja. W ikonografii przedstawiana jest w habicie franciszkańskim z koroną cierniową na głowie, krucyfiksem w dłoniach i narzędziami pokutnymi, często w otoczeniu ubogich lub przed monstrancją z Najświętszym Sakramentem.

Tego samego dnia, 30 stycznia, wspomina się również